Ευαγγελική περικοπή Τρίτης 11/9/2018 Θεοδώρας οσίας, Ευφροσύνου μάγειρος Ιω ιβ΄, 19-36

2018-09-10 23:53

 

19 οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀκούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνήν αὐτοῦ. 20 κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν

21 καὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσι.

22 Τότε προσηνέχθη αὐτῷ δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ κωφός, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε τὸν τυφλὸν καὶ κωφὸν καὶ λαλεῖν καὶ βλέπειν· 23 καὶ ἐξίσταντο πάντες οἱ ὄχλοι καὶ ἔλεγον· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς Δαυῒδ; 24 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον· οὗτος οὐκ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰμὴ ἐν τῷ Βεελζεβούλ, ἄρχοντι τῶν δαιμονίων. 25 εἰδὼς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν αὐτοῖς· πᾶσα βασιλεία μερισθεῖσα καθ᾿ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, καὶ πᾶσα πόλις ἢ οἰκία μερισθεῖσα καθ᾿ ἑαυτὴν οὐ σταθήσεται. 26 καὶ εἰ ὁ σατανᾶς τὸν σατανᾶν ἐκβάλλει, ἐφ᾿ ἑαυτὸν ἐμερίσθη· πῶς οὖν σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ; 27 καὶ εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβαλοῦσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν. 28 εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 29 ἢ πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἁρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρόν; καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει. 30 ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει. 31 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις· 32 καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι. 33 ῍Η ποιήσατε τὸ δένδρον καλόν, καὶ τὸν καρπόν αὐτοῦ καλόν, ἢ ποιήσατε τὸ δένδρον σαπρόν, καὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ σαπρόν· ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται. 34 γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν πονηροὶ ὄντες; ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ. 35 ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρά. 36 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ρῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι μισάνθρωποι παρότι είχε φύγει από κοντά τους ο Κύριος ο φθόνος τους δεν έσβησε, αντιθέτως αφού δεν κατάφεραν να τον φονεύσουν φρόντισαν τουλάχιστον να μειώσουν την φήμη Του με συκοφαντίες. Ποιες συκοφαντίες; Ότι ενεργεί ο Ιησούς με την δύναμη του διαβόλου. Τι τους παρακίνησε να πουν τέτοιες φοβερές συκοφαντίες; - Ο φθόνος.

Πως μπορεί όμως κανείς να απαλλαγεί από το φοβερό αυτό αμάρτημα του φθόνου που λίγο ή πολύ όλους μας ταλαιπωρεί;

- Πολύ εύκολα μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Κλαύσε λοιπόν και στέναξε. Θρήνησε και παρακάλεσε τον Θεό. Μάθε ότι βρίσκεσαι σε φοβερό αμάρτημα και μετανοείς. Εάν έτσι σκεφτείς γρήγορα θ’ απαλλαγείς από την ασθένεια αυτή». Το αμάρτημα αυτό το αφήνουμε συνήθως να ριζώνει μέσα μας και δεν το καταπολεμούμε. –

-Πότε κανείς κατηγόρησε αυστηρά τον εαυτό του επειδή φθόνησε κάποιον;

-         -Πότε κανείς παρακάλεσε τον Θεό γι’ αυτό το πάθος του ώστε να τον ευσπλαγχνισθεί;

Κανείς ποτέ δεν το έκανε αυτό. Και γιατί; Διότι αυτός που φθονεί στην πραγματικότητα δεν βλάπτει εκείνον που φθονεί, αλλά σπρώχνει το ξίφος στον ίδιο του τον εαυτό. Μάλιστα είναι αποδεδειγμένο ότι όσο πιο πολύ φθονεί κανείς κάποιον τόσο περισσότερο πρόξενος καλών πραγμάτων γίνεται γι΄αυτόν. Βλέπε για παράδειγμα τους δέκα αδελφούς του Ιωσήφ υιούς του Ιακώβ.

Όμως και εντός της Εκκλησίας υπάρχει μεγάλος φθόνος. Και μάλιστα μεγαλύτερος σε μας τους κληρικούς παρά ανάμεσα στο ποίμνιο.

Ποιος όμως είναι ο λόγος που κάποιος φθονεί κάποιον άλλον; Μήπως οι τιμές και οι έπαινοι που του γίνονται; Μα αυτά πολλές φορές οδηγούν σε κενοδοξία και σε υπερηφάνεια. Γι΄αυτά λοιπόν φθονούμε; Ας πάρουμε λοιπόν την προσοχή μας από τις τιμές, τις αρχές και τις εξουσίες για τις οποίες φθονούμε τον διπλανό μας, και ας στρέψουμε όλη μας την προσοχή στο πως θα ζήσουμε με αρετή την υπόλοιπη ζωή μας.

Θαυμάζουμε όμως αυτόν που έχει εξουσία στα χέρια του; Όμως ας σκεφτούμε, αυτός που έχει εξουσία ομοιάζει μ’ αυτόν που συγκατοικεί με μια όμορφη γυναίκα και καλή, αλλά του τίθεται νόμος να μην την κοιτάξει ποτέ με ακόλαστο βλέμμα. Διότι αυτοί που έχουν εξουσία πολλές φορές αυτή η εξουσία τους έκανε υβριστές και οργίλους, τους αφαίρεσε τον χαλινό της γλώσσας. Αυτούς λοιπόν θαυμάζουμε που βρίσκονται σε τόσο μεγάλο κίνδυνο; Ας σκεφτούμε επίσης πόσους εχθρούς και κόλακες, αλλά και κατήγορους έχει ο άνθρωπος που έχει εξουσία.

Μα θα πει κάποιος χαίρει όμως και μεγάλης εκτιμήσεως. – Και τι μ΄αυτό; Όσο περισσότερο τιμάται κάποιος από τους ανθρώπους τόσο περισσότερες φροντίδες και στενοχώριες έχει, ενώ παράλληλα διατρέχει έντονο τον κίνδυνο να προβεί σε παράφρονες ενέργειες εξαρτώμενος από την γνώμη αυτών που τον θαυμάζουν.

Ας αποφεύγουμε λοιπόν την δόξα του κόσμου και ας επιζητούμε την πραγματική δόξα που είναι αιώνια και επουράνια. 

 

Στην ουσία να τι τους είπε ο Κύριος απαντώντας στον φθόνο τους: “Κανείς από σας δεν κατηγόρησε αυτούς που θεραπεύτηκαν, ούτε είπε ότι είναι κακό πράγμα η απελευθέρωση από τα δαιμόνια. Δεν καταγγείλατε συνεπώς τα έργα, αλλά αυτόν που τα έπραξε”. Η κατηγορία τους δεν συμβιβάζoνταν με την κοινή λογική αλλά με την αναισχυντία. Επειδή δεν μπορούσαν να διατυπώσουν καμιά κατηγορία εναντίον των έργων, τα οποία είναι ο καρπός, κατηγόρησαν τελικά το δέντρο.

 

“Δεν εκπλήσσομαι λοιπόν απ’ αυτές τις κατηγορίες σας. Καθόσον έχετε ανατραφεί με τρόπο κακό και κατάγεστε από πονηρούς προγόνους, κληρονομήσατε  και πονηρή διάνοια”. Τους ονομάζει στη συνέχεια γεννήματα οχιών επειδή καυχιόντουσαν για τους προγόνους τους. Αν ήταν τέκνα του Αβραάμ, τα έργα του Αβραάμ έπρεπε να κάνουν. Τους απομακρύνει λοιπόν κι απ’ αυτήν την φαντασία και τους παρουσιάζει την μόνην αλήθεια. Ότι δηλαδή οι πρόγονοί τους ήταν τελικά ίδιοι μ’ αυτούς.

Κανείς δεν θα τιμωρηθεί μόνο εξαιτίας των λόγων του αλλά και εξαιτίας των πονηρών σκέψεών του. Και είναι φυσικό επακόλουθο να ξεχειλίζει το στόμα από το περίσσευμα της καρδιάς, διότι ό,τι λέγεται, λέγεται από το περίσσευμα που υπάρχει στο εσωτερικό της καρδίας.

Πολλές φορές όμως η γλώσσα από ντροπή δεν εκχέει όλη μαζί την πονηρία η οποία είναι συσσωρευμένη.Επειδή η καρδιά δεν έχει κανέναν μάρτυρα, γεννά χωρίς φόβο όσα κακά θέλει διότι δεν την ενδιαφέρει και πολύ ο Θεός. Όταν όμως αυξηθούν πολύ τα εντός ευρισκόμενα, τότε εξέρχονται με μεγάλο θόρυβο αυτά που προηγουμένως εκρύπτοντο καλά στο εσωτερικό.



Πρωτοπρ. Μιχαήλ Δ. Στεφάνου από την μελέτη στον Ιερό Χρυσόστομο

 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode