Ευαγγελική περικοπή και ερμηνεία Παρασκευής 28/9/2018 Βαρούχ προφ. Λουκ. 6, 17-23

2018-09-27 12:45

 

 17 καὶ καταβὰς μετ᾿ αὐτῶν ἔστη ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, 18 καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο· 19 καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας.

20 Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε·
μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
21 μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε.
μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε.
22 μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
23 χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.

 

Μνεία στους μακαρισμούς θα ποιήσουμε σήμερα αγαπητοί αναγνώστες προσπαθώντας να τους προσεγγίσουμε . Ας σταθούμε, ας ενσκύψουμε, ας ταπεινώσουμε το εγωιστικό μας φρόνημα και ας καταθέσουμε ότι ψυχική δύναμη διαθέτουμε, ώστε να κατανοήσουμε το περιεχόμενο των μακαρισμών. Διότι τα λόγια αυτά δεν λέχθηκαν για να τα προσπερνούμε, αλλά για να μας συγκινούν συντρίβοντας την καθημερινή μας βιασύνη που στην πραγματικότητα είναι εγωισμός:

3 μακριοι ο πτωχο τ πνεματι, τι ατν στιν βασιλεα τν ορανν. 

Υπάρχουν ταπεινοί που έγιναν ταπεινοί διότι τους ανάγκασαν οι περιστάσεις . Δεν ομιλεί όμως γι’ αυτούς, αλλά για εκείνους που ενσυνειδήτως υπακούουν στις εντολές του Θεού. Και γιατί δεν είπε οι ταπεινοί, αλλά οι πτωχοί; Διότι αυτή η λέξη είναι εντονότερη από την πρώτη. Άλλωστε, υπάρχουν πολλές βαθμίδες ταπείνωσης. Επαινεί όμως ο Θεός μία καρδία που είναι συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.  Και δεν είπε ο τάδε είναι έτσι ή ο δείνα, αλλά μακάριοι είναι όσοι κάνουν αυτά δίχως να συγκρίνει κανέναν.

4 μακριοι ο πενθοντες, τι ατο παρακληθσονται. 

Ποιους μακαρίζουν οι άνθρωποι; Τους ευτυχισμένους. Εδώ όμως ο Χριστός μακαρίζει τους πενθούντες, αυτούς δηλαδή που όλοι μας ελεεινολογούμε. Ποιους πενθούντες όμως; Σίγουρα όχι αυτούς που πενθούν για τα εγκόσμια, αλλά γι’ αυτούς που πενθούν για τις αμαρτίες τους. Δεν είπε λυπούμενοι, αλλά πενθούντες, τονίζοντας έτσι το βάθος της καταστάσεως. Ποια θα είναι η επιβράβευσή τους; «Ότι αυτοί παρακληθήσονται».  Δηλαδή θα βρουν ανακούφιση. Που; Και εδώ, και στους ουρανούς. Αν λοιπόν θέλει κάποιος να βρει ανακούφιση ας φροντίσει να αισθάνεται εδώ θλίψη. Θλίψη όχι μόνο για τις αμαρτίες του, αλλά και για τις αμαρτίες των άλλων.

5 μακριοι ο πραες, τι ατο κληρονομσουσι τν γν. 

Ποια γη; Όχι μόνο την υλική αλλά και την πνευματική, δηλαδή την γη της επαγγελίας που είναι ο παράδεισος. Εδώ ο Χριστός παρακινεί δια των υλικών σε πνευματικές αναβάσεις!

6 μακριοι ο πεινντες κα διψντες τν δικαιοσνην, τι ατο χορτασθσονται. 

Ας προσέξουμε  τις λέξεις που χρησιμοποιεί. «πεινώντες» και «διψώντες» ότι αυτοί «χορτασθήσονται». Συνήθως η πλεονεξία χορταίνει τον άνθρωπο από τα αγαθά, εδώ όμως ο Κύριος μας λέει το αντίθετο. Μας λέει με άλλα λόγια, μη φοβάσαι αν γίνεις φτωχός αρκεί να είσαι δίκαιος, διότι εκείνοι που χάνουν σίγουρα τα πάντα είναι οι πλεονέκτες και όχι οι δίκαιοι.

7 μακριοι ο λεμονες, τι ατο λεηθσονται. 

Δεν εννοεί βέβαια μόνον εκείνους που κάνουν ελεημοσύνη με χρήματα αλλά και με κάθε άλλο τρόπο. Βέβαια, άλλο πράγμα είναι να ελεεί άνθρωπος  άνθρωπο, και άλλο ο Θεός να ελεεί τον άνθρωπο. Υπάρχει διαφορά όση το φως από το σκοτάδι.

8 μακριοι ο καθαρο τ καρδίᾳ, τι ατο τν Θεν ψονται. 

Ποιος θα δει τον Θεό; Αυτοί που έχουν καθαρή συνείδηση. Αυτοί που διακατέχονται από ευσεβή έργα. Δεν αρκεί δηλαδή κανείς μόνον να ελεεί αλλά και όλο τον νόμο με ευσυνειδησία να εκτελεί.

9 μακριοι ο ερηνοποιο, τι ατο υο Θεο κληθσονται. 

Δεν αρκεί μόνο κανείς να μην πολεμά αλλά και να αναλαμβάνει δράση ώστε να συμφιλιώνονται και άλλοι άνθρωποι που φιλονικούν. Τι θα κερδίσουν; «ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται». Πράγματι! Αυτή ήταν η αποστολή του Χριστού, υπό την σκέπη Του να γεμίσει ειρήνη και αγάπη ο κόσμος. «Δόξα ν ψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Βέβαια σήμερα δεν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο, διότι απλά δεν δοξάζουν οι άνθρωποι τον Θεό…

10 μακριοι ο δεδιωγμνοι νεκεν δικαιοσνης, τι ατν στιν βασιλεα τν ορανν. 

11 μακριο στε ταν νειδσωσιν μς κα διξωσι κα επωσι πν πονηρν ρμα καθ᾿ μν ψευδμενοι νεκεν μο

Τι μας λέει εδώ; Να επιδιώκουμε εκείνα που οι άνθρωποι αποφεύγουν. Παρά την παράδοξη αυτή απαίτηση του Χριστού, δεν πείστηκαν λίγοι, αλλά ολόκληρη η οικουμένη! Βέβαια, μακάριος είναι εκείνος και μόνον εκείνος που τον κακολογούν αδίκως οι άνθρωποι. Όταν δηλαδή οι κακολογίες είναι ψευδείς. Ποια είναι η αμοιβή; 12 χαρετε κα γαλλισθε, τι μισθς μν πολς ν τος ορανος· οτω γρ δωξαν τος προφτας τος πρ μν. 

Οι μακαρισμοί του Χριστού έχουν μία πνευματική προοδευτικότητα. Δεν μπορεί δηλαδή κανείς να πεί επιλέγω για τον εαυτό μου τον τάδε μακαρισμό και σε αυτόν επιδίδομαι. Αλλά αφού γίνω πτωχός το πνεύματι θα θελήσω να πενθήσω για τις αμαρτίες μου ώστε να γίνω πράος και ταπεινός τη καρδία. Θα γίνω ειρηνοποιός αφού αποκτήσω την εσωτερική ειρήνη του Χριστού και πλέον δεν θα με νοιάξει αν με κακολογήσουν οι άνθρωποι για την αγάπη μου για τον Χριστό.

Ας προσέξουμε επίσης την φράση νεκεν μοΕδώ για πρώτη φορά φανερά ο Χριστός εξισώνει τον εαυτό Του με τον Πατέρα.

Πως θα μπορέσουμε όμως να τα κάνουμε όλα αυτά; Μας το λέει παρακάτω: 13 Υμες στε τ λας τς γς·

Επειδή δηλαδή έχασε τα λογικά του το ανθρώπινο γένος αποστέλλει εμάς. Τι να κάνουμε; Αφού ο Χριστός δια της σταυρικής του θυσίας θεράπευσε την νόσο και την δυσωδία στέλνει στην συνέχεια τους μαθητές Του να παστώσουν και να διατηρήσουν την θεραπεία αυτή. Αν όμως παρεκτραπούμε όχι μόνο τους άλλους δεν θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε αλλά αφού αυτοκαστραφούμε και τους άλλους θα καταστρέψουμε: ἐὰν δ τ λας μωρανθ, ν τνι λισθσεται; ες οδν σχει τι ε μ βληθναι ξω κα καταπατεσθαι π τν νθρπων. 

14 Υμες στε τ φς το κσμου. ο δναται πλις κρυβναι πνω ρους κειμνη· 15 οδ καουσι λχνον κα τιθασι ατν π τν μδιον, λλ᾿ π τν λυχναν, κα λμπει πσι τος ν τ οκίᾳ

Διαρκής επαγρύπνηση μας χρειάζεται. Όλη η ανθρωπότητα μας παρακολουθεί. Δεν μας κάνει εντύπωση ότι αν κάποιος αμαρτήσει ενώ πηγαίνει στην Εκκλησία θα του πουν; - Δεν ντρέπεσαι, είσαι και χριστιανός και αυτά κάνεις; Έχουμε επωμιστεί μια βαριά κληρονομιά αυτή του χριστιανού. Γι’ αυτό λοιπόν ας μοχθήσουμε ώστε να επιδείξουμε χρηστά έργα. Προσοχή όμως όχι προς επίδειξη. Τα έργα μας αυτά ενώ εμείς επιμελώς θα τα κρύβουμε δεν θα μπορούν πλέον να κρυφτούν!

 

Πρωτοπρ. Μιχαήλ Δ. Στεφάνου από την μελέτη στον Ιερό Χρυσόστομο

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode