Ευαγγελική περικοπή και ερμηνεία Παρασκευής 21/9/2018 Απόδοση της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού Λουκ. δ΄, 22-30

2018-09-21 00:27

22 καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ᾿Ιωσήφ; 23 καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναούμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. 24 εἶπε δέ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. 25 ἐπ᾿ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν, πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ηλιοὺ ἐν τῷ ᾿Ισραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, 26 καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη ᾿Ηλίας εἰ μὴ εἰς Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. 27 καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ ᾿Ελισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ ᾿Ισραήλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. 28 καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, 29 καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ᾿ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν. 30 αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.

 

 

 

Ο Χριστός πάντοτε στους διαλόγους Του με τους γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής εκείνης μέμφεται την υποκρισία του ισραηλιτικού λαού καταδεικνύοντας την πλάνη τους περί δήθεν περιουσίου λαού. Το ίδιο κάνει και στη σημερινή ευαγγελική περικοπή γνωστοποιώντας στους ακροατές Του ότι ασφαλώς δεν σώζει η καταγωγή, αλλά η ευλάβεια και η καθαρή βιωτή. Κι από πέτρες ο Θεός μπορεί αν θέλει να παράγει τέκνα του Αβραάμ. Άλλωστε ο Ηλίας κατά την περίοδο του μεγάλου λιμού της εποχής του δεν φιλοξενήθηκε από ισραηλίτη, αλλά στο σπίτι χήρας αλλοεθνούς. Στα χρόνια δε του Ελισαίου του προφήτου πολλοί ήταν λεπροί μεταξύ των ισραηλιτών, κανείς όμως απ’ αυτούς δεν καθαρίστηκε παρά μόνον ο Νεεμάν ο Σύρος.  

Κάποτε ρώτησα έναν άγιο πνευματικό πατέρα. «Τι γίνεται με τους Ρωμαιοκαθολικούς; Αυτοί σώζονται ή όχι»; Η απάντηση που έλαβα ήταν αφοπλιστική: «Εσύ σώζεσαι»; Η κρίση λοιπόν δεν ανήκει στην δική μας στενή και πεπερασμένη λογική, αλλά στη Σοφία του Καρδιογνώστου Θεού.

 Επί τη ευκαιρία της αποδόσεως της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ας πούμε λίγα λόγια επίσης  αγαπητοί αναγνώστες για την εορτή.  Όταν το 312 ο Μέγας Κωνσταντίνος εξεστράτευσε εναντίον  του τυράννου της Ρώμης Μαξεντίου, την παραμονή της οριστικής μάχης είδε να σελαγίζει στον ουρανό, σχηματισμένο από άπλετο φως ηλιακών ακτίνων, το σημείο του Σταυρού. Ύστερα από την θαυμαστή αυτή επιφάνεια κατεκόσμησε τα πολεμικά του λάβαρα με το τρόπαιο του Σταυρού, και θέτοντας αυτά επί της κεφαλής των στρατευμάτων του κέρδισε περίλαμπρη νίκη, η οποία τον κατέστησε κύριο του Ρωμαϊκού κόσμου και του επέτρεψε να εξασφαλίσει τον θρίαμβο του χριστιανισμού.

                Από τότε ο ευσεβής βασιλεύς έτρεφε τον πόθο να βρει το τίμιο ξύλο. Η ευκαιρία του δόθηκε κατά την διάρκεια της Α΄Οικουμενικής Συνόδου (325), όταν  πληροφορήθηκε από τον επίσκοπο Αιλίας (Ιεροσολύμων) Μακάριο περί της αγίας Πόλεως. Στο εικοστό έτος της βασιλείας του (326) έστειλε την μητέρα του αγία Ελένη στους Αγίους τόπους, με σκοπό να τους καθαρίσει από τα είδωλα και να βρει τον Τίμιο Σταυρό και τους τόπους του πάθους του Κυρίου, που είχαν καλυφθεί από  τον αυτοκράτορα της Ρώμης Αδριανό Αίλιο (117-138).

                Ως αντίποινα σε εξέγερση των Ιουδαίων (132-135) ο Αδριανός είχε ανασκάψει όλη την αγία Πόλη και είχε καταχώσει κάτω από τις επιχωματώσεις τα ιερά της, ώστε να εξαφανισθεί κάθε μνήμη της ιουδαϊκής και χριστιανικής θρησκείας. Στην νέα πόλη που ίδρυσε την Αιλία Καπιτωλίνα, δέσποζε η ειδωλολατρία με κύριους ναούς της το  Καπιτώλιο στη θέση του ναού του Σολομώντος και τον ναό της Αφροδίτης, στη θέση του Γολγοθά και του Παναγίου Τάφου.

                Με οδηγό τις πληροφορίες της τοπικής παραδόσεως οι εργάτες του Μεγάλου Κωνσταντίνου κατεδάφισαν το μυσαρό ειδώλειο της Αφροδίτης, έσκαψαν στο έδαφος σε μεγάλο βάθος και πέταξαν μακριά από την πόλη όλα τα χώματα και τα υλικά ως μολυσμένα από τις θυσίες. Τότε αποκαλύφθηκε ο Γολγοθάς και το σπήλαιο του Παναγίου Τάφου. Λίγο πιο πέρα βρέθηκαν καταχωσμένοι οι τρεις σταυροί, τα τρία καρφιά που είχαν χρησιμοποιηθεί για να προσηλώσουν επάνω στον Σταυρό οι Ιουδαίοι το ζωοποιό σώμα του Κυρίου και η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή.

                Για να διακρίνει ποιος από τους τρεις σταυρούς ήταν του Σωτήρος, ο σοφώτατος Μακάριος με θερμή προσευχή ακούμπησε κάθε έναν χωριστά πάνω σε βαριά ασθενή γυναίκα. Ο Σταυρός του Κυρίου αμέσως θαυματούργησε χαρίζοντας στην ασθενή την υγεία της.

                Ευθύς ο επίσκοπος, η βασίλισσα και όλοι οι άρχοντες της συνοδείας της  προσκύνησαν με πολλή ευλάβεια και ασπάσθηκαν τον Σταυρό. Επειδή δεν ήταν εύκολο να τον ασπασθούν όλοι οι χριστιανοί, ζήτησαν τουλάχιστον  να δουν από μακριά το όργανο της απολυτρώσεώς μας. Ο μακαριώτατος επίσκοπος ανέβηκε πάνω στον άμβωνα και υψώνοντας τον Σταυρό με τα δύο του χέρια τον έδειξε στον λαό του Θεού, που κραύγαζε το «Κύριε ελέησον».

                Από τότε οι θείοι πατέρες θέσπισαν να εορτάζεται κάθε χρόνο η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού από όλες τις Εκκλησίες  όχι μόνο σαν ανάμνηση του γεγονότος, αλλά και για να δειχθεί  ότι το σύμβολο αυτό της κατάρας έγινε το καύχημα και το αγαλλίαμά μας.

                Σήμερα με την επανάληψη της πράξεως αυτής του επισκόπου Μακαρίου, υψώνοντας δηλαδή τον Σταυρό προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και ψάλλοντας το «Κύριε ελέησον» ομολογούμε ότι ανεβαίνοντας ο Χριστός στον Σταυρό ήθελε να αποκαταλλάξει τα πάντα εις Αυτόν, να ενώσει τα πέρατα της γης, το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος εν τω σώματί Του, ώστε να έχωμε δι Αυτού την προσαγωγή προς τον Πατέρα. (Κολ 1,20/Εφ. 3,18)



 

 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode