Ευαγγελική περικοπή και ερμηνεία Παρασκευής 14/9/2018 H Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ιω. Ιθ΄, 13-20, 25-28, 30-35

2018-09-13 17:20

13 ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν ᾿Ιησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· 14 ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς ᾿Ιουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. 15 οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. 17 Παρέλαβον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, 18 ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ' αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν. 19 ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων. 20 τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν ᾿Ιουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ ᾿Ιησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον ῾Εβραϊστί, ῾Ελληνιστί, Ρωμαϊστί. 25 Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. 26 ᾿Ιησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. 27 εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ' ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. 28 Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· διψῶ30 ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε, τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα. 31 Οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν. 32 ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ· 33 ἐπὶ δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη, 34 ἀλλ' εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ.

35 καὶ ὁ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκε, καὶ ἀληθινὴ αὐτοῦ ἐστιν ἡ μαρτυρία, κἀκεῖνος οἶδεν ὅτι ἀληθῆ λέγει, ἵνα καὶ ὑμεῖς πιστεύσητε.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα γεγονότα της Σταύρωσης αγαπητοί αναγνώστες είναι συγκλονιστικά για όλη την ανθρωπότητα. Διότι από τη μία καταδεικνύεται η φθονερότητα και η υπέρτατη κακία του ανθρώπου, από την άλλη η απεριόριστη καλοσύνη και το έλεος του Θεού.

Ας θυμηθούμε πρώτα πρώτα τους εμπαιγμούς:  Χόρευε πάνω σε όλους ο διάβολος διότι εντάξει οι Ιουδαίοι, όμως οι στρατιώτες ποιο λόγο και ποια αιτία είχαν να εμπαίξουν τον Ιησού; Και δεν εξευτέλισαν μόνο ένα μέλος του Σώματος, αλλά ολόκληρο το Σώμα.  Το κεφάλι με το ακάνθινο στεφάνι, το καλάμι με τους κολαφισμούς, το πρόσωπο με τους εμπτυσμούς και τα ραπίσματα, το σώμα με τις μαστιγώσεις, με την ένδυση χλαμύδας, το χέρι με το καλάμι που του έδωσαν να κρατεί αντί σκήπτρου, το στόμα με το όξος που του έδωσαν να πιει.

Και μολονότι όλα αυτά αναγινώσκονται σε πάνδημες συγκεντρώσεις κόσμου, ο Χριστός πιστεύεται ότι είναι Θεός και μαζί με όλα τα θαύματα που έκανε προσκυνείται και γι’ αυτά. Επειδή καταδέχτηκε να ταπεινωθεί τόσο πολύ και προς χάριν μας.

Εν τέλει ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας λέει πως Τον σταύρωσαν ανάμεσα σε δύο ληστές. Γιατί; - Για να σπιλωθεί η φήμη Του. Και του έδωσαν να πιει όξος για να Τον περιπαίξουν, όμως ο Κύριος δεν θέλησε. Άλλος όμως Ευαγγελιστής λέει ότι αφού το γεύθηκε είπε «τετέλεσται». Τι σημαίνει όμως το «τετέλεσται»; Ότι εκπληρώθηκε η προφητεία η οποία έλεγε «μου έδωσαν να φάγω χολή και όταν εδίψασα με πότισάν με όξος» (ψαλμ. 68,22). Ούτε όμως αυτός ο Ευαγγελιστής δείχνει ότι ήπιε το όξος αλλά ότι εγεύθη.

Μετά απ’όλα αυτά και πάλι δεν σταματούν οι παρανοϊκοί, διότι δεν τους αρκούσε ότι Τον γύμνωσαν , ότι τον πότισαν όξος, ότι Τον είδαν καρφωμένο πάνω στον Σταυρό, αλλά άρχισαν να Τον εμπαίζουν. Άλλωστε γι’ αυτό και Τον  Σταύρωσαν δημόσια για να Τον διαπομπέψουν. Και με το «αν είναι βασιλεύς του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό» επιχείρησαν να διαστρεβλώσουν και να συκοφαντήσουν όλα τα θαύματα που έκανε προηγουμένως. Και τον χλεύαζαν οι Ιουδαίοι από κάτω και οι ληστές από πάνω.

Πως όμως ο Λουκάς λέει ότι μόνον ο ένας ο ληστής τον χλεύαζε, ενώ ο Ματθαίος και οι δύο; Ναι, διότι στην αρχή και οι δύο Τον χλεύαζαν, κατόπιν όμως όχι. Και ο εκ δεξιών ληστής αρχικά ήταν ληστής και χλευαστής, ύστερα όμως αμέσως μεταμελήθηκε.

Και γιατί σε όλους αυτούς τους εξευτελισμούς ο Κύριος σιωπούσε; Σιωπούσε κατασκευάζοντας ταυτόχρονα δραστικότατα φάρμακα μακροθυμίας, ώστε εμείς που τα ακούμε όλα αυτά να μην γινόμαστε σκληροί και απάνθρωποι, αλλά ενθυμούμενοι τον Δεσπότη να γνωρίζουμε ότι όσο πιο ήρεμα αντιδρούμε τόσο περισσότερο θα νικήσουμε όσους μας κακοποιούν και τότε τόσο περισσότερο θα εκτιμηθούμε και από τους υβριστές μας ακόμη.

Τι λοιπόν θα πεις; Ότι εκνευρίστηκες διότι κάποιος σε ερέθισε; Και τι μ’ αυτό; Μήπως και τα θηρία δεν παραμένουν ήρεμα όταν τίποτα δεν τα εξαγριώνει; Σε ύβρισε κάποιος; Τότε τοποθέτησε πάνω στο στήθος σου τον Τίμιο Σταυρό. Θυμήσου όλα όσα έγιναν τότε και τότε θα ηρεμήσεις. Μάλιστα ευσπλαχνίσου αυτόν που σε υβρίζει διότι κατέχεται από τον δαίμονα της οργής. Ποιος ποτέ θύμωσε με δαιμονισμένο και δεν τον λυπήθηκε εξαιτίας της αθλίας κατάστασης που βρίσκεται;

«Όταν θα υψώσετε τον Υιόν του ανθρώπου, τότε θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι» αναφέρεται στο Ιω 8,28, αυτό δε που εννοεί είναι το εξής: Όταν θα με σταυρώσετε και νομίσετε ότι μου έχετε επιβληθεί, τότε ακριβώς θα γνωρίστε την δύναμή μου. Διότι μετά την σταύρωση καταστράφηκε η πόλη, καταργήθηκαν τα Ιουδαϊκά έθιμα, έχασαν τη ζωή και την ελευθερία τους, το κήρυγμα άκμασε, στα πέρατα της οικουμένης εξαπλώθηκε ο λόγος του σταυρού. Η ξηρά και η θάλασσα  διακηρύσσουν συνεχώς την δύναμή Του. Αυτά λοιπόν έγιναν κατά την ώρα της σταυρώσεως. Διότι αυτά κατά θαυμαστό τρόπο έγιναν πολύ περισσότερο όταν σταυρώνονταν, παρά όταν βάδιζε στη γη.

Και αφού χόρτασαν να Τον εμπαίζουν και να γελούν, τότε έγινε μέγα θαύμα πολύ σπουδαιότερο από το να κατεβεί από τον σταυρό. Έγινε σκοτάδι σε όλη την οικουμένη ενώ παντού ήταν μέρα. Και ενώ έπρεπε τότε να φοβηθούν απ’ αυτό το θαύμα είτε πιστεύοντας ότι αυτό το έκανε ο Χριστός πάνω από τον σταυρό ή  ο Θεός από τον ουρανό, διότι το σκοτάδι ήταν ενέργεια Θείας οργής για όλα όσα είχαν αποτολμήσει. Και ότι δεν ήταν έκλειψη, αλλά θαύμα Θείας οργής, αποδεικνύεται από το ότι το σκοτάδι κράτησε για τρεις ώρες, ενώ η έκλειψη γίνεται για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Και πως πάλι δεν πίστεψαν ότι Αυτός που ήταν καρφωμένος πάνω στον σταυρό ήταν ο Θεός; -Από την πολύ τους κακία και νωθρότητα.

Και παρέμειναν σκληροί και άκαμπτοι και γι’ αυτό πάνω από τον σταυρό και πάλι ο Χριστός μιλά λέγοντας : «Ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί» για να τους δείξει ότι μέχρι την ύστατη ώρα τον Πατέρα καλεί και δεν είναι αντίθεος όπως εκείνοι  νόμιζαν. Και με την προφητική Του αυτή φωνή  επιβεβαιώνει μέχρι τέλους τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Και μάλιστα δεν ήταν απλά προφητική, αλλά εβραϊκή η φωνή Του . Κοίτα όμως την μωρία τους, αυτοί νόμιζαν ότι καλεί τον Ηλία για να Τον σώσει και αμέσως τον πότισαν όξος, ενώ άλλος προσήλθε και τρύπησε την πλευρά Του με λόγχη. Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει πιο παράτολμο, πιο θηριώδες από το να εξυβρίζουν ακόμη και νεκρό και άψυχο σώμα; Εσύ όμως κάνε μου τη χάρη να προσέξεις τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τις παρανομίες τους για τη δική μας σωτηρία. Διότι μετά την πληγή Εκείνου, ανέβλυσαν από κει οι πηγές της σωτηρίας μας. Αυτό είναι που είχε πει: «Έχω εξουσία να θυσιάσω την ζωή μου, και πάλι έχω εξουσία πάλι να την πάρω » (Μαρκ 15,44). Ο Μαρκος λέει ότι ο Πιλάτος απόρησε πως πέθανε τόσο γρήγορα και ότι ο εκατόνταρχος γι’ αυτό κυρίως πίστεψε, διότι πέθανε με εξουσία.

 

            Θα ήθελα όμως αγαπητοί αναγνώστες σήμερα ευκαιρία δοθείσης της ανάμνησης της Υψώσεως του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού να πούμε λίγα λόγια για τα γεγονότα εκείνα που διαδραματίστηκαν στα Ιεροσόλυμα το 326 μ.Χ Ο  Μέγας Κωνσταντίνος εξεστράτευσε εναντίον  του τυράννου της Ρώμης Μαξεντίου το 312, την παραμονή της οριστικής μάχης είδε να σελαγίζει στον ουρανό, σχηματισμένο από άπλετο φως ηλιακών ακτίνων, το σημείο του Σταυρού. Ύστερα από την θαυμαστή αυτή επιφάνεια κατεκόσμησε τα πολεμικά του λάβαρα με το τρόπαιο του Σταυρού, και θέτοντας αυτά επί της κεφαλής των στρατευμάτων του κέρδισε περίλαμπρη νίκη, η οποία τον κατέστησε κύριο του Ρωμαϊκού κόσμου και του επέτρεψε να εξασφαλίσει τον θρίαμβο του χριστιανισμού.

                Από τότε ο ευσεβής βασιλεύς έτρεφε τον πόθο να βρει το τίμιο ξύλο. Η ευκαιρία του δόθηκε κατά την διάρκεια της Α΄Οικουμενικής Συνόδου (325), όταν  πληροφορήθηκε από τον επίσκοπο Αιλίας (Ιεροσολύμων) Μακάριο περί της αγίας Πόλεως. Στο εικοστό έτος της βασιλείας του (326) έστειλε την μητέρα του αγία Ελένη στους Αγίους τόπους, με σκοπό να τους καθαρίσει από τα είδωλα και να βρει τον Τίμιο Σταυρό και τους τόπους του πάθους του Κυρίου, που είχαν καλυφθεί από  τον αυτοκράτορα της Ρώμης Αδριανό Αίλιο (117-138).

                Ως αντίποινα σε εξέγερση των Ιουδαίων (132-135) ο Αδριανός είχε ανασκάψει όλη την αγία Πόλη και είχε καταχώσει κάτω από τις επιχωματώσεις τα ιερά της, ώστε να εξαφανισθεί κάθε μνήμη της ιουδαϊκής και χριστιανικής θρησκείας. Στην νέα πόλη που ίδρυσε την Αιλία Καπιτωλίνα, δέσποζε η ειδωλολατρία με κύριους ναούς της το  Καπιτώλιο στη θέση του ναού του Σολομώντος και τον ναό της Αφροδίτης, στη θέση του Γολγοθά και του Παναγίου Τάφου.

                Με οδηγό τις πληροφορίες της τοπικής παραδόσεως οι εργάτες του Μεγάλου Κωνσταντίνου κατεδάφισαν το μυσαρό ειδώλειο της Αφροδίτης, έσκαψαν στο έδαφος σε μεγάλο βάθος και πέταξαν μακριά από την πόλη όλα τα χώματα και τα υλικά ως μολυσμένα από τις θυσίες. Τότε αποκαλύφθηκε ο Γολγοθάς και το σπήλαιο του Παναγίου Τάφου. Λίγο πιο πέρα βρέθηκαν καταχωσμένοι οι τρεις σταυροί, τα τρία καρφιά που είχαν χρησιμοποιηθεί για να προσηλώσουν επάνω στον Σταυρό οι Ιουδαίοι το ζωοποιό σώμα του Κυρίου και η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή.

                Για να διακρίνει ποιος από τους τρεις σταυρούς ήταν του Σωτήρος, ο σοφώτατος Μακάριος με θερμή προσευχή ακούμπησε κάθε έναν χωριστά πάνω σε βαριά ασθενή γυναίκα. Ο Σταυρός του Κυρίου αμέσως θαυματούργησε χαρίζοντας στην ασθενή την υγεία της.

                Ευθύς ο επίσκοπος, η βασίλισσα και όλοι οι άρχοντες της συνοδείας της  προσκύνησαν με πολλή ευλάβεια και ασπάσθηκαν τον Σταυρό. Επειδή δεν ήταν εύκολο να τον ασπασθούν όλοι οι χριστιανοί, ζήτησαν τουλάχιστον  να δουν από μακριά το όργανο της απολυτρώσεώς μας. Ο μακαριώτατος επίσκοπος ανέβηκε πάνω στον άμβωνα και υψώνοντας τον Σταυρό με τα δύο του χέρια τον έδειξε στον λαό του Θεού, που κραύγαζε το «Κύριε ελέησον».

                Από τότε οι θείοι πατέρες θέσπισαν να εορτάζεται κάθε χρόνο η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού από όλες τις Εκκλησίες  όχι μόνο σαν ανάμνηση του γεγονότος, αλλά και για να δειχθεί  ότι το σύμβολο αυτό της κατάρας έγινε το καύχημα και το αγαλλίαμά μας.

                Σήμερα με την επανάληψη της πράξεως αυτής του επισκόπου Μακαρίου, υψώνοντας δηλαδή τον Σταυρό προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και ψάλλοντας το «Κύριε ελέησον» ομολογούμε ότι ανεβαίνοντας ο Χριστός στον Σταυρό ήθελε να αποκαταλλάξει τα πάντα εις Αυτόν, να ενώσει τα πέρατα της γης, το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος εν τω σώματί Του, ώστε να έχωμε δι Αυτού την προσαγωγή προς τον Πατέρα. (Κολ 1,20/Εφ. 3,18)


 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode