Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ (ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ)

2018-02-28 20:31

 Για να κατανοήσουμε όμως το πώς και υπό ποίες συνθήκες εξαπλώθηκε ο χριστιανισμός στην Οικουμένη, μετά την συνοπτική παρουσίαση της ιστορίας της Ρώμης (βλ. κεφ. 1) και των ελλήνων (βλ. κεφ. 2) θεμιτό είναι να παρουσιάσουμε συνοπτικά και την ιστορία του Ισραήλ την οποία αναλυτικά παρουσιάζουμε στον δεύτερο τόμο του «Περιπατητή Εκκλησιαστικής Ιστορίας».

Η αρχή του ισραηλιτικού έθνους εντοπίζεται με την κλήση από τον Θεό του πατριάρχη Αβραάμ (2100 π.Χ.)

 Ισραήλ ονομάστηκε από τον Θεό ο γιος του Ισαάκ (υιός Αβραάμ) Ιακώβ,  ο οποίος είναι και ο γενάρχης των Εβραίων. Στα χρόνια του ξέσπασε λιμός στη γη Χαναάν και ο γιος του Ιωσήφ (ένας από τους δώδεκα)  διωκόμενος από τα’ αδέρφια του βρέθηκε αιχμάλωτος στην Αίγυπτο. Ο Θεός όμως ευδόκησε και δι’ αυτού οι ισραηλίτες υπό την προστασία του Φαραώ γλίτωσαν από την οξύτατη έλλειψη τροφής. Τα χρόνια πέρασαν και οι Ισραηλίτες από την Χαναάν που ζούσαν ελεύθεροι ξεχάστηκαν στην ξενιτειά. Mε την πάροδο  των ετών οι ισραηλίτες έγιναν αιχμάλωτοι των Αιγυπτίων.

Πολλά χρόνια αργότερα ο Μωυσής ανέλαβε ως κλητός του Θεού να οδηγήσει τους ισραηλίτες   στην θαυμαστή έξοδό τους από την Αίγυπτο προς την γη της Επαγγελίας.

 θα περάσουμε ευθύς στο 1010 π.Χ στην βασιλεία του Δαυίδ· κατά την βασιλεία του οποίου το Ισραήλ ενοποιήθηκε με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.

Το 969 π.Χ ο υιός του Δαυίδ και διάδοχός του στον θρόνο Σολομών, ξεκίνησε και ολοκλήρωσε το κτίσιμο του ναού της Ιερουσαλήμ.

Με τον θάνατο του Σολομώντα το 931 π.Χ το βασίλειο του Ισραήλ διασπάστηκε στα δύο· στο Βασίλειο του Ισραήλ και στο βασίλειο του Ιούδα. Τεράστιες ήταν οι συνέπειες αυτής της διάσπασης όπου σταδιακά οδήγησαν στην Βαβυλώνια αιχμαλωσία και ουσιαστικά στον αφανισμό του κράτους (όχι όμως και του έθνους) του Ισραήλ.

Η βασική αιτία αιχμαλωσίας και  διασποράς των ισραηλιτών στα έθνη  ήταν η εκτροπή τους και η αποστασία τους από το θέλημα του Θεού. Η προσδοκία της ελεύσεως του Μεσσία κράτησε ζωντανό το έθνος χωρίς να χαθεί η εθνική τους και θρησκευτική τους συνείδηση μέσα στο πέρασμα μιας αιώνιας σκλαβιάς.

Ο προσδοκώμενος Μεσσίας Ιησούς Χριστός, ήρθε στη γη, κήρυξε στους Ιουδαίους, όμως αυτοί παρέμειναν σκληροί σαν πέτρα. Δεν τον δέχτηκαν για Μεσσία και Τον καταδίκασαν  σε σταυρικό θάνατο το 33 μ.Χ.

Το 70 μ.Χ ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τίτος αποφάσισε να εισβάλλει στην Ιερουσαλήμ με σκοπό να καταστείλει την εξέγερση των Ισραηλιτών. Αποτέλεσμα ήταν η άλωση της Ιερουσαλήμ και η καταστροφή του ναού Σολομώντος η οποία λίγα χρόνια πριν είχε προφητευθεί από τον Κύριο. Στην θέση του ναού του Σολομώντος χτίστηκε μετέπειτα από τους μουσουλμάνους (691 μ.Χ) ο «θόλος του βράχου», γνωστός ως τέμενος του Ομάρ.

Από τον 6ο  π.Χ αιώνα η Ιουδαία έγινε Ρωμαϊκή επαρχία προσαρτημένη στη Συρία με επίτροπο Ρωμαίο έπαρχο. Τέτοιος έπαρχος ήταν και ο Πόντιος Πιλάτος που δίκασε τον Χριστό.

Το 1948 ξεσπά ο αραβοισραηλινός πόλεμος εκ του οποίου στις 14 Μαΐου του 1948 ανακηρύσσεται ανεξάρτητο και ελεύθερο το ισραηλιτικό κράτος έπειτα από σχεδόν 2000 χρόνια σκλαβιάς και εθνικής διασποράς.

Η διασπορά των Εβραίων εντοπίζεται σε κάθε μήκος και πλάτος της γης. Ο γεωγράφος Στράβων 50 χρόνια πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ λέει ότι δεν υπάρχει μέρος της γης που να μην κατοικεί η φυλή αυτή και να μην την έχει κατακυριεύσει. Την εποχή των Αποστόλων το 10% του πληθυσμού της Αιγύπτου ήταν Εβραίοι, της Ρώμης το 2%, ενώ σ’ ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το 7% δηλαδή 4,5 εκατομμύρια Εβραίοι παγκοσμίως. Σ’ αυτούς τους αριθμούς περιλαμβάνονται και οι προσήλυτοι Ιουδαίοι δηλ. εθνικοί που ασπάστηκαν την Ιουδαϊκή πίστη.

Στον πληθυσμός αυτόν των Ιουδαίων της διασποράς οφείλεται η ανάγκη μεταφράσεως της Π. Διαθήκης το 3ο αιώνα π.Χ και ειδικότερα στην εποχή του Πτολεμαίου του Φιλαδέλφου. Η μετάφραση αυτή έγινε γιατί οι Εβραίοι δεν μιλούσαν πλέον την γλώσσα τους αλλά την ελληνική. Ο Πτολεμαίος διόρισε 72 μεταφραστές οι οποίοι τελείωσαν την μετάφραση σε 72 ημέρες.  Οι Εβραίοι θεώρησαν αργότερα την μετάφραση αυτή ως ολίσθημα διότι άρχισε να χρησιμοποιείται από τους χριστιανούς.

Ας δούμε συνοπτικά τις τέσσερις τάξεις στις οποίες διακρίνονταν οι Ιουδαίοι:

1)    Σαδδουκαίοι: Αυτοί δεν είχαν θρησκευτικές πεποιθήσεις και επιδίωκαν κοσμικούς σκοπούς. Συμπαθούσαν τον εξελληνισμό. Αρνιόταν την ανάσταση των νεκρών.

2)    Γραμματείς: Ήταν διδάσκαλοι και λόγιοι. Ήταν λαϊκοί και το επάγγελμά τους δεν ήταν κληρονομικό.

3)    Φαρισαίοι=Αποχωρισμένοι: Ονομάστηκαν έτσι γιατί χωρίστηκαν αυστηρά από τους θρησκευτικά ακάθαρτους. Εφάρμοζαν σχολαστικά τον νόμο

4)    Εσσαίοι: Ήταν οι πιο αδιάλλακτοι ιουδαίοι, τηρούσαν τον γραπτό και προφορικό νόμο με ακρίβεια. Ακολουθούσαν το ρητό. Το δικό μου και το δικό σου είναι δικός σου, απέφευγαν κάθε σαρκική ηδονή προσπαθώντας να απολαύσουν την μυστική ένωσή τους με τον Θεό. Είχαν την ελπίδα τους στην έλευση του Μεσσία όπου στο επερχόμενο βασίλειό Του θα κυριαρχούσε η ειρήνη και η ισότητα. Πολέμησαν σκληρά απέναντι στην εισβολή του Τίτου όπου πέθαναν δείχνοντας καρτερία σε όλα τα βασανιστήρια.

5)    Ζηλωτές: Ήταν επαναστάτες που αντιμαχόντουσαν την Ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Μεσσίας που περίμεναν θα γίνονταν ο αρχηγός τους, ο επικεφαλής της επανάστασης των Ιουδαίων.

6)    Όχλος-φτωχοί: Οι περισσότεροι ήταν χωρικοί και ζούσαν καλλιεργώντας την γη.

7)    Δούλοι: Υπήρχαν λιγότεροι απ’ όσο στις άλλες χώρες και τους μεταχειρίζονταν με ανθρωπιά.

 

Το κήρυγμα του Ιησού στράφηκε κυρίως προς τον λαό, ενώ οι ανώτερες τάξεις τον καταδίωξαν.

 

« Η σύγχρονη ισραηλινή κοινωνία διαχωρίζεται ανάμεσα στους κοσμικούς φιλελεύθερους (συνήθως περισσότερο μορφωμένους και πιο εύπορους) και τους υπερ-ορθόδοξους Εβραίους με επίκεντρο το Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ αντίστοιχα. Ως επί το πλείστον οι πρώτοι είναι ρεαλιστικοί εθνικιστές και επιζητούν ειρηνική γειτονία με ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και την εκλαΐκευση του οικογενειακού δικαίου που παραμένει θρησκευτικό. Οι δε δεύτεροι, ακολουθώντας την Παλαιά Διαθήκη θεωρούν ότι ο Θεός υποσχέθηκε στους Εβραίους όλη την περιοχή της Βιβλικής Χαναάν, μέρος της οποίας είναι και η πατρίδα των Παλαιστινίων, και γι' αυτό το λόγο εποικίζουν διαρκώς τη Δυτική Όχθη κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου αλλά και απαιτούν να γίνει ο Ιουδαϊκός νόμος η αποκλειστική πηγή δικαίου της χώρας.

Παραδόξως ένας μικρός αριθμός υπερορθόδοξων Εβραίων ισραηλινών (υπολογίζονται σε 5.000 άτομα εκ των οποίων περίπoυ 100 δραστηριοποιούνται πολιτικά υπέρ των Αράβων) είναι αντισιωνιστές. Τα μέλη της οργάνωσής τoυς, επονομαζόμενης Naturei Karta, αρνούνται να αναγνωρίσουν το κράτος του Ισραήλ με τον ισχυρισμό ότι μόνον ο ερχόμενος Μεσσίας δικαιούται να ανασυστήσει αυτό το αρχαίο κράτος»[1].

 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode