Η ζωή, οι διδαχές, τα θαύματα του Χριστού-Ερμηνεία στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.

2016-06-19 00:43

  «Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Ἀβραάμ».

        Ξεκινώντας ο Ματθαίος ονομάζει το Ευαγγέλιό του «Βίβλο γενέσεως». Το ερώτημα που προκύπτει αμέσως είναι το γιατί βάζει αυτόν τον περιοριστικό τίτλο; Μήπως δεν επρόκειτο να μας εξιστορήσει για θαύματα, για την διδασκαλία του Χριστού, για την σταύρωση, για τριήμερο ταφή, για την Ανάσταση; Βεβαίως θα μας τα εξιστορήσει όλα αυτά. Όμως όλα αυτά που είπαμε ακολοθούνται από το γεγονός της γεννήσεως. Και η γέννηση του Χριστού είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να ερμηνευτεί από την ανθρώπινη λογική. Αφού λοιπόν ο Αχώρητος χώρεσε στην κοιλιά μιας γυναίκας όλα τα υπόλοιπα πλέον είναι δυνατά να συμβούν.

        Ακολουθεί η γενεαλογία του Ιησού. Ξεκινά από τον Αβραάμ και καταλήγει στον Ιωσήφ τον Άνδρα Μαρίας. Μας αναφέρει λοιπόν την γενεαλογία του Ιησού Χριστού λες και αυτός είναι απόγονος όλων αυτών. Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα εμφανίζεται τώρα ως Υιός του ανθρώπου. Όρο με τον οποίο δεν διστάζει άλλωστε να αποκαλέσει και ο ίδιος τον εαυτό του. Ο Χριστός λοιπόν δεν ντρέπεται να ονομαστεί υιός του ανθρώπου διότι δεν τον ενδιαφέρει η αμαρτωλότητα του ανθρώπου, αλλά η μετάνοια και η σωτηρία του. Άλλωστε θα βρούμε μέσα στην γενεαλογία του Ιησού ανθρώπους αμαρτωλούς. Αλλά ακόμη και τα «μεγάλα ονόματα» της γενεαλογίας όπως αυτό του Αβραάμ και του Δαυίδ, δεν υπήρξαν άμεμπτα των αμαρτιών . Ο Δαυίδ για παράδειγμα απόκτησε τον Σολομώντα από γυναίκα πόρνη, ενώ ο Αβραάμ κατηγορείται ευθέως από την Θάμαρ για πορνεία.
Συνεπώς ο Χριστός εδώ δεν έρχεται να κατηγορήσει, ούτε να σκεπάσει αλλά να αποκαλύψει και τελικά να αγκαλιάσει το ανθρώπινο γένος όπως είναι με όλα τα κουσούρια της αμαρτίας του.

        Η γενεαλογία όμως του Ιησού έχει και μία ακόμη ουσιαστική χρησιμότητα. Καταδεικνύει ότι είναι απόγονος της φυλής του Ιούδα και συνεπώς και του Δαυίδ. Οι προφητείες για τον ερχομό του Μεσσία αυτό ακριβώς έλεγαν ότι ο Μεσσίας θα είναι υιός Δαυίδ.

        Γιατί όμως μας αναφέρει στο τέλος τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρία ο οποίος κανέναν απολύτως ρόλο δεν είχε στην ενσάρκωση του Χριστού; Θα μπορούσε να γράψει μόνο για την Παναγία που τον γέννησε.  Η απάντηση έγκειται στην συνήθεια των Ιουδαίων στις γενεαλογίες τους να μην αναφέρουν τις γυναίκες αλλά τους άνδρες. Θα ξένιζε λοιπόν πολύ τους ακροατές του Ευαγγελίου αν διάβαζαν σε μια γενεαλογία το όνομα μιας γυναίκας. Άλλωστε οι Ιουδαίοι δεν θα δέχονταν με κανέναν τρόπο ότι μία παρθένος έμεινε έγκυος και οπωσδήποτε θα την λιθοβολούσαν με την κατηγορία της Μοιχείας.

        Ας αφήσουμε όμως όλα αυτά και ας φτάσουμε στην ουσία του πράγματος. Ας μιλήσουμε για τον τρόπο της γεννήσεως: «Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦνμνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου».

        Να λοιπόν ο τρόπος της γεννήσεως. Η Μαρία έμεινε έγκυος όχι από άνδρα αλλά από το Άγιο Πνεύμα. Εδώ λοιπόν έχουμε ένα παράδοξο γεγονός. Κάτι που δεν χωρά στην ανθρώπινη λογική. Κάτι που ο άνθρωπος δεν πρέπει να σταθεί και να ερευνήσει γιατί δεν μπορεί να το κατανοήσει. Και όσοι προσπαθούν να το ερευνήσουν τελικά πέφτουν σε σειρά λαθών. Γιατί πως χώρεσε ο απέραντος Θεός στην κοιλιά μιας γυναίκας; Πως ο απέραντος Θεός έγινε άνθρωπος; Όλα αυτά και άλλα άπειρα τα αγνοούμε και αναγκαστικά τα προσπερνούμε.

        «Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν».

        Το πρόσωπο του Ιωσήφ έχει πολύ σπουδαία σημασία. Τον ονομάζει δίκαιο. Ο Ιωσήφ ήταν πράγματι ένας πολύ ενάρετος άνθρωπος τηρητής του Μωσαϊκού νόμου και καλός γνώστης αυτού. Ποιος άνδρας εκείνο τον καιρό αν είχε όχι απλά μία υποψία μοιχείας, αλλά το τεκμήριο της εγκυμοσύνης  δεν θα διαπόπεμπε την γυναίκα του ως μοιχαλίδα; Όμως ο Ιωσήφ παρότι βρήκε την Παναγία έγκυο δεν θέλησε να την τιμωρήσει παραδειγματικά, αλλά με μυστικό τρόπο θέλησε να της δώσει διαζύγιο: «ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν».

        «Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου». Ο άγγελος λοιπόν εδώ εμφανίζεται κατ’ όναρ στον Ιωσήφ και τον προσφωνεί αμέσως Υιό Δαυίδ. Είπαμε ότι ο Ιωσήφ ήταν καλός γνώστης των γραφών. Ήξερε ότι ο Μεσσίας θα προέλθει από την γενεαλογία του Δαυίδ και ότι και ο ίδιος ανήκε στην ίδια φυλή με τον Μεσσία. Του εξηγεί στη συνέχεια ότι η εγκυμοσύνη της Μαρίας είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και τον βάζει τώρα  προ των ευθυνών του. Να μην παρατήσει την γυναίκα του αλλά να εκτελέσει το θέλημα του Θεού.        «τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Του λέει τώρα το όνομα που θα δώσει στο Θείο βρέφος θυμίζοντάς του ότι Αυτός που επρόκειτο να έρθει δεν υπόσχεται κατάπαυση των πολέμων, ούτε κρίση, ούτε βασίλεια ούτε δόξα. Ο σκοπός του ερχομού του Μεσσία είναι μόνο ένας: Η λύτρωση των ανθρώπων από τις αμαρτίες του και τον θάνατο.

        «      Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος». Ο Ιωσήφ γνωρίζει τους προφήτες και γνωρίζει για τις προφητείες του Ησαΐα. Άρα η ενσάρκωση του Χριστού ανήκει στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία των ανθρώπων.

        «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός». Τώρα του λέει την προφητεία κατά την οποία μία παρθένος θα τεκνοποιήσει υιό. Ο Ιωσήφ ήξερε την προφητεία, η λέξη παρθένος του ήταν συνεπώς γνώριμη και τώρα βρίσκεται μπροστά στην κατανόηση αυτού του χωρίου του Ησαΐα που διάβαζε τόσο καιρό και αναγκαστικά προσπερνούσε γιατί δεν μπορούσε να κατανοήσει. Αλλά γιατί μας λέει ότι θα τον ονομάσουν Εμμανουήλ; Γιατί όχι Ιησού; Εμμανουήλ σημαίνει μεθ’ ημών ο θεός. Οι άνθρωποι ότι έβλεπαν αυτό και περιέγραφαν. Τι έβλεπαν; Τον Θεό να περπατά ανάμεσά τους. Άρα εδώ δεν  πρόκειται για όνομα, αλλά για περιγραφή μιας κατάστασης.

                «Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ    καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν».

        Αυτό το εδάφιο χρησιμοποιούν όλοι μα όλοι οι αιρετικοί για να πολεμήσουν το αειπάρθενον της Παναγίας. Δεν ήρθε λέει σε συζυγική σχέση μαζί της έως ότου γέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον. Αυτό το «εώς» είναι που τους σκανδαλίζει γιατί δεν κατανοούν ότι αυτή η λέξη αποτελεί μία βιβλική ορολογία. Ας θυμηθούμε κάτι παρόμοιο: «Από του αιώνος εως του αιώνος συ ει» Εδώ δεν οριοθετεί την αιωνιότητα του Θεού, είναι έκφραση που δείχνει το άπειρο. Άλλο παράδειγμα: Ο Νώε βγάζει τον κόρακα από την κιβωτό για να δει αν θα βρει κάπου να πατήσει ή αν θα επιστρέψει στην κιβωτό: «καὶ ἐξελθών, οὐκ ἀνέστρεψεν ἕως τοῦ ξηρανθῆναι τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς» . Εδώ η  λέξη έως δεν σημαίνει ότι αργότερα επέστρεψε ο κόρακας στην κιβωτό, αλλά ασφαλώς ότι αυτός ποτέ δεν επέστρεψε. Υπάρχουν και άλλα πολλά παραδείγματα που μπορούμε να βρούμε στην βίβλο.

        Άλλωστε είδαμε το πώς και σε πιο μέγεθος ήταν ευλαβής ο Ιωσήφ και δίκαιος. Πως θα μπορούσε αυτός ο δίκαιος άνθρωπος να ερχόταν σε συζυγική σχέση με την μητέρα του Θεού; 

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Β΄

1 Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας ἐν ἡμέραις ῾Ηρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς ῾Ιεροσόλυμα 

2 λέγοντες· ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. 

3 ᾿Ακούσας δὲ ῾Ηρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη καὶ πᾶσα ῾Ιεροσόλυμα μετ᾿ αὐτοῦ, 

4 καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ᾿ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. 

5 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ἐν Βηθλεὲμ τῆς ᾿Ιουδαίας· οὕτω γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου· 

6 καὶ σὺ Βηθλεέμ, γῆ ᾿Ιούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν ᾿Ιούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν ᾿Ισραήλ. 

7 Τότε ῾Ηρῴδης λάθρα καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσε παρ᾿ αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, 

8 καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλεὲμ εἶπε· πορευθέντες ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. 

9 οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτούς, ἕως ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· 

10 ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα, 

11 καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· 

12 καὶ χρηματισθέντες κατ᾿ ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς ῾Ηρῴδην, δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν. 

            Χρειάζεται πολύ αγρυπνία, πολλές προσευχές για να κατανοήσουμε ικανοποιητικώς αυτό το χωρίο. Και δόξα τω Θεώ που έχουμε τους θεοφόρους πατέρες μας, ιδιαιτέρως δε τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ώστε δι αυτού και εμείς να κατανοήσουμε αυτά τα οποία είναι κεκλισμένα για μας τους υπό την αμαρτία τυφλωθέντες.

            Ποιοι είναι οι μάγοι;  Ακούγοντας για μάγους οι εχθροί της αληθείας λένε πώς να, η αστρολογία όλα τα γνωρίζει. Ακόμη και την γέννηση του Σωτήρος! Είναι έτσι όμως τα πράγματα; Καταρχήν αυτοί οι μάγοι για τους οποίους γίνεται λόγος δεν πρόβλεψαν τον χρόνο της γεννήσεως του Ιησού Χριστού, αλλά είδαν ένα λαμπρό αστέρι στην πατρίδα τους και το ακολούθησαν με σκοπό να συναντήσουν έναν νεογέννητο βασιλιά  ο οποίος μάλιστα δεν ανήκε ούτε στην φυλή τους, ούτε βέβαια στην πατρίδα τους.  Επιπλέον αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι στους μάγους αυτούς δεν διαφαίνεται κάποιο προσωπικό κίνητρο κέρδους. Όλοι οι αστρολόγοι προβλέπουν και αμείβονται γι’ αυτό. Οι μάγοι όμως αυτοί αναζητούν σε ξένο κράτος εχθρικό προς αυτούς τον νεογέννητο βασιλιά, ενόσω μάλιστα ο νόμιμος βασιλιάς της περιοχής ήταν εν ζωή! (Ηρώδης). Βάζοντας έτσι την ζωή τους σε κίνδυνο. Επίσης, ασφαλώς δεν περίμεναν να ευεργετηθούν από αυτόν τον βασιλιά διότι ήταν ακόμη βρέφος και όχι άνδρας. Επιπλέον και το πιο παράλογο, τελικά προσκυνούν, προσφέρουν τα δώρα τους και έπειτα αναχωρούν για την πατρίδα τους την Περσία.

            Κατά την προσκύνησή τους αυτή δεν είδαν κάτι τις το βασιλικό, παρά μόνο φάτνη και γαϊδουράκια. Ερωτούμε: -Μήπως είχαν εκεί στην Περσία κάποιο έθιμο να ψάχνουν και να προσκυνούν τους νεογέννητους βασιλιάδες ανά τον κόσμο; Ασφαλώς και όχι απαντούμε. Τι κινητοποίησε λοιπόν αυτούς τους μάγους να φύγουν από την πατρίδα τους να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να προσκυνήσουν το Θείο βρέφος;  -Το αστέρι.

            Τι ήταν αυτό το αστέρι; Από την πορεία του καταλαβαίνουμε ότι αυτό το αστέρι δεν ήταν σαν ένα από τα πολλά που υπάρχουν στον ουρανό. Στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για αστέρι αλλά για μία αόρατη δύναμη υπό την  μορφή του αστεριού. Άλλωστε δεν υπάρχει αστέρι που να διαγράφει μια τέτοια παράξενη πορεία. Αυτό πορεύονταν όχι από την Ανατολή προς την Δύση , αλλά από τον Βορρά προς τον Νότο. Το έβλεπαν και την ημέρα, εμφανιζόταν και μετά κρυβόταν. Έχουμε συνεπώς να κάνουμε με μια λογική δύναμη. Κατέβαινε από τα ψηλά στα χαμηλά. Τόσο χαμηλά που έδειξαν στους μάγους την καλύβα στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός. Πιο αστέρι στον ουρανό μπορεί να σου δείξει ένα συγκεκριμένο σπίτι;  Άρα λοιπόν ξεκάθαρα συμπεραίνουμε πως δεν επρόκειτο στην πραγματικότητα για αστέρι αλλά για άγγελο με την μορφή αστεριού.

            Γιατί φάνηκε; -Για να καυτηριάσει την αναισθησία των Ιουδαίων. Κάλεσε ξένους βάρβαρους και όχι Ιουδαίους που γνώριζαν τις γραφές, αλλά που όμως δεν έδειχναν το απαιτούμενο ενδιαφέρον γι’ αυτές.

            Γιατί προσήλκυσε με τέτοιο θέαμα τους μάγους με την μορφή αστεριού; -Πως αλλιώς να κέντριζε το ενδιαφέρον τους. Μάγοι ήταν. Αν τους εμφανίζονταν σαν άγγελος θα τον περιφρονούσαν. Αργότερα όμως ο Θεός θα πάψει το αστέρι και θα τους μιλά διά μέσου των αγγέλων.

            Μας κάνει εντύπωση αγαπητοί αναγνώστες η νωθρότητα των Ιουδαίων. Ενώ ο Ηρώδης φοβήθηκε τον νεογέννητο βασιλιά των Ιουδαίων, οι Ιουδαίοι αδιαφορούν!!!

            Παρόλα αυτά βάρβαροι και Ιουδαίοι ενσκήπτουν στις γραφές και ψάχνουν τις προφητείες. Οι προφήτες έλεγαν ότι από την Βηθλεέμ της Ιουδαίας ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν ᾿Ισραήλ.  Προσοχή! Δεν λέει Μεσσίας, δεν λέει Υιός του Θεού. Μετριοπαθής ο λόγος. Κανένας λόγος υψηλός. Μας λέει ότι θα ποιμάνει τον λαό Του τον Ισραήλ. Εδώ όμως έγινε ποιμένας όλης της Οικουμένης. Γιατί; Γιατί η προφητεία αναφέρεται στους Ιουδαίους.

            Ο Ηρώδης λοιπόν καλεί τους μάγους με σκοπό να μάθει από αυτούς που ο Χριστός γεννάται. Απέβλεπε στον φόνο ασφαλώς και όχι στην προσκύνηση όπως ψευδώς υποσχέθηκε. Επρόκειτο περί ανοήτου ανθρώπου ο οποίος διαπίστωσε από τις γραφές ότι ήταν θέλημα Θεού να γεννηθεί ο Μεσσίας. Αν πίστευε στην προφητεία έπρεπε εξ’ αρχής να γνωρίζει ότι επιχειρεί πράγμα ακατόρθωτο, δηλαδή να τα βάλει με το θέλημα του Θεού. Αν πάλι δεν πίστευε, γιατί τόσος πανικός; Δεν έπρεπε καν να ασχοληθεί με το βρέφος. Κάλεσε παρόλα αυτά τους μάγους λάθρα, δηλαδή μυστικώς γιατί πίστευε ότι οι Ιουδαίοι θα προστάτευαν τον νεογέννητο βασιλιά τους. Που να φανταστεί ότι αυτοί ήθελαν να προδώσουν μετά μανίας τον προστάτη τους.

            Οι μάγοι δεν κατάλαβαν εξ’ αρχής την κακία και την πονηριά του Ηρώδη. Το ερώτημα το οποίο ανακύπτει, είναι το γιατί οι μάγοι ανήγγειλαν την παρουσία του αστεριού στον Ηρώδη. -Διότι το είχαν χάσει. Ο Θεός θέλησε πλέον να κάνει το γεγονός της γεννήσεως πασίγνωστο σε όλη την χώρα. Άλλωστε όταν οι μάγοι βγήκαν από το βασίλειο το αστέρι τους περίμενε έξω από την πόρτα. (προήγεν αυτούς).

            Οι μάγοι τελικά προσκυνούν! Τα έθνη δηλαδή έφθασαν τον Ιουδαϊκό λαό, ή μάλλον τον ξεπέρασαν. Το λογικό ήταν να προσέλθουν πρώτα οι Ιουδαίοι. Αυτοί όμως τον περιφρόνησαν. Οι Ιουδαίοι κοιμούνται και οι μάγοι προσκυνούν.

            Ερώτηση: Τι είδαν και προσκύνησαν; Ούτε η Παρθένος ήταν από ανώτερη κοινωνική τάξη, ούτε ο οίκος της περιφανής.

            Αυτοί όμως προσκυνούν. Προσφέρουν μάλιστα και δώρα. Όλα τα γεγονότα, το αστέρι, ο φωτισμός που τους έστειλε ο Θεός τους οδήγησε σε τελειότερη γνώση. Αντιλήφθηκαν ότι δεν πλησίαζαν σε έναν κοινό άνθρωπο αλλά κοντά σε Θεό και Ευεργέτη! Τα δώρα τους άλλωστε δεν είχαν σχέση με την Ιουδαϊκή παράδοση. Δεν προσέφεραν πρόβατα και μοσχάρια. Τα δώρα τους έφεραν την σφραγίδα του εκκλησιαστικού πνεύματος. Προσέφεραν αγάπη, υπακοή και επίγνωση.  Ή διαφορετικά προσφέρουν Χρυσό ως νέο βασιλιά του κόσμου, σμύρνα=θυσία, Λιβάνι=Προσευχή.

            Προσκυνούν και ενώ στην αρχή ήρθαν φανερά και με θόρυβο μέσα στην Ιουδαία, έφυγαν με την πρόρρηση του αγγέλου δι’ άλλης οδού και αναχώρησαν για την πατρίδα τους. Οι μάγοι δεν ζητούν όμως εξηγήσεις, εκτελούν αμέσως την διαταγή του αγγέλου. Ιδού πίστις!  

«13 ᾿Αναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ ᾿Ιωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. 

14 ῾Ο δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, 

15 καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς ῾Ηρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου». 

            Οι μάγοι λοιπόν φυγαδεύονται στην Περσία και η αγία οικογένεια στην Αίγυπτο.

            Ερώτηση: -Γιατί η αγία οικογένεια δεν διαφυλάττεται στην Βηθλεέμ αλλά φυγαδεύεται;

            -Τι έπρεπε να γίνει; Να πέσει στα χέρια του Ηρώδη και να μη φονευθεί; Αυτό θα προκαλούσε την δυσπιστία, ότι έλαβε σάρκα σαν και μας. Ασφαλώς ως Θεός και άλλα πιο θαυμαστά σημεία μπορούσε να επιτελέσει. Όμως θα αντιμετωπίζονταν σαν θρύλος, σαν μύθος, κάτι ξένο δηλαδή προς τον άνθρωπο.

            Γιατί στέλνεται το παιδί στην Αίγυπτο;

            -Για την επαλήθευση της προφητείας «Εξ’ Αιγύπτου κάλεσα τον Υιόν μου». Αλλά παράλληλα και για να στείλει την ελπίδα στα έθνη. Η Βαβυλώνα και η Αίγυπτος κατακαίονταν περισσότερα από κάθε άλλα έθνη από την ασέβεια. Στην μία λοιπόν στέλνει τους μάγους, στη άλλη πήγε ο ίδιος με τη μητέρα του. Παράδοξον! Η Παλαιστίνη καταδιώκει, η Αίγυπτος υποδέχεται και σώζει.

            Από την άλλη έχουμε και πάλι μπροστά μας την πίστη του Ιωσήφ. Στον Ιωσήφ είχε υποσχεθεί ο άγγελος ότι από την Μαρία θα γεννηθεί ο Σωτήρας. Αυτός όμως ούτε τον εαυτό του δεν σώζει. Φυγαδεύεται στην Αίγυπτο. Ο Ιωσήφ όμως δεν ερευνά, δεν σκανδαλίζεται, πιστεύει!

            «16 Τότε ῾Ηρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. 

17 τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ ῾Ιερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· 

18 φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν».

            Ο Ηρώδης είπαμε και παραπάνω επιχειρεί πράγμα ακατόρθωτο να κατατροπώσει τον Υιό του Θεού. Και έτσι κατασφάζει τα νήπια.

            Ερώτηση: -Γιατί ο Θεός άφησε ανυπεράσπιστα τα παιδάκια που σφαγιάστηκαν;

            -Απάντηση: -«Είναι πολλοί όσοι αδικούν, αλλά δεν αδικείται κανένας». (Χρυσόστομος)  Ο Θεός υπολογίζει την αδικία ή προς διαγραφή αμαρτημάτων ή για μισθαποδοσία.  Τα παιδάκια βέβαια δεν είχαν αμαρτίες για να ξεπληρώσουν. Εδώ έχουμε απόδοση αμοιβής από τον Θεό, τα κάνει αγίους της Εκκλησίας μας! Δείτε όμως και το τραγικό τέλος του Ηρώδη. Ο οποίος μάλιστα εκτός από τα νήπια εκτέλεσε μία από τις συζύγους του, τρεις από τους γιους του, την πεθερά και τον γαμπρό του. Τελικά ο ίδιος πέθανε ύστερα από μακροχρόνιους φρικτούς πόνους εξαιτίας πάθησης που είχε στα νεφρά.

            Η Ραχήλ για την οποία γίνεται λόγος ήταν η μητέρα του Βενιαμήν και η Ραμά περιοχή Βενιαμήν.

            Ο Χριστός λοιπόν έρχεται στον κόσμο: Η μητέρα του υποχρεώνεται σε φυγή, η πατρίδα του περιπίπτει σε αθεράπευτα δεινά, θρήνος και οδυρμός και παντού κραυγές απελπισίας.  Αλλά εσύ μη ταραχθείς μας λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Με τα αντίθετα το θαύμα γίνεται μεγαλύτερο.

            «19 Τελευτήσαντος δὲ τοῦ ῾Ηρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ ᾿Ιωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ 

20 λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν ᾿Ισραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. 

21 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν ᾿Ισραήλ. 

22 ἀκούσας δὲ ὅτι ᾿Αρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς ᾿Ιουδαίας ἀντὶ ῾Ηρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, 

23 καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται ».

            Ο Ηρώδης λοιπόν πεθαίνει, είδαμε με πιο τραγικό τρόπο, και στον θρόνο ανεβαίνει ο γιος του ο Αρχέλαος. Ο οποίος προφανώς θα νόμιζε ότι μέσα  στην σφαγή θα είχε εξοντωθεί και το Θείο βρέφος.

            Άλλωστε η αγία οικογένεια εγκαθίσταται πλέον στην Ναζαρέτ. (Δεν κινδυνεύει πλέον) ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

            Ποιος προφήτης γράφει αυτήν την προφητεία;  Ο Χρυσόστομος απαντά: «Μην είσαι περίεργος και μη ρωτάς διά πολλά. Πολλά προφητικά βιβλία έχουν εξαφανιστεί εξαιτίας της επιδρομής των βαρβάρων. Άλλωστε ο Ναθαναήλ συμμετέχει στην αναζήτηση ρωτώντας: «εκ Ναζαρέτ δύναται τι αγαθόν είναι;»

            Ο Χριστός όμως δεν χρειάζεται ανθρώπινα πιστοποιητικά, ακόμη και τους μαθητές του τους επιλέγει από την Γαλιλαία, κάνοντας τους ψαράδες αλιείς ανθρώπων. Εκλέγει μητέρα αφανή, γεννιέται σε σταύλο, ποδοπατεί κάθε ανθρώπινο εγωισμό.

            Ας πάψουμε λοιπόν κι εμείς να μεγαλοφωνούμε για την πατρίδα και την καταγωγή μας. Για τους ήρωες πρόγονούς μας. Δεν αρκούν όλα αυτά για τη σωτηρία μας. Δες του Εβραίους. Υπήρξε ο εκλεκτός λαός του Θεού, ο οποίος όμως σταύρωσε τον Λυτρωτή που αιώνες περίμενε…


Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Γ΄


 «1 Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας 

2 καὶ λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». 

Ποιες ήταν οι μέρες εκείνες για τις οποίες μας μιλά ο Ευαγγελιστής;  Τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του Ιησού τα περνά γρήγορα και φτάνει στην ηλικία των τριάντα ετών. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί ο Χριστός δεν βαπτίστηκε νωρίτερα;

 -Για να μας δείξει ότι καταλύει μεν τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, αφού πρώτα όμως τον εκπληρώνει πλήρως. Λέγει λοιπόν: «· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην·»·  Δηλαδή εκπληρώσαμε όλες τις απαιτήσεις του νόμου, μόνο αυτό πλέον απομένει.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ασφαλώς δεν βάπτιζε έχοντας δικές του ιδέες περί αυτού που έκανε. Δεν ήταν δική του εφεύρεση αυτό, αλλά εντολή του Θεού: «Ρήμα Κυρίου εγένετο επ’ αυτόν» και αλλού: «Ο αποστείλας με βαπτίζειν εν ύδατι, εκείνος μοι είπεν. Εφ’ ον αν ίδης το Πνεύμα καταβαίνον ωσεί περιστεράν και μένον επ’ αυτόν, ούτος εστίν ο βαπτίζων εν Πνεύματι Αγίω».  Τον ξεκάθαρο λόγο για τον οποίο βάπτιζε μας τον εκθέτει με το εξής λόγο: «Εγώ ουκ ήδειν αυτόν, αλλ’ ίνα φανερωθή τω Ισραήλ, διά τούτο  ήλθον εγώ εν ύδατι βαπτίζων».

Βέβαια δεν βάπτιζε  μόνο για τους ανωτέρω λόγους αλλά «κηρύσσω βάπτισμα μετανοίας» έλεγε. Δεν είχε βέβαια την χάρη της συγχωρήσεως των αμαρτιών, διότι προ του σταυρού πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει συγχώρηση. Αυτή είναι συνδεδεμένη με το Αίμα του Χριστού. Όμως αφού δεν υπήρχε η δυνατότητα συγχωρήσεως γιατί ο Ιωάννης βάπτιζε εις άφεση αμαρτιών; Απαντούμε: Διά την προτροπή της ενθυμήσεως των αμαρτιών: «ποιήσατε καρπούς αξίους μετανοίας» έλεγε.  Προετοίμαζε έτσι τις καρδιές για την έλευση Αυτού που είχε την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες.

Όλη η πόλη κατέφευγε στον Ιωάννη. Έπαιρνε απ’ αυτόν ένα πνεύμα ελπίδας για τον ερχομό του Μεσσία.  Ήταν επίσης σπουδαίο πράγμα να βλέπει κανείς τον γιο ενός αρχιερέα  (γιος του αρχιερέως Ζαχαρία) να ζει τόσο ασκητικά. Η παρουσία του και μόνο ενέπνεε σεβασμό.

« οὗτος γάρ ἐστιν ὁ ρηθεὶς ὑπὸ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ».  Τον ερχομό του Ιωάννη τον είχαν λοιπόν αναγγείλει και οι προφήτες. Ο Ιωάννης ήταν ασκητικά ενδεδυμένος: «Αὐτὸς δὲ ὁ ᾿Ιωάννης εἶχε τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ ἀπὸ τριχῶν καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, ἡ δὲ τροφὴ αὐτοῦ ἦν ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριον».  Μεγάλη καρτερία σε ανθρώπινο σώμα! Στο πρόσωπο του Ιωάννη οι Εβραίοι έβλεπαν τον Ηλία. Με την ενδυμασία του και την διατροφή του δίδασκε την αγγελική βιωτή. Την ελευθερία από τις ανθρώπινες μέριμνες ,την δυνατότητα εξομοίωσης της ποιότητας ζωής του ανθρώπου με την προ πτώσης εποχής των πρωτοπλάστων.

Αν συγκρίνουμε την ζωή μας με αυτή του Ιωάννου του Προδρόμου πολύ θα ωφεληθούμε, θα δούμε πόσο απέχουμε από την δική του αρετή… 

"7 ἰδὼν δὲ πολλοὺς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων ἐρχομένους ἐπὶ τὸ βάπτισμα αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν φυγεῖν ἀπὸ τῆς μελλούσης ὀργῆς; 

8 ποιήσατε οὖν καρπὸν ἄξιον τῆς μετανοίας, 

9 καὶ μὴ δόξητε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς, πατέρα ἔχομεν τὸν ᾿Αβραάμ· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ. 

10 ἤδη δὲ καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. 

11 ἐγὼ μὲν βαπτίζω ὑμᾶς ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν· ὁ δὲ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἰσχυρότερός μου ἐστίν, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς τὰ ὑποδήματα βαστάσαι· αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ καὶ πυρί. 

12 οὗ τὸ πτύον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ διακαθαριεῖ τὴν ἅλωνα αὐτοῦ, καὶ συνάξει τὸν σῖτον αὐτοῦ εἰς τὴν ἀποθήκην, τὸ δὲ ἄχυρον κατακαύσει πυρὶ ἀσβέστῳ". 

                Οι Σαδδουκαίοι και οι Φαρισαίοι προσέρχονταν στο βάπτισμα του Ιωάννου δεν πίστευαν όμως στο κήρυγμά του. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τον παγιδέψουν: «Ει συ Ηλίας, ει συ Χριστός»; Και ο λαός βέβαια τα ίδια ρωτούσε αλλά  με απλότητα, αυτοί δε με πονηρία για να τον συλλάβουν. Είχαν την πλάνη ότι επειδή αυτοί ήταν απόγονοι των προφητών αυτό και μόνο αυτό θα τους δικαίωνε.

                Παρόλα αυτά όμως αυτοί προσέρχονταν στο βάπτισμα του Ιωάννου. Αντί όμως ο Ιωάννης να τους ενθαρρύνει γι’ αυτό, τους επιπλήττει. Γιατί το κάνει αυτό; Στην πραγματικότητα προσπαθεί να τους προσελκύσει, εκφράζει την έκπληξή του που έστω  κι έτσι προσέρχονταν στο βάπτισμά του  και γι’ αυτό ρωτά: «Τις υπέδειξεν υμίν φυγείν από της μελλούσης οργής;». Στη συνέχεια δε τους συμβουλεύει: «Ποιήσατε καρπούς αξίους της μετανοίας». Δεν φτάνει δηλαδή να αποφεύγεις την κακία, αλλά και να παρουσιάσεις έργα αρετής. Μην επιμένετε λοιπόν στα ίδια. Μη προβάλλετε τους γνωστούς σας τίτλους, του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.

                Κι όμως αυτοί μετά από λίγο θα του πουν: «ημείς πατέρα έχομεν τον Αβραάμ και ουδενί δεδουλεύκαμεν». Άρα η αιτία του εγωισμού τους ήταν η καταγωγή τους και αυτή τους την ιδέα  κοίταξε  πρώτα να περιορίσει. Τους απαντά λοιπόν: «Μη δόξητε λέγειν, ότι πατέρα έχομεν τον Αβραάμ, δύναται γαρ ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ». Με τα λόγια αυτά καταφέρνει αμέσως να τους απομακρύνει από την φαντασία της καταγωγής θέλοντας να τους κάνει να στηρίζουν την ελπίδα της σωτηρίας τους στην προσωπική τους μετάνοια και αρετή.

                «10 ἤδη δὲ καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται». Τα χρόνια περνούσαν και οι Εβραίοι ρωτούσαν: «που εστίν η ημέρα Κυρίου;» Ο Ιωάννης έχει πλέον την απάντηση. Ο Κύριος είναι προ των θυρών. Δεν έρχεται πλέον ούτε δούλος, ούτε προφήτης, ούτε άγιος, ούτε άγγελος, έρχεται ο ίδιος ο Κύριος και θα επιφέρει δικαιοσύνη: «11 ἐγὼ μὲν βαπτίζω ὑμᾶς ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν· ὁ δὲ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἰσχυρότερός μου ἐστίν, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς τὰ ὑποδήματα βαστάσαι· αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ καὶ πυρί». Εδώ ορίζει εξ’ αρχής την απόσταση που έχει αυτός από τον Κύριο. Ομιλεί για την ασημαντότητα του δικού του βαπτίσματος. Το βάπτισμα του Χριστού επρόκειτο να είναι γεμάτο από ανέκφραστη δωρεά. Ο λόγος του αυτός δεν προέρχεται από ταπεινοφροσύνη, στέκεται πάνω στην πραγματικότητα και επειδή ο λόγος του είναι αληθινός και πραγματικός το αποδεικνύει:  «Εκείνος βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω και πυρί». Δεν είπε θα σας δώσει Άγιο Πνεύμα αλλά θα σας βαπτίσει, δηλαδή θα σας βυθίσει στο Πνεύμα το Άγιο και συμπληρώνει: και πυρί.  Φανερώνοντας διά της δυνάμεως της φωτιάς την ορμητικότητα της Θείας Χάριτος.

            Πραγματικά ο λόγος του Ιωάννου είναι εκπληκτικός. Διεγείρει την προσοχή των ακροατών. Εξηγεί δε το πώς θα γίνουν όλα αυτά: «Ίδε ο Αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου». Δεν είπε ο συγχωρήσας την αμαρτία του κόσμου, αλλά ο αναλαμβάνων. Η συγχώρηση είναι εύκολη και ακίνδυνη, ενώ το να αναλάβει, περικλείει την συνέπεια του θανάτου.

            Ο Θεός όταν έστειλε τον Ιωάννη να βαπτίζει του είπε: «Εφ΄ον αν ίδης το Πνεύμα καταβαίνον και μένον, ούτος εστίν ο βαπτίζων εν Πνεύματι  αγίω». Έτσι ο Ιωάννης όταν είδε αυτόν τον λόγο να εκπληρώνεται είπε: « Εγώ εώρακα και μεμαρτύρηκα ότι ούτος εστίν ο Υιός του Θεού». Ας μην πλανώμεθα όμως αδελφοί μου. Και εμείς που ελάβαμε το ιερό βάπτισμα δεν αρκεί μόνον αυτό καθ’ αυτό για να σωθούμε. Ας μην γινόμαστε φαύλοι και φλύαροι…

            Μαρτυρεί ο Ιωάννης ότι ο Υιός του Θεού θα σηκώσει την αμαρτία του κόσμου, ότι θα ζητήσει λόγο για τις φαύλες πράξεις μας, ότι τόσο οι αμοιβές όσο και οι τιμωρίες θα είναι αιώνιες. Τα πιστεύεις όλα αυτά; Κι αν ακόμα τα πιστεύεις δεν σώθηκες. Και οι δαίμονες πιστεύουν και φρίττουν!  Παρόλα αυτά θα τιμωρηθούν… Δεν αρκεί συνεπώς να εκκλησιάζεται κάποιος, να ασκεί τυπικά τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Αν μεταφέρουμε όπως οι αμελείς μαθητές άδεια τα τετράδια στο σπίτι μας ποια θα είναι η απολογία μας; Κι αν ακόμη σιγοψάλλουμε κάτι ή μάθουμε να λέμε και καμιά προσευχή, ούτε αυτό αρκεί. Ας ακούσουμε τον Θεό να λέει: «Ο λαός ούτος τοις χείλεσι με τιμά, η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ’ εμού».

             Ας μπούμε άμεσα στον πνευματικό στίβο της ασκητικής βιοτής που μας καλέι, να μην ορκιζόμαστε, να μην κακολογούμε, να μην φθονούμε, να μην υποδουλωνόμαστε στα φαγητά στη κραιπάλη και στην μέθη, να μην γινόμαστε σκληροί και αδιάφοροι, να σπουδάσουμε στην εγκράτεια, στη σωφροσύνη, στη δικαιοσύνη, στην ταπεινοφροσύνη. Να μην επιθυμούμε την προσωπική μας δόξα γενόμενοι κενόδοξοι, αλλά να ζούμε σεμνά με συντριβή πνεύματος και καρδίας. Η καλύτερη παλαίστρα για να επιτύχουμε σε όλα αυτά, δεν είναι ούτε η αγορά, ούτε η γειτονιά, είναι το σπίτι μας με τους οικείους μας, εκεί που χωρίς ταμπού και χωρίς μάσκες βγάζουμε τον πραγματικό εαυτό μας και βλέπουμε ξεκάθαρα το ποιοι τελικά είμαστε.

        3,13 Τότε παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Έρχεται ο Δεσπότης με τους δούλους, ο δικαστής με τους υπόδικους για να βαπτιστεί! Όμως μη ταραχθείς διότι μεταξύ των ταπεινών διαλάμπει το υψηλό μεγαλείο. Γιατί ταράζεσαι;  Εδώ καταδέχτηκε να γεννηθεί, να σταυρωθεί, να θανατωθεί. Έκανε τα μεγαλύτερα δεν θα τον εμπόδιζε ασφαλώς και αυτό.

        3,14 ὁ δὲ Ἰωάννης διεκώλυεν αὐτὸν λέγων· ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με;

Ο Ιωάννης διευκρινίζει βέβαια ότι δεν είναι άξιος, δεν είναι αυτός ο Αμνός του Θεού και δια τούτο έχει εκείνος ανάγκη εκείνος  να βαπτιστεί υπ’ Αυτού. Όμως τι ακούει στα λόγια του αυτά; Τον έπαινο; Όχι. Την συγκατάβαση; Όχι. Αλλά τι ακούει;

        3,15 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην· τότε ἀφίησιν αὐτόν·

Δηλαδή, άφησέ τα τώρα αυτά δεν μπορείς να το αποφύγεις αυτό το οποίο δεν θα διαρκέσει αιωνίως, θα με δεις στην κατάσταση που επιθυμείς σύντομα. Τώρα όμως δέξου του. Ήρθε ο Χριστός να διαλύσει την κατάρα, αφού εκπλήρωσε πρώτα όλο τον νόμο, εξαιτίας της παράβασης αυτού ο άνθρωπος παρέμενε για αιώνες  εγκλωβισμένος στον Άδη. Ο νόμος λοιπόν δεν λειτουργούσε πλέον σαν λύτρωση αλλά σαν κατάρα. Ο Χριστός όμως εκτελεί πλέον όλον τον νόμο, σηκώνει πάνω του την κατάρα των ανθρώπων και διά τούτο καταλύει την αιτία της κατάρας που είναι η παράβαση του νόμου φέρνοντας το καινούριο. Την Καινή Διαθήκη που είναι γεμάτη δωρεές και όχι ασήκωτα βάρη.

        3,16-17 καὶ βαπτισθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδοὺ ἀνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾿ αὐτόν·   καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῶν οὐρανῶν λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα.

                Οι άνθρωποι υποπτεύονταν ότι ο Χριστός ήταν κατώτερος πνευματικά από τον Ιωάννη τον βαπτιστή. Η μορφή άλλωστε του Προδρόμου ήταν περισσότερο ασκητική. (ρούχα, σπίτι, διατροφή). Γι’ αυτό όμως οι ουρανοί άνοιξαν και ακούστηκε η φωνή : «Αυτός είναι ο Υιός μου αγαπητός.  Και για να μη γίνει παρανόηση ότι η λέξη αυτός λέχθηκε για τον Ιωάννη, το Πνεύμα σαν περιστερά στάθηκε πάνω από τον Ιησού.

                Γιατί δεν πίστεψαν όμως οι ιουδαίοι βλέποντας ένα τόσο μεγάλο θαύμα; Απάντηση: Δεν είδαν μόνο αυτό αλλά και άλλα μεγαλύτερα απ’ αυτό. Το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Η σωστή ερώτηση θα ήταν αν δεν έγιναν όλα για να πιστέψουν. Υπάρχει κάτι που να μην έγινε;

                Για ποιο λόγο όμως άνοιξαν οι ουρανοί; Για να μάθεις ότι και όταν βαπτίζεσαι εσύ γίνεται το ίδιο. Σε καλεί ο Θεός στην ουράνια πατρίδα. Αν δεν βλέπεις  μην απιστήσεις. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη από ορατά σημεία, τα αντικαθιστά όλα η πίστη! Τα σημεία προορίζονται όχι για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους.

                Άλλη ερώτηση: -Γιατί το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε ως περιστερά;

                Απάντηση: - Είναι ήμερο και καθαρό ζώο. Το Πνεύμα το Άγιο είναι πνεύμα πραότητος. Μας θυμίζει επίσης και την ιστορία του Νώε. Με τη διαφορά όμως ότι τότε το ανθρώπινο γένος τιμωρήθηκε, ενώ σε αυτή την περίπτωση δέχτηκε την δωρεά. Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία: Ο Χριστός εμφανίστηκε με την δική μας φύση. Ανέλαβε την φύση μας, ενώ το Άγιο Πνεύμα ασφαλώς δεν ανέλαβε την φύση του περιστεριού. Γι’ αυτό ο Ευαγγελιστής δεν είπε με την φύση της περιστεράς, αλλά με την μορφή.  Μετά άλλωστε απ’ αυτή την μορφή πήρε άλλη. (πύρινες γλώσσες)

                Εν κατακλείδι: Ο Χριστός με το βάπτισμα μας καλεί στην ουράνια πατρίδα. Δεν μας αλλάζει όμως σε αγγέλους ή αρχαγγέλους, αλλά όπως είμαστε μας κάνει υιούς του Θεού αγαπητούς. Αν τα σκεφτούμε όλα αυτά θα πρέπει εφεξής να ζήσουμε μία ζωή αντάξια της τιμής που μας εδόθη. Δεν θα κριθούμε πλέον σαν άνθρωποι, αλλά σαν υιοί του Θεού.  Γι’ αυτό λοιπόν ευλόγως θα πρέπει να είμαστε σε όλα προσεκτικοί μη τυχόν αντί για τον ετοιμασμένο παράδεισο βρεθούμε στο σκότος το εξώτερο, εκεί που ο σκώληξ δεν τελευτά και το κτύπημα και ο τριγμός των δοντιών είναι αιώνιος.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Δ΄

1 Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου,

Πότε; Μετά την βάπτισή Του έφυγε στην έρημο. Με ποιο σκοπό; Να πειρασθεί υπό του διαβόλου. Και πως λέει σε μας να παρακαλούμε ώστε να μη εισέλθουμε εις πειρασμό, ενώ εκείνος  βγαίνει τώρα στην έρημο να πολεμήσει ανοιχτά τον διάβολο; Απάντηση: Δεν πήγε μόνος Του, αλλά οδηγήθηκε υπό του Πνεύματος.

2 καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε. 

3 καὶ προσελθὼν αὐτῷ ὁ πειράζων εἶπεν· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται. 

Πότε τον προσέγγισε ο διάβολος; Μήπως όσο νήστευε; Όχι. Για να μας δείξει ότι η νηστεία είναι τρομερό όπλο κατά του διαβόλου. Τον προσέγγισε μετά την ολοκλήρωση της νηστείας Του.

Γιατί νήστεψε σαράντα μέρες, δεν θα μπορούσε περισσότερο; Ασφαλώς και μπορούσε, όμως δεν θέλησε να πειράξει τον λογισμό μας ότι πρόκειται για κάτι που υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση. Ο διάβολος τον πειράζει εξ’ αρχής λέγοντας αυτό που τον ενδιέφερε να μάθει. Αν είναι Υιός του Θεού. Και γι’ αυτό τον προκαλεί να μετατρέψει τους λίθους σε ψωμί. Με ποιο σκοπό; Για να πειστεί βλέποντας το θαύμα και να πιστέψει; ‘Όχι. Ούτως ή άλλως δεν θα πίστευε. Τον προκαλεί για να τον εκνευρίσει. Όμως ο Χριστός με πραότητα του απαντά:

4 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ. 

Ο διάβολος όμως επανέρχεται:

5 Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ ἵστησιν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ 

6 καὶ λέγει αὐτῷ· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτόν κάτω· γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου. 

Ο διάβολος εδώ ψεύδεται. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στην γραφή που να αφορά τον Μεσσία. Χρησιμοποιεί πάλι το ίδιο επιχείρημα: «Αν είσαι Υιός του Θεού». Επιπλέον θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Θεός δεν ρίπτεται, ούτε ρίπτει άλλους σε πτώση, αλλά αντιθέτως ανορθώνει. Παρόλα αυτά με πραότητα του απαντά:

7 ἔφη αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· πάλιν γέγραπται, οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου. 

8 Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν 

9 καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι. 

10 τότε λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις. 

Ο Χριστός λοιπόν μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο και εμείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε κάθε είδους επίθεση του διαβόλου. Με πραότητα και επιείκεια. Όχι με εκνευρισμό, όχι με οργή και βεβιασμένες επιδεικτικές κινήσεις. Μήπως δεν θα μπορούσε να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμί; Μήπως δεν θα μπορούσε να προσγειωθεί ομαλά από τους γκρεμούς; Ασφαλώς και θα μπορούσε. Όμως για να μάθουμε και εμείς, ότι δεν πρέπει να ενεργούμε βεβιασμένα και χωρίς λόγο ακόμη και όταν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι, ακόμη και όταν μπορούμε και όροι να μετακινήσουμε… Ο διάβολος νικάται με την πραότητα και την ηρεμία. Έτσι νίκησε ο Κύριος τον διάβολο:

11 Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῷ. 

Μετά την νίκη του άγγελοι προσήλθαν σ’ Αυτόν για να τον υπηρετούν. Έτσι γίνεται και σε μας μετά από μία πνευματική νίκη κατά του διαβόλου!

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Ε΄

Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος, καὶ καθίσαντος αὐτοῦ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ

καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς λέγων·

Ας θαυμάσουμε την ταπεινότητα του Ιησού, δεν κήρυξε εν μέσω κάποιας πόλης ή στις πλατείες αυτής αλλά σε έρημο τόπο, διδάσκοντάς μας να μην ενεργούμε σε τίποτα με επίδειξη. Και όταν λέει «ανοίξας το στόμα αυτού», θέλει να μας πει  ο ευαγγελιστής ότι δεν δίδασκε μόνο με τα λόγια αλλά και όταν σιωπούσε.

3 μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

Υπάρχουν ταπεινοί που έγιναν ταπεινοί διότι τους ανάγκασαν οι περιστάσεις . Δεν ομιλεί όμως γι’ αυτούς, αλλά για εκείνους που ενσυνειδήτως υπακούουν στις εντολές του Θεού. Και γιατί δεν είπε οι ταπεινοί, αλλά οι πτωχοί; Διότι αυτή η λέξη είναι εντονότερη από την πρώτη. Άλλωστε, υπάρχουν πολλές βαθμίδες ταπείνωσης. Επαινεί όμως ο Θεός μία καρδία που είναι συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.  Και δεν είπε ο τάδε είναι έτσι ή ο δείνα, αλλά μακάριοι είναι όσοι κάνουν αυτά δίχως να συγκρίνει κανέναν.

4 μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. 

Ποιους μακαρίζουν οι άνθρωποι; Τους ευτυχισμένους. Εδώ όμως ο Χριστός μακαρίζει τους πενθούντες, αυτούς δηλαδή που όλοι μας ελεεινολογούμε. Ποιους πενθούντες όμως; Σίγουρα όχι αυτούς που πενθούν για τα εγκόσμια, αλλά γι’ αυτούς που πενθούν για τις αμαρτίες τους. Δεν είπε λυπούμενοι, αλλά πενθούντες, τονίζοντας έτσι το βάθος της καταστάσεως. Ποια θα είναι η επιβράβευσή τους; «Ότι αυτοί παρακληθήσονται».  Δηλαδή θα βρουν ανακούφιση. Που; Και εδώ, και στους ουρανούς. Αν λοιπόν θέλει κάποιος να βρει ανακούφιση ας φροντίσει να αισθάνεται εδώ θλίψη. Θλίψη όχι μόνο για τις αμαρτίες του, αλλά και για τις αμαρτίες των άλλων.

5 μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. 

Ποια γη; Όχι μόνο την υλική αλλά και την πνευματική, δηλαδή την γη της επαγγελίας που είναι ο παράδεισος. Εδώ ο Χριστός παρακινεί δια των υλικών σε πνευματικές αναβάσεις!

6 μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. 

Ας προσέξουμε  τις λέξεις που χρησιμοποιεί. «πεινώντες» και «διψώντες» ότι αυτοί «χορτασθήσονται». Συνήθως η πλεονεξία χορταίνει τον άνθρωπο από τα αγαθά, εδώ όμως ο Κύριος μας λέει το αντίθετο. Μας λέει με άλλα λόγια, μη φοβάσαι αν γίνεις φτωχός αρκεί να είσαι δίκαιος, διότι εκείνοι που χάνουν σίγουρα τα πάντα είναι οι πλεονέκτες και όχι οι δίκαιοι.

7 μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. 

Δεν εννοεί βέβαια μόνον εκείνους που κάνουν ελεημοσύνη με χρήματα αλλά και με κάθε άλλο τρόπο. Βέβαια, άλλο πράγμα είναι να ελεεί άνθρωπος  άνθρωπο, και άλλο ο Θεός να ελεεί τον άνθρωπο. Υπάρχει διαφορά όση το φως από το σκοτάδι.

8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 

Ποιος θα δει τον Θεό; Αυτοί που έχουν καθαρή συνείδηση. Αυτοί που διακατέχονται από ευσεβή έργα. Δεν αρκεί δηλαδή κανείς μόνον να ελεεί αλλά και όλο τον νόμο με ευσυνειδησία να εκτελεί.

9 μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. 

Δεν αρκεί μόνο κανείς να μην πολεμά αλλά και να αναλαμβάνει δράση ώστε να συμφιλιώνονται και άλλοι άνθρωποι που φιλονικούν. Τι θα κερδίσουν; «ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται». Πράγματι! Αυτή ήταν η αποστολή του Χριστού, υπό την σκέπη Του να γεμίσει ειρήνη και αγάπη ο κόσμος. «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Βέβαια σήμερα δεν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο, διότι απλά δεν δοξάζουν οι άνθρωποι τον Θεό…

10 μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

11 μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. 

Τι μας λέει εδώ; Να επιδιώκουμε εκείνα που οι άνθρωποι αποφεύγουν. Παρά την παράδοξη αυτή απαίτηση του Χριστού, δεν πείστηκαν λίγοι, αλλά ολόκληρη η οικουμένη! Βέβαια, μακάριος είναι εκείνος και μόνον εκείνος που τον κακολογούν αδίκως οι άνθρωποι. Όταν δηλαδή οι κακολογίες είναι ψευδείς. Ποια είναι η αμοιβή; 12 χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς· οὕτω γὰρ ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν. 

Οι μακαρισμοί του Χριστού έχουν μία πνευματική προοδευτικότητα. Δεν μπορεί δηλαδή κανείς να πεί επιλέγω για τον εαυτό μου τον τάδε μακαρισμό και σε αυτόν επιδίδομαι. Αλλά αφού γίνω πτωχός το πνεύματι θα θελήσω να πενθήσω για τις αμαρτίες μου ώστε να γίνω πράος και ταπεινός τη καρδία. Θα γίνω ειρηνοποιός αφού αποκτήσω την εσωτερική ειρήνη του Χριστού και πλέον δεν θα με νοιάξει αν με κακολογήσουν οι άνθρωποι για την αγάπη μου για τον Χριστό.

Ας προσέξουμε επίσης την φράση ἕνεκεν ἐμοῦ. Εδώ για πρώτη φορά φανερά ο Χριστός εξισώνει τον εαυτό Του με τον Πατέρα.

Πως θα μπορέσουμε όμως να τα κάνουμε όλα αυτά; Μας το λέει παρακάτω: 13 ῾Υμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς·

Επειδή δηλαδή έχασε τα λογικά του το ανθρώπινο γένος αποστέλλει εμάς. Τι να κάνουμε; Αφού ο Χριστός δια της σταυρικής του θυσίας θεράπευσε την νόσο και την δυσωδία στέλνει στην συνέχεια τους μαθητές Του να παστώσουν και να διατηρήσουν την θεραπεία αυτή. Αν όμως παρεκτραπούμε όχι μόνο τους άλλους δεν θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε αλλά αφού αυτοκαστραφούμε και τους άλλους θα καταστρέψουμε: ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων. 

14 ῾Υμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 

Διαρκής επαγρύπνηση μας χρειάζεται. Όλη η ανθρωπότητα μας παρακολουθεί. Δεν μας κάνει εντύπωση ότι αν κάποιος αμαρτήσει ενώ πηγαίνει στην Εκκλησία θα του πουν; - Δεν ντρέπεσαι, είσαι και χριστιανός και αυτά κάνεις; Έχουμε επωμιστεί μια βαριά κληρονομιά αυτή του χριστιανού. Γι’ αυτό λοιπόν ας μοχθήσουμε ώστε να επιδείξουμε χρηστά έργα. Προσοχή όμως όχι προς επίδειξη. Τα έργα μας αυτά ενώ εμείς επιμελώς θα τα κρύβουμε δεν θα μπορούν πλέον να κρυφτούν!

16 οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 

17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 

Ποιος τέλος πάντων εξέφρασε τέτοιες υποψίες; -Επειδή επρόκειτο να καθιερώσει νέες εντολές προετοιμάζει τους ακροατές του. Αν και δεν εφάρμοζαν τον Μωσαϊκό νόμο οι ιουδαίοι είχαν μεγάλη ευθιξία σ’ αυτόν. Διευκρινίζει λοιπόν ότι δεν ήρθε για να καταλύσει τον νόμο αλλά για να τον συμπληρώσει. Αυτό εξουδετερώνει από τη μία την αναίδεια των ιουδαίων και από την άλλη κλειδώνει τα στόματα των αιρετικών οι οποίοι λέγουν ότι συντάκτης της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο διάβολος.  Πως όμως συμπληρώνει τον νόμο; Κατ’ αρχήν επιβεβαιώνει τους προφήτες αφού τους εκπληρώνει. Δεύτερον τηρεί όλο τον νόμο και ζητεί και από μας να κάνουμε το ίδιο, και τρίτον συμπλήρωσε την παλαιά διδασκαλία χωρίς όμως να καταργεί  τίποτα απ’ αυτήν:

21 ᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ φονεύσεις· ὃς δ᾿ ἂν φονεύσῃ, ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει.  22 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει· Στην εντολή αυτή που λέει να μην οργιζόμαστε δεν καταργεί το ου φονεύσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις άλλες τις εντολές. Δηλαδή η εντολή «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» ισοδυναμεί με την εντολή να μην οργίζεστε, η εντολή «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» ισοδυναμεί με την εντολή να μην στρέψεις το βλέμμα σου προς γυναίκα με πόθο σαρκικό. Η εντολή να μη συγκεντρώνουμε θησαυρούς επί της γης, ισοδυναμεί με το «Μακάριοι οι ελεήμονες», οι εντολές να πενθούμε, να καταδιωκόμαστε, ισοδυναμούν με την  εντολή να περνούμε από την στενή πύλη, η εντολή να πεινούμε και να διψούμε την δικαιοσύνη σημαίνει «Όσα αν θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι και σεις να κάνετε σ’αυτούς».

Όταν δε μακάρισε τον ειρηνοποιό συμπλήρωσε εδώ να αφήσουμε το δώρο μας στο θυσιαστήριο και να τρέξουμε να συμφιλιωθούμε με εκείνον που αδικήσαμε και όποιος υβρίσει τον αδελφό του θα εισπράξει την κόλαση.

Η εντολή «ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» ισοδυναμεί και πάλι με την εντολή «Μακάριοι οι ελεήμονες». Εδώ όμως δεν ζητεί απλώς να είμαστε ελεήμονες αλλά απαιτεί να προσφέρουμε και τα ενδύματά μας. Ούτε ζητεί απλώς να είμαστε ήρεμοι αλλά να στρέψουμε και το άλλο μάγουλο σε όποιον θέλει να μας χτυπήσει.

18 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.

Δηλαδή είναι αδύνατον να μείνουν όλα αυτά ανεκτέλεστα, αλλά θα εφαρμοστούν και οι λεπτομέρειες του νόμου. Θα αλλάξει προς το καλύτερο όλη η κτίση και το ανθρώπινο γένος θα προσκληθεί σε άλλη πατρίδα με ηθικότερη ζωή.

19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

            Αφού λοιπόν στερέωσε την διδασκαλία Του από κάθε καχυποψία, τώρα φοβερίζει και επιπλέον λέγει:

20 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Αν αυτή η απειλή αναφέρονταν στον παλαιό νόμο δεν θα έλεγε να περισσεύσει.

Γιατί όμως χαρακτήρισε κάποιες εντολές ελάχιστες ενώ είναι τόσο σπουδαίες; -Επειδή επρόκειτο να νομοθετήσει ο Ίδιος. Όταν λέει ελάχιστος στην βασιλεία των ουρανών, δεν εννοεί μόνο τον παράδεισο αλλά με τη λέξη «βασιλεία» και τον χρόνο της αναστάσεως των νεκρών και την Δευτέρα Παρουσία.

Γνώριζε βέβαια ο Θεός εκ των προτέρων ότι πολλοί είναι αδιάφοροι και θα θεωρούσαν υπερβολικό το να ριφθεί κανείς στην κόλαση επειδή είπε κάποιον μωρό, ή να θεωρηθεί κάποιος μοιχός μόνο επειδή κοίταξε. Όμως, αυτή την νοοτροπία της νωθρότητας ήθελε να καταπολεμήσει. Τόνισε δε ότι δεν πρέπει μόνο κανείς να εκτελέσει αλλά και να διδάξει και τους άλλους.

Πρόσεξε τώρα την δύναμη της Χάριτος του Θεού, αφού απαιτεί από τους νεοσύλλεκτους μαθητές να είναι ανώτεροι από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Λέγοντας «Γραμματέων και Φαρισαίων» δεν εννοεί εδώ τους αμαρτωλούς αλλά εκείνους που εκτελούν τις εντολές. Μας χάρισε λοιπόν μεγαλύτερη δύναμη ο Χριστός και έτσι πλέον δεν αρκεί μόνο η εκτέλεση της Παλαιάς Διαθήκης χρειάζεται περισσότερος αγώνας. Δεν θα ανταμειφθούμε πλέον με γάλα και μέλι, ούτε με πολυτεκνία, ούτε με ευτυχισμένα γηρατειά, αλλά με του ουρανού τα αγαθά και με την ιδιότητα των υιών του Θεού.

Αλλά γιατί δεν είπε ΕΙΠΑ στους αρχαίους, αφού ο Ίδιος έδωσε τις εντολές σ’ αυτούς;  Διότι δεν ήταν ευπρόσδεκτος από τους ακροατές του ο λόγος Του. Όμως ποιος προφήτης μίλησε ποτέ με τόση αυθεντία; Κανείς. Έλεγαν «Τάδε λέγει Κύριος», αλλά ο Υιός δεν ομιλεί έτσι.

Ας δούμε όμως την φιλοσοφία κάποιων εντολών της Παλαιάς Διαθήκης όπως το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και το  «οδόντα αντί οδόντος». Πως είναι δυνατόν να είναι αγαθός εκείνος που έδωσε τέτοιου είδους εντολές ή άλλες παρόμοιες;

Απάντηση: Δεν έδωσε αυτές τις εντολές για να καλύψει πιθανά αισθήματα εκδικήσεως και τιμωρίας, αλλά για την προστασία των αδυνάτων από την  υπέρμετρη κακοποίηση. Ας υποθέσουμε ότι δεν υπήρχαν αυτές οι εντολές, άρα όλοι θα ενεργούσαν  χωρίς τον φόβο της τιμωρίας, άρα όλες οι πόλεις θα πλημμύριζαν από εγκληματίες ατιμώρητους. Συνεπώς οι εντολές αυτές είχαν φιλάνθρωπο-προστατευτικό  χαρακτήρα και όχι απάνθρωπο και εκδικητικό.

Όμως πολλοί θα πουν ότι ο «Θεός της Καινής Διαθήκης» δίνει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων. Καταδικάζει ακόμη και την επιθυμία για οργή. Μήπως λοιπόν ρωτούν ο Θεός της Καινής διαθήκης αποδεικνύεται ήπιος σε σχέση με τον «Θεό της Παλαιάς Διαθήκης»;  Απάντηση: Όχι και οι δύο μορφές των εντολών έχουν τον αυτό χαρακτήρα είναι ανάλογες των περιστάσεων και έχουν τον αυτό σκοπό.

Ρωτούν όμως οι επικριτές: Τι γίνεται όμως όταν λέει να στρέψουμε και το άλλο μάγουλο σ’ αυτόν που μας χτυπά; Ο εγκληματίας μένει ατιμώρητος; Απάντηση: Όχι, απλά μην τον τιμωρήσεις εσύ. Βέβαια το να μην οργισθούμε θέλει διάκριση. Επιτρέπεται να οργισθούμε όταν έχουμε για παράδειγμα κίνητρο να επαναφέρουμε κάποιον στον δρόμο του Θεού. Είναι ανεπίτρεπτη όμως η οργή όταν συμβαίνει με αίσθημα εκδίκησης και παροξυσμού. Είναι αυτό δηλαδή που διαβάζουμε στις γραφές «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε».

Σε άλλο σημείο στην επί του όρους ομιλία ο Χριστός διδάσκει: «ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ρακά, ἔνοχος ἔσται τῷ συνεδρίῳ· ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ μωρέ, ἔνοχος ἔσται εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός».  Τι εντολή είναι αυτή πάλι; Για μια λέξη να τιμωρηθούμε τόσο αυστηρά; Απάντηση: Δεν γνωρίζεις ότι οι περισσότερες αμαρτίες  αρχίζουν με τα λόγια; Βλασφημούμε, απαρνούμεθα, επιορκούμε, ψευδομαρτυρούμε. Έτσι με μικρές λέξεις ανάβουν μεγάλες πυρκαγιές, πυρπολείται η ψυχή. Άλλωστε εμείς οι ίδιοι θεωρούμε ανυπόφορη και την ελάχιστη προσβολή. Τα λόγια πολλές φορές ανέτρεψαν ολόκληρες πόλεις. Τα λόγια μοιάζουν με την  φωτιά. Αν η φωτιά είναι πολύ ισχυρή, ακόμη και το νερό αντί να την σβήσει την  ενισχύει. Ο Χριστός τα γνωρίζει ασφαλώς όλα αυτά και έτσι καθορίζει μικρότερη τιμωρία σε εκείνον απλά που θα οργισθεί και βαρύτερη σε εκείνον που θα εκφραστεί με ύβρεις.

Δεν είναι απλό πράγμα και εύκολα προσπελάσιμο το να πεις κάποιον βλάκα. Του αφαιρείς τον νου, την φρόνηση, την υψηλή καταγωγή του. Ας μην ομιλούμε λοιπόν με επιπολαιότητα.

Ο Θεός είναι ξεκάθαρος μαζί μας: «᾿Εὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, 24 ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου». Δεν δέχεται δηλαδή ο Θεός ούτε τις προσευχές μας, ούτε τις ελεημοσύνες  μας αν υπάρχουν εκκρεμότητες με τους συνανθρώπους μας. Πήγαινε λέει και συμφιλιώσου. Άλλωστε Αυτός πρώτος μας έδωσε το παράδειγμα, αφού έτρεξε κοντά μας, έγινε άνθρωπος. Άφησε λοιπόν μας λέγει το δώρο σου στο θυσιαστήριο. Δεν λογαριάζει τον εαυτό Του, την τιμή που του γίνεται. ΑΣ ΔΙΑΚΟΠΕΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ μας λέει! ΚΑΤΑΛΑΓΗΘΙ συμφιλιώσου ακόμα κι αν εσύ δεν είσαι ο φταίχτης.

            Θα πει κάποιος, εδώ ο Θεός ωφελεί τον αδικούντα, βλάπτει τον αδικημένο. Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; -ο αδικημένος τελικά ωφελείται, γυρνά πίσω στο θυσιαστήριο και αφήνει το δώρο του με περισσότερη παρρησία. Ας σκεφτούμε και πάλι την συμπεριφορά του Χριστού ο οποίος α μη τι άλλο είχε δίκαια παράπονα εναντίον μας. Κι όμως προσέτρεξε, κι όμως θυσιάστηκε!

            Συμφιλιώσου πριν σε βρει η δύση του ηλίου. Γιατί; Γιατί την ημέρα είσαι απασχολημένος, το βράδυ όμως θεριεύουν οι λογισμοί, μεγαλώνει η σύγχυση. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται την μοναξιά και διαχύει περισσότερο δηλητήριο.

            Συνεπώς η εντολή να μην αποκαλούμε κανέναν ανόητο είναι ένα προληπτικό φάρμακο κατά του μίσους. Η δε συμφιλίωση είναι φάρμακο θεραπευτικό.

            Άλλη ερώτηση που κάνουν ορισμένοι: Τι γίνεται με τα δικαστήρια, επιτρέπεται οι χριστιανοί μετά απ’ όσα ακούσαμε να προστρέχουν για υποθέσεις τους σ’ αυτά; Ο Θεός το λέει ξεκάθαρα, προτίμησε να αδικηθείς. Αν πας στον δικαστή αυτόματα έχασες την ελευθερία σου παραχώρησες την κρίση σου σε έναν τρίτο. Πάρε λοιπόν εσύ την απόφαση, κάνε τις απόψεις του αντιπάλου σου δικές σου! Αν αυτό φαίνεται δυσβάστακτο, σκέψου τους μάρτυρες, σκέψου ότι όλα αυτά τα κάνεις για τον Θεό και τα τότε θα «απολαύσεις» το εκούσιο μαρτύριό που προκάλεσες στον εαυτό σου.

            Ας αποτινάξουμε λοιπόν αδελφοί τον ζυγό των παθών από πάνω μας, τότε ο δρόμος της κακίας από ελκυστικός που φαίνονταν πριν θα μας φανεί ελεεινός, άξιος πάσης αποστροφής. 

27 «Ακούσατε ότι ειπώθηκε: Μη μοιχέψεις. 

28 Εγώ όμως σας λέω ότι καθένας που βλέπει γυναίκα, με σκοπό να επιθυμήσει αυτήν, ήδη μοίχεψε με αυτή μέσα στην καρδιά του. 

Ας προσέξουμε· δεν είπε όποιος επιθυμήσει να μοιχεύσει, αλλά όποιος κοιτάξει και στη συνέχεια επιθυμήσει να μοιχεύσει, μας δείχνει δηλαδή τον τρόπο που γεννάται ο λογισμός, στη συνέχεια η αιχμαλωσία και τέλος η πράξη. Αν κοιτάξω τότε θα επιθυμήσω.

Αν κοιτάξω όμως και δεν πράξω τίποτα πονηρό; Ανάβει παρόλα αυτά το καμίνι και κάποτε θα έρθει και η αιχμαλωσία. Αν ένα παιδί κρατά μαχαίρι, δεν το μαλώνεις από φόβο μη τυχόν κοπεί;

Γιατί όμως ο Χριστός αναφέρεται στο κοίταγμα των ανδρών και όχι των γυναικών; Επειδή όταν μιλά στο κεφάλι δίδει παράλληλα και συμβουλή στο υπόλοιπο σώμα

Βέβαια, το να κοιτάξει κανείς την γυναίκα του δεν εμπεριέχει μέσα του ενοχή, το πρόβλημα βρίσκεται όταν κανείς αγναντεύει σε ξένα κάλλη.

Υπάρχει όμως και μια δικαιολογία όσον αφορά το κοίταγμα των ανδρών. Ο καλλωπισμός των γυναικών. Ρωτούν δε μερικές από αυτές. Αν καλλωπίζομαι χωρίς να έχω σκοπό να σκανδαλίσω. Έφτιαξες όμως το δηλητήριο, το προσέφερες κι ας μην ευρέθη κανείς να δοκιμάσει…

29 Και αν ο οφθαλμός σου ο δεξιός σε σκανδαλίζει, βγάλε τον και ρίξε τον μακριά από εσένα. Γιατί σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου και να μη ριχτεί όλο το σώμα σου στη γέεννα. 

30 Και αν το δεξί σου χέρι σε σκανδαλίζει, κόψε το εντελώς και ρίξε το μακριά από εσένα. Γιατί σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου και να μην πάει όλο το σώμα σου στη γέεννα». 

Δηλαδή με λίγα λόγια απομακρύνσου. Κάποιοι το εννοούν αυτό το εδάφιο κυριολεκτικά. Δηλαδή τι να κάνω; Να βγάλω το δεξί μου μάτι; Και τι θα γίνει αν συνεχίσω να βλέπω και με το αριστερό;…

31 ᾿Ερρέθη δέ· ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, δότω αὐτῇ ἀποστάσιον. 

Αυτός ο νόμος ελέχθη διά Μωϋσέως. Γιατί; Διότι τότε οι άνδρες περιφρονούσαν τις γυναίκες αν δεν τους έδιδε ο Μωυσής την δυνατότητα διαζυγίου θα τις έσφαζαν.

32 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτὴν μοιχᾶσθαι, καὶ ὃς ἐὰν ἀπολελυμένην γαμήσῃ, μοιχᾶται. 

Ο μοναδικός λόγος λοιπόν για ένα διαζύγιο είναι η μοιχεία. Διότι ο σκοπός είναι το σώμα να μη γίνει μέλος της πορνείας, αν όμως αυτό συμβεί τότε πλέον ο γάμος μπορεί να διαλυθεί.

33 Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐκ ἐπιορκήσεις, ἀποδώσεις δὲ τῷ Κυρίῳ τοὺς ὅρκους σου. 

34 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ Θεοῦ· 

35 μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ· μήτε εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστὶ τοῦ μεγάλου βασιλέως· 

Όλα τα συσχετίζει με τον Θεό. Αν ορκίζομαι σε πράγματα χωρίς να έχω την αίσθηση ότι αυτά ανήκουν στον Θεό, τότε γίνομαι ειδωλολάτρης.

36 μήτε ἐν τῇ κεφαλῇ σου ὀμόσῃς, ὅτι οὐ δύνασαι μίαν τρίχα λευκὴν ἢ μέλαιναν ποιῆσαι. 

Απέχεις δηλαδή από το να είσαι κύριος ακόμη και της κεφαλής σου. Τίποτα δεν σου ανήκει… Μη λες λοιπόν έχω δικαίωμα να αμαρτάνω. Εδώ δεν σου ανήκει το κεφάλι σου!

37 ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν. 

Τι είναι το παραπάνω από το ναι ή το όχι; Ο όρκος και η επιορκία. Το πρώτο περιττεύει και το  δεύτερο σίγουρα είναι διαβολικό. 

38 ᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος· 

39 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ᾿ ὅστις σε ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην· 

Ας προσέξουμε, δεν είπε να μην αντισταθείς στον αδελφό, αλλά στον πονηρό διότι εκείνος σπρώχνει τον δράστη να χειροδικήσει. Ο Κύριος με αυτό τον τρόπο μετριάζει την υπερβολική οργή του παθόντος μεταθέτοντας την ευθύνη στον διάβολο. Θα ρωτήσει κάποιος. –Δηλαδή δεν πρέπει να αντιστεκόμαστε στον πονηρό;  Απαντούμε: Ασφαλώς και πρέπει, αλλά όχι με τον συνηθισμένο τρόπο (δέρνοντας και σπρώχνοντας) αλλά παρέχοντας τον εαυτό μας στην κακοποίηση. Έτσι νικιέται ο πονηρός! Την φωτιά κανείς δεν τη σβήνει με φωτιά…

Ο Χριστός διδάσκει την ανεξικακία όταν μας καλεί να γυρίσουμε στον εχθροπραξία και το άλλο μάγουλο. Σημειώνουμε πως δεν υπάρχει πιο ταπεινωτικό χτύπημα από αυτό που γίνεται στη σιαγόνα ενός ανθρώπου.

Ας αναρωτηθούμε τώρα πια θα είναι η αντίδραση του δράστη όταν του γυρίσει κάποιος και το άλλο μάγουλο: Θα εκπλαγεί. Δεν θα καταφέρει να πράξει και το δεύτερο χτύπημα ακόμη κι αν είναι αγριότερος και από τα θηρία. Μάλιστα θα καταδικάσει τον εαυτό του και για το πρώτο χτύπημα. Ακόμη πιο θαυμαστό θα είναι όταν ο δράστης θαυμάζοντας τον ανεξίκακο, θα ελεηνολογήσει τον εαυτό του και θα θελήσει από εχθρός να γίνει φίλος του!

40 καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον· 

Την ίδια υπερβολή χρησιμοποιεί και εδώ. Όπως πριν μας παρότρυνε να γυρίσουμε και την αριστερά σιαγόνα, έτσι και εδώ μας ζητά να χαρίσουμε και το πανωφόρι μας σε αυτόν που μας ζητά μόνο το πουκάμισο. -Και τι θα γίνει θα τριγυρνάμε γυμνοί; Αντιθέτως· αν κάποιος κυβερνά τη ζωή του με τέτοιο τρόπο ο Θεός θα του στείλει πολλούς που θα του χαρίσουν άλλα πανωφόρια και αν ήταν δυνατόν και την ίδια τους την σάρκα θα έβγαζαν για να του δώσουν! Και αν νομίζεις ότι εδώ φτάσαμε στο τέλος και στην τελειότητα άκου τι λέει παρακάτω:

41 καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο· 

42 τῷ αἰτοῦντί σε δίδου καὶ τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι μὴ ἀποστραφῇς. 

Δηλαδή ακόμη και το ίδιο σου το σώμα υπέβαλλε σε ταλαιπωρία για χάρη του αδελφού και μάλιστα περισσότερο απ’ όσο ο άλλος σου ζητήσει για χάρη του.

43 ᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. 

44 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς. 

45 ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. 

Δεν είπε απλά να αγαπάμε, αλλά και να προσευχόμαστε υπέρ των αδελφών. Ας μετρήσουμε λοιπόν τα σκαλοπάτια της αρετής στα οποία ο Κύριος μας ζητά να ανεβούμε:

Α) Να μην κάνουμε εμείς την αρχή της αδικίας

Β) Να μην ανταποδίδουμε τα ίδια σ’ αυτούς που μας αδικούν

Γ) Να μείνουμε ήσυχοι-ατάραχοι απέναντι στην αδικία

Δ) Να προσφέρουμε τον εαυτό μας στην αδικία

Ε) Να δώσουμε περισσότερα απ΄όσα μας ζητά ο αντίδικος

Στ) Να μη μισήσουμε αυτόν που μας έβλαψε

Ζ) Αντιθέτως να τον αγαπήσουμε

Η) Να τον ευεργετήσουμε

Θ) Να παρακαλέσουμε για χάρη του τον Θεό

Και τι θα κερδίσουμε αν τα κάνουμε όλα αυτά που μοιάζουν τώρα αδύνατα και υπερβολικά; Σκέψου:- αν κάποιος σου έλεγε κάνε όλα αυτά και σύντομα στον λογαριασμό σου θα μπουν ένα εκατομμύριο ευρώ, δεν θα τα έκανες; Και βέβαια θα τα έκανες και μάλιστα περισσότερα απ’ αυτά. Όμως ο Θεός σου υπόσχεται κάτι παραπάνω από χρήματα. Σου τάζει θέωση, σου λέει ότι θα σε κάνει θεό! Όμοιο με τον Πατέρα!

Αυτός ευεργετεί δίκαιους και άδικους, πονηρούς και αγαθούς, ευεργετεί του δούλους του. Εσύ, ο δούλος, πρέπει απλά να ευεργετήσεις έναν όμοιό σου, έναν ομόδουλό σου. Άρα και πάλι δεν τίθεται μέτρο σύγκρισης. Άκουσε τον Χριστό να λέει πάνω από τον σταυρό: «Συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν». Αυτοί νοσούν, στην ουσία αυτοί κακοποιούν τον εαυτό τους.

46 ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι τὸ αὐτὸ ποιοῦσι; 

47 καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι οὕτω ποιοῦσιν; 

Φανταστείτε σε πόσο αθλία κατάσταση βρισκόμαστε, όταν ούτε στους τελώνες δεν μπορούμε να μοιάσουμε, όταν εμείς ούτε αυτούς που μας αγαπούν δεν αγαπάμε!

Και ο Κύριος της Δόξης καταλήγει τον λόγο Του λέγοντας και παροτρύνοντας:

48 ῎Εσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν. 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄

    1 Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς·

Εξορίζει εδώ ο Κύριος το τυραννικότερο πάθος, την λύσσα και την μανία για κενοδοξία. Το πάθος αυτό δεν παρουσιάζεται αυτόματα, αλλά μετά απ’ όταν επιτύχουμε πολλά από όσα Νομοθέτης μας ορίζει. Πρώτα λοιπόν φυτεύει την αρετή διά του νόμου και έπειτα ξεριζώνει την νόσο που επηρεάζει τον καρπό της. Πρόσεχε πως ομιλεί, σαν να επρόκειτο για θηρίο. «Προσέχετε», λέει την ελεημοσύνη σας. Όπως λοιπόν τα θηρία τρυπώνουν κρυφά και χωρίς θόρυβο με σκοπό να αρπάξουν το θήραμα, έτσι γίνεται  και με το πάθος της κενοδοξίας.

Πρόσθεσε στη συνέχεια: «Με σκοπό να σας δουν» υπάρχει όμως περίπτωση κάποιος να κάνει ελεημοσύνη χωρίς να έχει σκοπό να τον δουν. Γι’ αυτό εδώ δεν καταδικάζει την πράξη, αλλά την διάθεση. Και για να μη πει κανείς «τι θα πάθω αν κάποιος με δει» σου απαντά αναλόγως.

            εἰ δὲ μήγε, μισθὸν οὐκ ἔχετε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

            Δεν θα λάβεις λέγει αμοιβή στον ουρανό αν κάνεις την ελεημοσύνη σου βούκινο.

2 ῞Οταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ρύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 

            Ορθώς ονόμασε αυτού του τύπου τους «ελεήμονες» υποκριτές, διότι γι’ αυτούς η ελεημοσύνη είναι ένα προσωπείο η δε καρδιά τους είναι γεμάτη σκληρότητα. Ο μοναδικός τους σκοπός είναι η απόκτηση δόξας. Τι φρικτό πράγμα! Ο  άλλος να χάνεται από την πείνα κι αυτός να επιζητεί την δόξα και τον έπαινο.

3 σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου,

            Δεν εννοεί βέβαια τα σωματικά χέρια, αλλά τα πνευματικά κίνητρα. Και με αυτόν τον τρόπο μας δείχνει πως θα πρέπει να γίνεται η ελεημοσύνη.

4 ὅπως ᾖ σου ἡ ἐλεημοσύνη ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 

            Τι επιθυμείς λοιπόν; Θέλεις θεατές των καλών σου πράξεων; Έχεις όχι ανθρώπους, όχι αγγέλους, αλλά τον ίδιο τον Θεό. Το να έχεις 10-20 θεατές της πράξης της ελεημοσύνης σου, ο Θεός όμως αν περιμένεις θα σε αναδείξει στον κατάλληλο χρόνο μπροστά σε ολόκληρη την οικουμένη! Άλλωστε όσοι σε βλέπουν τώρα νε ελεείς φανερά σίγουρα θα σε κατηγορήσουν ως κενόδοξο. Αν όμως σε δουν όταν έρθει η ώρα να στεφανώνεσαι στον ουρανό, τότε θα σε θαυμάσουν.  Κάνε λοιπόν την επίδειξή σου στον Θεό. Όταν μπορείς στο κοινό σου να έχεις τον Βασιλέα, εσύ τον διώχνεις και επιλέγεις τους φτωχούς και ασήμαντους;

            5 Καὶ ὅταν προσεύχῃ, οὐκ ἔσῃ ὥσπερ οἱ ὑποκριταί, ὅτι φιλοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς γωνίαις τῶν πλατειῶν ἑστῶτες προσεύχεσθαι, ὅπως ἂν φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν.

            Ο Θεός έχει μόνο την δύναμη να εκπληρώσει το αίτημά σου. Εσύ λοιπόν προς τα πού κοιτάς; Που προσπαθείς πάλι να επιδειχθείς; Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Δεν πρέπει να προσευχόμαστε λοιπόν στην Εκκλησία; Ασφαλώς και πρέπει και μάλιστα πάρα πολύ· όμως με διάθεση μη επίδειξης. Δεν χρειάζονται αλαζονικές φωνές και κραυγές. Η σιωπή είναι αρκετή. Δεν θυμάσαι τον Μωυσή που ενώ προσευχόταν νοερά και άφωνα άκουσε τον Θεό να του λέει: «τι φωνάζεις προς εμένα;» Ο Θεός ακούει τα βάθη της καρδιάς. «Εκ βαθέων εκέκραξά σε Κύριε». Ο Κύριος ακούει αυτά που θα του πούμε πριν καν μιλήσουμε.  

6 σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸν ταμιεῖόν σου, καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 

Δεν είπε θα χαρίσει, αλλά θα αποδώσει, δηλαδή θα ξοφλήσει. Τώρα ο Θεός έγινε χρεώστης σου! Επειδή Αυτός είναι αόρατος, έτσι θέλει να γίνεται και η προσευχή αόρατη και πνευματική.

7 Προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί· δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. 8 μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν. 

Ο Θεός γνωρίζει αυτά που χρειαζόμαστε. Άρα το μόνο που χρειάζεται να ζητούμε στην προσευχή μας είναι τα ίδια πάντοτε και με επιμονή. Δεν προσευχόμαστε για να τον ενημερώσουμε για την κατάστασή μας. Αυτή την γνωρίζει ούτως η άλλως. Προσευχόμαστε για να Τον λυγίσουμε με την μετάνοιά μας, με την ταπείνωση που μας προξενήθηκε εξαιτίας του πλήθους των αμαρτιών μας. Προσευχόμαστε για να θυμηθούμε τις αμαρτίες μας και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Πως όμως πρέπει να προσευχόμαστε; Όχι πάντως με πολυλογία. Το πώς, μας το δείχνει παρακάτω:

9 Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· 

Αυτός που είπε πατέρα τον Θεό ομολόγησε και την συγχώρηση, εκμηδένισε την κόλαση και άνοιξε τον δρόμο της υιοθεσίας, άρα δε και της κληρονομίας. Το ότι μας λέει «ο εν τοις ουρανοίς» δεν το κάνει για να περικλείσει τον Θεό μακριά στον ουρανό, αλλά για να απομακρύνει εμάς από την γη. Και δεν λέγει ο Πατήρ μου, αλλά πάτερ ημών για να μας θυμίσει ότι η προσευχή γίνεται και προς χάρη των αδελφών μας. Έχει η προσεχή μας παγκόσμιο ενδιαφέρον και εμβέλεια.  Η λέξη «αγιασθήτω» σημαίνει «δοξασθήτω». Ο Θεός ούτως η άλλως έχει δόξα. Τώρα μας καλεί να τον δοξάσουμε εμείς διά μέσου της αγαθής βιωτής μας.

10 ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· 

Δηλαδή να μην προσκολλούμαστε στα ορατά και γήινα, αλλά να επιθυμούμε τα μελλοντικά και πνευματικά. Μέχρι όμως να φτάσουμε στα μελλοντικά και ουράνια μας συνιστά να κάνουμε ουρανό τη γη έχοντας την αυτή πολιτεία με τους επουράνιους αγγέλους. Τίποτα δεν μας εμποδίζει να το επιτύχουμε αυτό. Και αν νομίζει ότι εμπόδιο είναι η ύλη άκουσε και παρακάτω:

11 τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· 

Έχουμε σώμα, άρα και βιοτικές ανάγκες. Βάζει όμως και εδώ πνευματικούς όρους. Μόνο για το ψωμί της μίας ημέρας να προσευχόμαστε, ούτε για πλούτη, ούτε για φορέματα. Άλλωστε το αύριο δεν ξέρουμε αν θα το συναντήσουμε.

12 καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· 

Πόσο εύκολη μπορεί να γίνει η προσπέλαση όλων μας των αμαρτιών! Πόσο εύκολη μπορεί να γίνει η απόκτηση της σωτηρίας μας! Η σωτηρία της ψυχής μας είναι στα χέρια μας. Αρκεί απλά να συγχωρήσουμε τον αδελφό μας. Ο Θεός θα μπορούσε να μας συγχωρέσει ακόμη κι αν εμείς δεν συγχωρούσαμε, όμως για να ξεριζώσει κάθε τι θηριώδες από μέσα μας, για να σβήσει την φλόγα του θυμού και για να μας συνδέσει με τους αδελφού μας, απαιτεί και από εμάς να συγχωρέσουμε τους πάντες. Τι θα πει τώρα κάποιος; «Μα με αδίκησε»; Μα και συ αδελφέ τι ζητάς από τον Θεό να σου συγχωρέσει; Ανάλογα πράγματα μ’ αυτά που δυσκολεύεσαι να συγχωρήσεις εσύ στους άλλους. Η εξουσία λοιπόν της σωτηρίας μας είναι πράγματι στα χέρια μας, όταν όμως δεν συγχωρούμε ουσιαστικά προδίδουμε τον εαυτό μας και την υπόθεση της σωτηρίας μας.

13 καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. 

Όταν μας σύρουν στον πόλεμο τότε μόνο πρέπει να πολεμήσουμε και μάλιστα με γενναιότητα. Όταν όμως δεν καλούμαστε ας μένουμε ήσυχοι και ας περιμένουμε τον καιρό του αγώνα. Αυτό δείχνει έλλειψη κενοδοξίας και πραγματική γενναιότητα. Κρατούμε λοιπόν εναντίον του διαβόλου έναν ανειρήνευτο πόλεμο. Επίσης από τα λόγια αυτά του Κυρίου καταλαβαίνουμε ότι ο πονηρός είναι ο αίτιος όλων των κακών και όχι οι αδελφοί μας. Διότι η πονηρία δεν είναι συστατικό της φύσεώς μας αλλά αποτέλεσμα της προαίρεσής μας.

Κι επειδή η βασιλεία είναι του Θεού, ο πονηρός είναι πάντοτε υποταγμένος στον Θεό. Κι όταν φαίνεται ότι μας πολεμά, αυτό γίνεται κατά παραχώρηση Θεού. Ούτε με χοίρους δεν θα τολμούσε να τα βάλλει αν ο Κύριος δεν το επέτρεπε.

Ας προσέξουμε και πάλι ότι η προσευχή γίνεται στον πληθυντικό αριθμό· και αυτό έχει μία και μόνο αιτία:  να μην έχουμε εναντίον των αδελφών μας ίχνος οργής. Πόση τιμωρία δεν αξίζουμε, όταν αντιθέτως επικαλούμαστε τον Θεό για να εκδικηθούμε τους υποτιθέμενους εχθρούς μας; 

16 ῞Οταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,

18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 

 

 

Υπάρχουν άνθρωποι που νηστεύουν και παραμορφώνουν τα πρόσωπά τους έτσι ώστε να φανούν στους ανθρώπους, υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν νηστεύουν κι όμως λαμβάνουν το ανάλογο ύφος. Γιατί το κάνουν αυτό; Για να μη σκανδαλίσουν τους πολλούς λένε… Κι αν αυτό είναι ανοησία, σκεφτείτε τότε τα πρόσωπα των γυναικών στα οποία βάζουν σκόνες και βαφές, οι πρώτοι βλάπτουν μόνον τους εαυτούς τους, οι γυναίκες όμως παρασύρουν στην ακολασία τους και άλλους…

Ο Χριστός νήστεψε σαράντα μέρες αφανώς, απαρατήρητος από τους ανθρώπους, μας έδειξε τον τρόπο.

Θέλεις όμως οπωσδήποτε να επιδειχθείς; Περίμενε την ακατάλληλη ώρα για την επουράνιο δόξα, αλλά και εδώ στη γη, μικρό πράγμα είναι να περιφρονήσεις τον ανθρώπινο έπαινο;

19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 

20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 

Λόγος περί ακτημοσύνης είναι αυτός. Γιατί επιθυμεί ο άνθρωπος τον πλούτο; Για να απολαμβάνει ανέσεις και διά την επίδειξη.

Γιατί δεν κάνεις ελεημοσύνη; Φοβάσαι μη ξοδευτούν τα χρήματά σου; Αν δώσεις όμως δεν θα ξοδευτούν, αλλά και επιπλέον θα προστεθούν. Απεναντίας, αν δεν δώσεις ό,τι έχεις είναι απολύτως βέβαιο ότι θα χαθεί. Σου φαίνεται το σαράκι και ο σκόρος κάτι το ασήμαντο; Άλλωστε το σαράκι καταστρέφει το χρυσάφι; Ή μήπως όλοι έπεσαν θύματα κλοπής; Ακόμη κι αν τίποτα απ’ αυτά δεν σε βρει εσύ θα παραμείνεις προσηλωμένος στα γήινα, θα χάσεις τα επουράνια, θα βλέπεις μόνον έσοδα, έξοδα και επιταγές. Υπάρχει απ’ αυτήν μεγαλύτερη αθλιότητα;

21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν. 

 Αν λοιπόν αποθέσεις τον θησαυρό σου στον ουρανό, τότε όλη σου η σκέψη και ύπαρξη εκεί θα βρίσκεται. Θα γίνεις από τώρα ένας ουράνιος άνθρωπος.

22 ῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· 

23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; 

Δεν κατανόησες όλα τα ανωτέρω; Τότε μάθε από την λειτουργία του σώματος. Ό,τι δηλαδή είναι το μάτι για το σώμα, είναι και ο νους για την ψυχή. Αν λοιπόν εσύ τυφλωθείς που θα έπρεπε να είσαι και οδηγός των άλλων, τότε πόσο παχύτερο γίνεται το σκοτάδι;

Τι τελικά θέλεις; Να διαφυλάξεις τα χρήματά σου και να απολαμβάνεις ηδονή; Θα σου τα δώσω εν αφθονία και τα δύο αν καταθέσεις το χρυσάφι σου όπου εγώ ορίζω, λέει ο Κύριος.

Μη ζηλεύεις τα πλούτη. Δες πόσοι πλούσιοι πτώχευσαν και δεν άντεξαν την φτώχεια και οδήγησαν τον εαυτό τους στην αγχόνη. Γιατί; Γιατί γι’ αυτούς ζωή χωρίς χρήματα δεν είναι ζωή. Αυτών η πνευματική τους όραση χάλασε, περπατούν στο σκοτάδι της παραφροσύνης και δεν μπορούν να διακρίνουν τίποτα, ούτε καλό, ούτε κακό.

Και πως είναι δυνατόν κανείς να θεραπευτεί από μια τέτοια τυφλότητα;  Απλά, πρέπει πρώτα να μάθει ότι είναι τυφλός.

Κάποιοι κτίζουν ακριβά σπίτια στα γηρατειά τους, κι αν κανείς τους ρωτήσει το γιατί, τότε αυτοί επικαλούνται τα παιδιά τους. Στην πραγματικότητα όμως οι ίδιοι θέλουν να απολαύσουν, όμως πολλές φορές πριν ολοκληρώσουν το έργο τους βρίσκει ο θάνατος.

Το τέλος πλησιάζει για όλους μας, κι αν δεν δούμε την συντέλεια του Κυρίου όσο βρισκόμαστε στη γη,τότε θα δούμε την προσωπική μας συντέλεια δηλαδή τον θάνατό μας. Δεν αναγνωρίζουμε τα σημεία των καιρών; Να το μεγαλύτερο σημείο, ότι όπως και στα χρόνια του Νώε οι άνθρωποι δεν διέκριναν τα σημεία, έτσι συμβαίνει και σήμερα με μας.

Ας συγκεντρώσουμε λοιπόν πολύ λάδι για το επουράνιο καντήλι μας αυτό ας είναι για μας ο μεγαλύτερος και ασάλευτος θησαυρός.

24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. 

Βλέπεις πως σιγά, σιγά απομακρύνεται από τα υλικά πράγματα και εισαγάγει την εντολή περί ακτημοσύνης;  Νωρίτερα μας είπε πως ο πλούτος οπλίζει και προσελκύει τους ληστές εναντίον μας, επίσης σκοτίζει τον νου μας και μας απομακρύνει τελικά από το  να είμαστε αφοσιωμένοι στον Θεό, έτσι αντί να γινόμαστε εξουσιαστές των πραγμάτων γινόμαστε στην πραγματικότητα δούλοι αυτών. Κανείς λοιπόν μας λέει δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους. Αυτοί οι δύο κύριοι λέγουν διαφορετικά και αντίθετα πράγματα μεταξύ τους, αλλιώς θα ήταν ένας. Προσθέτει· όχι μόνο δεν μπορεί να δουλεύει κανείς και στους δύο, αλλά ότι ή τον έναν θα μισήσει, ή τον άλλο θα αγαπήσει. Και τελικά γίνεται πιο ξεκάθαρος: Δεν γίνεται να δουλεύετε και στον Θεό και στον μαμωνά.

Μη προτρέξει κανείς να βγάλει το συμπέρασμα ότι  ο πλούσιος δεν σώζεται, γιατί θα θυμηθούμε τους πλούσιους της Παλαιάς Διαθήκης , τον Αβραάμ τον Ιώβ και άλλους. Αυτοί πρόκοψαν πνευματικά. Συνεπώς το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το να είσαι πλούσιος, αλλά δούλος των χρημάτων.

Βέβαια στους περισσότερους πλούσιους επικρατεί η μανία των χρημάτων η οποία έχει κατακυριεύσει τον νου τους.

Πάψε να φρονείς τα αντίθετα προς τον Πάνσοφο Θεό ότι μπορείς τάχατις να δουλεύεις και για τα χρήματα και για τον Θεό μαζί. Τζάμπα φιλοσοφείς· ο Θεός δεν διαψεύδεται.

25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;

Τι σημαίνει αυτό που είπε «μη μεριμνάτε». Καταρχήν η ψυχή ασφαλώς δεν έχει ανάγκη της τροφής, διότι είναι ασώματη, όμως κατοικεί μέσα στο σώμα που έχει ανάγκη της τροφής. Συνεχίζει όμως τον συλλογισμός του λέγοντας δεν είναι ανώτερη η ψυχή από τη τροφή και το σώμα από το ένδυμα; Αυτός λοιπόν που δίνει το μεγαλύτερο και ανώτερο, σίγουρα θα δώσει το μικρότερο και κατώτερο. Γι’ αυτό λοιπόν δεν περιορίστηκε μόνο στο σώμα που χρειάζεται κάθε μέρα να παρέχει την τροφή, αλλά επεκτάθηκε και στην ψυχή που μία φορά της έδωσε και μένει έτσι αμετάβλητος.

26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;

Εάν για τα κατώτερα επιδεικνύει ο Θεός τόσο ενδιαφέρον, πως δεν θα δώσει στον άνθρωπο; Στον διάβολο ο Χριστός μίλησε διαφορετικά και του είπε «Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνον με τον άρτο, αλλά με κάθε λόγο που προέρχεται από το στόμα του Θεού». Ορισμένοι ασεβείς λένε ότι τα πτηνά εκ φύσεως έχουν αυτό το προτέρημα, (της αμεριμνησίας) άρα δεν έχει αξία αυτό το παράδειγμα.

Τι θα μπορούσαμε να πούμε εδώ; Αφού αυτό συμβαίνει στα πτηνά εκ φύσεως, είναι δυνατόν να συμβεί και σε μας κατ’ ελευθέρα εκλογή. Διότι δεν είπε κοιτάξτε τα πτηνά πετούν, πράγμα αδύνατο να συμβεί στον άνθρωπο, αλλά ότι τρέφονται χωρίς φροντίδα, πράγμα που μπορεί να συμβεί και σε μας αν θελήσουμε. Και αυτό το απέδειξαν εμπράκτως αυτοί που το κατόρθωσαν. Μπορούσε ο Χριστός να αναφέρει για παράδειγμα τον Ηλία, τον Μωυσή, τον Ιωάννη και άλλου παρόμοιους, δεν το έκανε· για να καυτηριάσει όμως την ακοή των ακροατών ανέφερε τα άλογα ζώα.

Είπε λοιπόν για τα πτηνά, δεν σπείρουν, ούτε θερίζουν. Θα ρωτήσει κάποιος: δηλαδή δεν πρέπει να σπείρω; Δεν είπε αυτό, ούτε ότι δεν πρέπει να εργάζεται κανείς, αλλά να μην ασχολείται με όλη του την δύναμη με τέτοιου είδους φροντίδες. Άλλωστε δεν είπε να μην τρεφόμαστε, αλλά να μην μεριμνάμε. Πόσοι άνθρωποι έκαναν σήμερα αυτοσκοπό της ζωής τους την συγκέντρωση χρημάτων μη αφιερώνοντας ούτε λεπτό στην λατρεία του Θεού; Η εργασία είναι για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για την εργασία.

Ποιοι τελικά είναι αυτοί που δεν μερίμνησαν; -Ο Ιακώβ αναχώρησε από την πατρική του οικεία χωρίς τίποτα να έχει. Άκου την προσευχή του: «Εάν θελήσει ο Κύριος να μου δώσει να φάγω άρτον και ένδυμα να φορέσω». Αυτό επέτυχαν και οι απόστολοι, αλλά και οι πέντε χιλιάδες, και οι τρεις χιλιάδες που βγήκαν στην έρημο για να ακούσουν τα λόγια του Κυρίου και τράφηκαν διά θαύματος.

Μη νομίζεις ότι αν θα μεριμνήσεις ότι είναι σίγουρο πως θα συγκεντρώσεις την απαραίτητη τροφή για το σώμα σου, χωρίς την πρόνοια του Θεού και τα αυτονόητα γίνονται ακατόρθωτα και ακριβοθώρητα.

Και αν νομίσουμε ότι σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, άκου και αυτό: όταν ο Ηλίας νόμισε πως δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν, άκουσε τον Θεό να του λέει: «Άφησα διά τον εαυτό μου επτά χιλιάδες άνδρες».

Αν πιστέψουμε ότι σήμερα δεν υπάρχουν ασκητές, ομοιάζουμε σαν αυτούς που μεθούν, που δεν μπορούν να πιστέψουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν γεύονται ούτε νερό.

27 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;

Τω σώμα συνεπώς δεν το αυξάνει η τροφή, αλλά η πρόνοια του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος λέγει: «Ώστε ούτε αυτός που φυτεύει, ούτε αυτός που ποτίζει είναι κάτι, αλλ΄ο Θεός που τα αυξάνει.

Δεν μιλά συνεπώς ο Χριστός απευθείας για την αρετή της ακτημοσύνης, διότι κανείς δεν θα πρόσεχε απευθείας σ’ αυτά τα λόγια. Υπερβάλλει αυτό αυτή τη στιγμή τις δυνάμεις μας. Μας αρκεί προς το παρόν να ασκηθούμε στην αρετή της ελεημοσύνης. Τι θα μπορούσαμε να πούμε όταν ενώ λάβαμε την εντολή να ζούμε ως άγγελοι και τέκνα του Θεού, δεν κατορθώνουμε να ζήσουμε ούτε ως άνθρωποι; Διότι το να αρπάζει και να είναι αχόρταγος κανείς, δεν είναι γνώρισμα ήμερου ανθρώπου, αλλά αγριότητας θηρίων.

28 καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· 

29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. 

30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; 

Σε σας που έδωσα ψυχή, για σας που δημιούργησα όλα όσα βλέπετε, για σας που απέστειλα τον Μονογενή Υιό Μου, δεν θα δώσω το ευτελέστερης αξίας ένδυμα για να ντυθείτε;

Στη συνέχεια επιπλήττει τους ακροατές Του, λέγοντάς τους ολιγόπιστους. Διότι αυτός που δίνει συμβουλές, δεν συμβουλεύει μόνον, αλλά και επιπλήττει ώστε να παρακινήσει τους ακροατές όχι μόνο να ακούν, αλλά και να εκτελούν όσα ακούν.

Δεν πρέπει να κατακυριευώμεθα από την πολυτέλεια των ενδυμάτων, και την πολυτέλεια αφού άλλωστε και η βοτάνη των χόρτων έχει την υπεροχή όλων αυτών.

Δεν είναι κόπος το να μη μεριμνά κανείς γι’ αυτά, αλλά το να μεριμνά.

Θυμηθείτε:

Ο ένδοξος βασιλιάς Σολομών ποτέ στη ζωή του δεν κατόρθωσε να ντυθεί όπως είναι ενδεδυμένο ένα από τα ευτελής αξίας άνθη του αγρού. ‘Οση απόσταση έχει η αλήθεια από το ψεύδος, τόση και η απόσταση των ενδυμάτων του βασιλέως από αυτά των ανθών!

Αφού λοιπόν ο ένδοξος βασιλέας Σολομών ηττήθηκε στην ομορφιά του ντυσίματος των ανθών, εσύ τι μεριμνάς; Κανέναν είδος καλλωπισμού ας μην επιθυμούμε, διότι πρόσεξε το τέλος: «ρίπτεται εις τον φούρνο».

Αφού όμως καμία αξία δεν έχει ο καλλωπισμός, γιατί ο Θεός δημιούργησε τόσο όμορφα τα άνθη; -Για να γνωρίσουμε και από αυτά την δόξα Του. Αφού σ’ αυτά που υπάρχουν σήμερα και αύριο δεν υπάρχουν ο Θεός εφάνη τόσο γενναιόδωρος φαντάσου τι θα κάνει με σένα που προορίζεσαι για την αθανασία και την αιωνιότητα.

31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; 

32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. 

Όταν λοιπόν καλούμεθα να ξεπεράσουμε την αρετή των Γραμματέων και των Φαρισαίων κατά πολύ για να μπούμε στην Βασιλεία των ουρανών, φανταστείτε σε ποια ευτέλεια βρισκόμαστε όταν ούτε και το φρόνημα των εθνικών δεν μπορούμε να υπερνικήσουμε, αλλά μιμούμαστε μάλιστα την μικροψυχία τους. Πως ζουν οι εθνικοί; Κοπιάζουν μόνο για την παρούσα ζωή. Να φάμε, να πιούμε να γλεντήσουμε. Αυτά ζουν, αυτά διδάσκουν και στα παιδιά τους: «Μη πάτε με τον Σταυρό στο χέρι, πατήστε επί πτωμάτων, έτσι είναι η ζωή»…

Αφού με τα λόγια αυτά έκανε τους ακροατές του λόγου να νιώσουν ντροπή, στη συνέχεια τους προτρέπει με άλλο τρόπο: «Διότι γνωρίζει ο Πατήρ σας ο ουράνιος, ότι έχετε την ανάγκη όλων αυτών». Δεν είπε γνωρίζει ο Θεός, αλλά γνωρίζει ο «Πατήρ» ώστε να δημιουργήσει σ’ αυτούς μεγαλύτερη ελπίδα.

Αποστομώνει όλους εκείνους που λένε «αυτό είναι αναγκαίο και γι’ αυτό μεριμνώ», ακριβώς επειδή είναι αναγκαίο γι’ αυτό δεν πρέπει να μεριμνάς. Ακόμη όμως και αν ήταν περιττά πάλι δεν θα έπρεπε να μεριμνούσαμε, αλλά θα έπρεπε να ελπίζαμε και στην χορηγία κι αυτών. Διότι ποιος πατέρας είναι εκείνος που ανέχεται, ώστε να μην εξασφαλίσει στα παιδιά του ούτε τα αναγκαία;

Ας μην μεριμνάμε λοιπόν ,διότι δεν θα κερδίσουμε τίποτα περισσότερο από το να βασανίζουμε τους εαυτούς μας.

33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. 

Όταν λοιπόν ελευθέρωσε με τους λόγους Του την ψυχή από την μέριμνα μνημόνευσε τότε και τα του ουρανού. Όπως λοιπόν τα γήινα πρέπει να καταλαμβάνουν δευτερεύουσα θέση στη ζωή μας, έτσι και κατά την προσευχή μας ας είναι δευτερευούσης σημασίας. Μη ζητάς αυτά που βλέπεις, όμως να είσαι βέβαιος πως και εκείνα θα τα λάβεις.

Θα πει κάποιος, ο Κύριος δεν είπε να ζητούμε τον άρτο; Ναι, αλλά ποιον άρτο; Τον επιούσιο. και πρόσθεσε και το «σήμερον». Το ίδιο κάνει και τώρα: 34 Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς. 

Δεν σου είναι αρκετή μέριμνα το να τρώγεις τον άρτο σου με τον ιδρώτα του προσώπου σου; Γιατί προσθέτεις και άλλη;

Τι εννοεί όμως με την λέξη «Κακία»; Κακία εδώ ονομάζει όχι την πονηρία, αλλά την ταλαιπωρία και τον πόνο και τις συμφορές.

Ας θυμηθούμε κάτι άλλο παρόμοιο που λέει ο Κύριος: «Εγώ είμαι εκείνος ο οποίος φέρνω την ειρήνη και δημιουργώ κακά». Ούτε εδώ εννοεί την κακία, αλλά τις ελλείψεις των τροφών και τις ασθένειες, τα οποία ο πολύς κόσμος θεωρούν κακά. Όμως όλα αυτά είναι θεόσταλτες πληγές που έχουν παιδαγωγικό και θεραπευτικό χαρακτήρα.

Από πού φαίνεται ότι και ο διδάσκαλος όχι μόνον διδάσκει με τα λόγια, αλλά και με τα έργα; Θυμηθείτε εκεί που λέει: «Ο δε Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνει την κεφαλή».

Θέλεις εσύ πάλι να μεριμνήσεις για την αύριο; Θυμήσου: Και την αύριο πάλι θα μεριμνήσει για τις επόμενες μέρες και ούτω καθεξής . Ο Φιλόστοργος Πατέρας γι’ αυτό θέλησε να σε απαλλάξει απ’ αυτήν την ταλαιπωρία η οποία στην ουσία είναι μία διαρκής συμφορά και άγχος.

Αντίθετα προς όλα αυτά που ελέχθησαν, εμείς τι κάνουμε καθημερινώς; Ζητούμε αυτά συνεχώς που δεν θα έπρεπε να ζητούμε, και για εκείνα που θα έπρεπε να ζητούμε, δηλαδή για τα ουράνια αγαθά και την Βασιλεία των Ουρανών δεν αφιερώνουμε ούτε μία στιγμή της ημέρας.

Τα παραγγέλματα του Θεού είναι όλα ανακουφιστικά και εύκολα και ευάρμοστα, εμείς όμως προτιμούμε τα ακατόρθωτα και τα επίπονα. Και αν όλα αυτά τα αναγνωρίζουμε ως λάθη που κάνουμε καθημερινά, τότε πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο της ζωής μας, πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και δράσης πριν σπαταλήσουμε όλο τον χρόνο της ζωής μας εβρισκόμενοι σε μία διαρκή αναβολή μετανοίας.

Θυμήσου· αν θελήσεις να γίνεις καλός, κανείς δεν σε εμποδίζει, κανένα αμάρτημα δεν υπάρχει που να μην υποχωρεί μπροστά στην Χάρη του Θεού. Διότι αν αλλάξουμε διάθεση, έχουμε αυτομάτως τον Θεό συμβοηθό μας. Εμείς είμαστε οι αίτιοι της καταστροφής μας.

Θέλει ο Θεός να ζητάμε απ’ Αυτόν; Όχι μόνο θέλει, αλλά και ευχαριστείτε απ’ αυτό, αναβάλλει δε την χορηγία, όταν ζητούμε από κείνον με νωθρότητα, όταν ζητούμε χωρίς επιμονή. Θυμηθείτε την Συροφοινίκισσα γυναίκα, τον φίλο που ζητούσε μέσα στην νύχτα ψωμί, τον δικαστή που δεν φοβόταν τον Θεό, ούτε ντρέπονταν τους ανθρώπους, όλοι αυτοί είχαν επιμονή στην αίτησή τους και γι’ αυτό και έλαβαν. Τόσο μεγάλο αγαθό είναι η επιμονή. Τι λέει ο λαός μας; «Ο επιμένων νικά».

Μη λέγεις λοιπόν «ότι ο Θεός είναι εχθρός μου και δεν θα με ακούσει». Εκείνος αμέσως σου απαντά όταν εσύ συνεχώς τον ενοχλείς. Μη πεις «δεν είμαι άξιος και δεν θα εισακουσθώ», διότι και η Συροφοινίκισσα τέτοια ήταν. Μη πεις «ότι έχω πολλά αμαρτήματα και δεν μπορώ να παρακαλέσω τον οργισμένο Θεό». Διότι ο Θεός δεν εξετάζει την αξία, αλλά την διάθεση.

Αλλά να· θα πει κάποιος: «προσεύχομαι και δεν γίνεται τίποτα». Ναι, διότι δεν προσεύχεσαι όπως εκείνοι που αναφέραμε παραπάνω. Αν σαν κι αυτούς προσευχόσουν, δηλαδή με επιμονή, αμέσως θα ελάμβανες τις απολαβές σου. Διότι κι αν ακόμη τον έβρισες κι αν τον εξόργισες, Εκείνος Πατέρας είναι και αγαπά τα τέκνα Του: «Διότι και αν ελησμόνησε η γυναίκα τα τέκνα της κοιλίας της, εν τούτοις εγώ δεν θα σε λησμονήσω», λέγει ο Κύριος.

Υπάρχει ακατάλληλος καιρός για να προσευχηθούμε; Όχι. Η μόνη ακατάλληλη ώρα είναι αυτή που δεν προσευχόμαστε. Όπως δεν υπάρχει ακατάλληλη ώρα για να αναπνέει κανείς, έτσι ακριβώς δεν υπάρχει και ακατάλληλη ώρα για να προσευχηθεί κανείς.

Ο Θεός όσο περισσότερα εσύ λαμβάνεις, τόσο περισσότερο χαίρεται. Γιατί το πέλαγος ποτέ δεν αδειάζει από μερικές σταγόνες δροσιάς. Έτσι ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «Δίδων την χάριν του πλουσίως εις όλους εκείνους που τον επικαλούνται». Όταν δεν ζητούμε, τότε μας αποστρέφεται, όταν δεν ζητούμε τότε τον εξοργίζουμε. Εξαιτίας αυτού έγινε φτωχός, για να μας κάνει πλούσιους. Γι’ αυτό υπέφερε πάνω στον Σταυρό, για να μας προτρέψει να ζητούμε.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ΄

1 Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· 

        Τι; Δεν πρέπει να κρίνουμε αυτούς που αμαρτάνουν; Το ίδιο μάλιστα λέει και ο Απόστολος Παύλος: «Συ διατί κρίνεις τον αδελφό σου»; Αλλού όμως λέει: «Να τον ελέγξεις, να τον επιτιμήσεις, να τον ενθαρρύνεις» και «αυτούς που αμαρτάνουν να τους ελέγχεις παρουσία όλων».

        Ο ίδιος δε ο Κύριος λέει: «Πήγαινε να τον ελέγξεις  αυτόν όταν θα είστε μόνοι σας και αν δεν συμμορφωθεί πάρε μαζί σου και άλλον, εάν όμως ούτε έτσι υποχωρήσει να τον καταγγέλλεις στην Εκκλησία». Αυτός που δεν θα ακούσει κανέναν απ’ αυτούς όρισε να θεωρείται ως ο εθνικός και ο τελώνης.

        Άλλωστε ποιος θα ήταν ο λόγος να δώσει τα κλειδιά των ουρανών σ’ εκείνους αν δεν είχαν το δικαίωμα να κρίνουν. Διότι αν δεν είχαν το δικαίωμα να κρίνουν τότε μάταια έλαβαν την εξουσία να συγχωρούν ή να μη συγχωρούν αμαρτίες.

        Αν τέλος πάντων δεν κρίνει κανείς κανέναν, τότε οπωσδήποτε η κακία θα αυξηθεί. Ο δολοφόνος θα σκοτώνει ανενόχλητος και οι κλέφτες θα κλέβουν ανεμπόδιστοι.

        Τότε γιατί μας λέει αυτό το περίφημο «μη κρίνεις για να μη κριθείς»; Μας το εξηγεί παρακάτω: 3 τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; Πως δηλαδή αυτοί που έχουν αναρίθμητες αμαρτίες δεν τις βλέπουν στον εαυτό τους και από πάνω θέλουν να κρίνουν τις μικρές και ασήμαντες αμαρτίες των αδελφών τους; Αυτοί είναι όλοι εκείνοι για τους οποίους αλλού λέει: «Σεις που στραγγίζετε τον κώνωπα και καταπίνετε το καραβόσχοινο».

2 ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν.

        Δεν πρέπει να ονειδίζουμε ούτε να ελέγχουμε, αλλά να νουθετούμε, όχι να κατηγορούμε, αλλά να συμβουλεύουμε και να διορθώνουμε με διάθεση φιλοστοργίας.

        Πολλοί σήμερα κρίνουν αλόγιστα έχοντας ένα παράξενο θράσος. Για παράδειγμα αν δουν έναν μοναχό να έχει περιττό ένδυμα, αμέσως θα τον κρίνουν αυστηρά. Και αν τον δουν να τρώει λίγο παραπάνω θα τον πουν κοιλιόδουλο. Ταυτόχρονα οι ίδιοι σε καθημερινή βάση επιδίδονται στην πλεονεξία, στην μέθη, στην κραιπάλη ζώντας μία ζωή οργιώδη.

        Όλοι το καταλαβαίνουμε: Αυτού του είδους η κρίση δεν έγινε από ενδιαφέρον αλλά από μισανθρωπία. Αυτός που δεν είναι άξιος να γίνει καν μαθητής παριστάνει τον διδάσκαλο. Έναν τέτοιο άνθρωπο ο κύριος τον ονομάζει «υποκριτή».

3 τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; 

4 ἢ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; 

5 ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου. 

6 Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ρήξωσιν ὑμᾶς. 

        Παρακάτω όμως λέει «αυτό που ακούσατε με τα’ αυτιά σας κρυφά να το κηρύξετε πάνω στις στέγες των σπιτιών». Μήπως το ένα έρχεται σε αντίθεση με το άλλο; Και πάλι όχι. Διότι δεν όρισε σε όλους να κηρύττουν, αλλά σε όσους κηρύττουν να το κάνουν με θάρρος.

            Όμως ποιοι είναι οι σκύλοι, και ποιοι οι χοίροι; Σκυλιά  ονομάζει αυτούς που ζουν με αθεράπευτη ασέβεια. Ενώ χοίρους αυτούς που ζουν αμαρτωλή ζωή μέσα στον βόρβορο των παθών. Και γιατί δεν πρέπει όλοι αυτοί να μάθουν; Διότι θα γίνουν περισσότεροι θρασείς, δεν μπορούν εκ φύσεως να τα κατανοήσουν όλα αυτά και γι’ αυτό θα τα χλευάσουν. Είναι προτιμότερο αυτοί να μη μάθουν, μήπως και κάποια μέρα τα σεβαστούν εξαιτίας της άγνοιάς τους. Το γουρούνι δεν ξέρει τι είναι το μαργαριτάρι, ούτε τι αξία έχει. Έτσι σίγουρα θα το καταπατήσει. Με το ίδιο τρόπο και τα άγια εμπαίζονται από κείνους που έχουν αυτή την ψυχική διάθεση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και τα μυστήρια τα τελούμε κεκλεισμένων των θυρών για τους αμύητους.

7 Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε, κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· 8 πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται. 9 ἢ τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; 10 καὶ ἐὰν ἰχθὺν αἰτήσῃ, μὴ ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῷ; 11 εἰ οὗν ὑμεῖς, πονηροὶ ὄντες, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς δώσει ἀγαθὰ τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν; 

        Με τις λέξεις αιτείτε, ζητείτε, κρούετε δεικνύει την αξία που έχει η επιμονή στην προσευχή. Ας μην ανησυχεί εκείνος που ακόμα η πόρτα δεν ανοίχθηκε. Δύο λόγοι μπορεί να υπάρχουν. Ή ο Θεός θέλει να δει την επιμονή της προσευχής, ή ο προσευχόμενος αντί για ψάρι ζητά πέτρα και αν του δοθεί οπωσδήποτε δεν θα ωφεληθεί.

12 Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται.

        Χρειάζεται δηλαδή όχι μόνον προσευχή, αλλά και ενάρετη ζωή που θα την συνοδεύει.  Και δεν λέει όσα θα θέλατε να σας κάνει ο Θεός, διότι τότε θα έλεγες ότι αυτό είναι αδύνατο. Αλλά λέει «οι άνθρωποι». «Αυτός είναι ο νόμος και οι προφήτες». Είναι ολοφάνερο: η φύση μας είναι συνδεδεμένη με την αρετή και από μόνοι μας γνωρίζουμε τα πρέποντα και τα σωστά. Ας πάψουμε λοιπόν να επικαλούμαστε την άγνοια.

13 Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοί εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι᾿ αὐτῆς. 

14 τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν!

        Αλλού λέει όμως ότι «ο ζυγός μου είναι μαλακός και το φορτίο μου ελαφρό». Πώς τώρα μας λέει ότι είναι στενή και στενόχωρη η οδός που οδηγεί στη ζωή; Εφόσον ο δρόμος αυτός οδηγεί στη ζωή, οι οποιεσδήποτε δυσκολίες μοιάζουν πολύ εύκολες διότι θα λάβουν μεγάλη ανταμοιβή. Σκεφτείτε κάποιον που κάνει ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Περνά δύσκολες καταστάσεις όμως παρηγορείται με την σκέψη της μεγάλης ανταμοιβής.  Πόσο περισσότερο πρέπει να αισθάνεται έτσι αυτός που του απλώνεται μπροστά του ο ουρανός και όχι τα φθαρτά και γήινα βραβεία, αλλά τα αθάνατα στεφάνια και η αιώνιος ζωή! Και αν κάποιοι συνεχίζουν να τα ονομάζουν όλα αυτά επίπονα, αυτό προέρχεται από την οκνηρία τους και μόνον.

        Οι οδοιπόροι όμως αυτής της στενής και τεθλιμμένης οδού πρέπει να είναι άγρυπνοι, διότι πολλοί θα είναι αυτοί που θα τους υπονομεύσουν. Μάλιστα δε αυτοί δεν θα έρθουν φανερά αλλά κρύπτοντας τους εαυτούς τους. Τέτοιο είναι το γένος των ψευδοπροφητών

15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες. 

16 ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; 

17 οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ. 

18 οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. 

19 πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. 

20 ἄραγε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. 

        Όλα αυτά δεν τα λέει για να μας θορυβήσει, αλλά για να μας τονώσει το φρόνημα. Να λοιπόν: μαζί με τους σκύλους και τους χοίρους υπάρχει και ένα άλλο είδος ενέδρας και σκευωρίας πολύ πιο φοβερό από τους προηγούμενους. Διότι οι πρώτοι είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι, ενώ αυτοί επικαλυμμένοι. Διά τούτο πρόσταξε εκείνους μεν να τους αποφεύγουμε, αυτούς δε να τους εξετάζουμε με προσοχή. Γι’ αυτό έλεγε: «προσέχετε».

        Ποιοι όμως είναι αυτοί οι ψευδοπροφήτες; Δεν υπαινίσσεται εδώ τους αιρετικούς, αλλά αυτούς που ζουν ζωή διαφθαρμένη, παριστάνουν όμως τους ενάρετους. Στους αιρετικούς είναι δυνατόν να βρει κανείς ενάρετη ζωή, αλλά τους απατεώνες τους αναγνωρίζει κανείς από τους καρπούς των έργων τους.

21 Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 

22 πολλοὶ ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; 

23 καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν.

        Πόσο τρομερό είναι να δούμε εκείνο το ήρεμο πρόσωπο να μας αποστρέφεται λέγοντας «Δεν σας γνωρίζω». Καλύτερα να μας χτυπήσουν χίλιοι κεραυνοί παρά να βρεθούμε σε τέτοια θέση. Σε άλλο σημείο αναφέρει κάτι παρόμοιο:  δεν λέει πηγαίνετε εις το πυρ το εξώτερον που έχει ετοιμασθεί για σας, αλλά αυτό που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο. Και δεν αναφέρει τα αμαρτήματα ενώπιον ολόκληρης της οικουμένης αλλά απλώς «φύγετε από κοντά μου». Αν ήθελε να κατηγορήσει θα ανέφερε και τα αμαρτήματα, τώρα όμως τα αποσιωπεί αφήνοντάς μας να δούμε μόνον Εκείνον, το πόσο υπέφερε για μας κι εμείς πόσο ανώριμοι και εγωιστές σταθήκαμε απέναντί του αφού η μόνη μας εργασία ήταν αυτή της ανομίας.

        Θα πει κάποιος: με τον ιδρώτα του προσώπου μου απόκτησα ότι απόκτησα και συγκέντρωσα ότι συγκέντρωσα. Ας δεχτούμε ότι ό,τι απόκτησε το απόκτησε νόμιμα.  Όμως με ποίου τη θέση θα ήθελες να βρίσκεσαι, εκείνου που πλούτισε έστω και νόμιμα, αλλά τα πάντα τα κράτησε για τον εαυτό του υπηρετώντας το ατομικό του συμφέρον, ή με εκείνον που ξόδεψε για τους φτωχούς, πλήρωσε ελευθερώνοντας αιχμαλώτους, έσωσε από την φυλακή χρεωμένους; Ο πρώτος ομοιάζει με παιδί ανόητο που τα θέλει όλα δικά του, ο δε δεύτερος με άγγελος Κυρίου. Ας ανδρωθούμε λοιπόν πνευματικά, ας πάψουμε να έχουμε την ελπίδα μας στα πρόσκαιρα και τα φθαρτά και ας συγκεντρώσουμε όλο μας το ενδιαφέρον σ’ αυτά που δεν φθείρονται και είναι αιώνια και πνευματικά.

        Κάποιοι θα πουν: «Κύριε, Κύριε στο όνομά σου δεν προφητεύσαμε και στο όνομά σου δεν κάναμε θαύματα πολλά»; Αφού λοιπόν απέδειξε ότι πίστη δίχως έργα είναι νεκρή και άγονη και ότι θαυματουργία χωρίς αρετή δεν έχει ωφέλεια, αφήνει τώρα τους θαυματοποιούς αυτούς έκθαμβους, γιατί απροσδόκητα για κείνους αποκλείονται από την Βασιλεία των ουρανών. Κι αν εσύ θαυμάζεις γι’ αυτό, μη θαυμάζεις· μάθε ότι η Χάρις προέρχεται εξολοκλήρου από τον Θεό που τη δίνει. Τελικά, εκείνοι  που στο όνομα του Χριστού θαυματούργησαν δεν προσέφεραν τίποτα από τους εαυτούς τους, αντιθέτως θαυματούργησαν για τους εαυτούς τους και την δική τους δόξα.

        Θα πει κάποιος: Ζούσαν άνομο βίο και επιτελούσαν θαύματα; Ποιοι λοιπόν ήταν αυτοί; Μη ταράττεστε, σκεφτείτε πως και ο Ιούδας έλαβε χάρη και θαύματα έκανε και δαιμόνια έβγαλε, παρότι ήταν πονηρός.

        Επειδή λοιπόν το κήρυγμα ήταν στην αρχή του, ήταν ανάγκη ο Κύριος να κάνει μεγάλη επίδειξη της δυνάμεώς Του δίδοντας τη Χάρη Του και σε πολλούς εκ των αναξίων. Κι εμείς όμως σήμερα, ας μη νομίζουμε ότι λάβαμε λιγότερη χάρη απ’ αυτούς. Ας φοβηθούμε αδελφοί και ας τρομάξουμε μήπως κι εμάς αποστραφεί ο Θεός ως ανάξιους των θείων δωρεών Του.  

24 Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει μου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁμοιώσω αὐτὸν ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· 

            Εδώ ο Κύριος εμφανίζεται ως Κριτής. Σε όλη την μέχρι τούδε επί του όρους ομιλία Του, αποφεύγει να μιλήσει ευθέως για την θεότητα του προσώπου Του και αυτό γιατί το ακροατήριο δεν ήταν ακόμη έτοιμο να ακούσει και να παραδεχτεί τέτοιες αλήθειες.

25 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέπεσον τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν.

            Σε τίποτα δεν υποχωρεί μια τέτοια ψυχή. Ούτε σε συκοφαντίες, ούτε σε πένθη, ούτε σε θάνατο, ούτε σε οποιοδήποτε κακό. Δες τον Ιώβ: όλες τις προσβολές του διαβόλου εδέχθη, έμεινε όμως αμετακίνητος. Δες τους Αποστόλους: και δήμιοι και τύραννοι και συγγενείς και ξένοι και δαίμονες και διάβολος έπεσαν πάνω τους, αλλά αυτοί μέχρι τέλους παρέμειναν στέρεοι.

            Μήπως όμως νομίζεις ότι και σένα μπορεί κάτι να σε λυπήσει και τελικά να σε κάμψει; Αν ερευνήσεις καλύτερα όλα θα τα βρεις γελοία και θα τα περιφρονήσεις. Τι; Μπορεί να σε βλάψει αυτός που σε επιβουλεύεται; Το πολύ να καταφέρει να σου αφαιρέσει μερικά χρήματα, εσύ όμως έμαθες όλα αυτά να τα περιφρονείς. Μήπως θα σε κλείσει στη φυλακή; Εσύ όμως έχεις ήδη σταυρωθεί! Μήπως θα σε κακολογήσει; Ο Κύριος σε κατέστησε ανεξίκακο και απαλλαγμένο από κάθε οργή. Μάλιστα δε, σου έδωσε εντολή να προσεύχεσαι για τους εχθρούς σου. Μήπως εν τέλει σε φονεύσει; Ακόμη κι έτσι σε καθιστά αμέσως μάρτυρα και σε μεταφέρει απευθείας στην Βασιλεία των ουρανών!

Ποια όμως τελικά είναι αυτή η πέτρα για την οποία μας μιλά ο Κύριος; Πρόκειται ασφαλώς για την στέρεη πέτρα της διδασκαλίας Του.

Μη φοβάσαι! Η κακία έχει ήδη νικηθεί! Μάθε πως όσο πιο πολύ αντιμάχεται η κακία την αρετή τόσο πιο ανίσχυρη γίνεται. Δεν πείθεσαι εύκολα; Άκου τον Κύριο τι λέει παρακάτω:

26 καὶ πᾶς ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους τούτους καὶ μὴ ποιῶν αὐτοὺς ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ μωρῷ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν ἄμμον· 

27 καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέκοψαν τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ ἔπεσε, καὶ ἦν ἡ πτῶσις αὐτῆς μεγάλη. 

            Είδες προηγουμένως την πέτρα; Τώρα βλέπεις και την άμμο; Αυτοί που δεν ζουν στερεωμένοι στην διδασκαλία και την πίστη του Χριστού να τι κατάληξη θα έχουν: «Μεγάλη θα είναι η πτώση»!

            Κάποιος σοφός είπε: «Φεύγει ο ασεβής χωρίς να τον καταδιώκει κανείς». «Οι άνθρωποι της άμμου» τρέμουν στις σκιές, υποπτεύονται τους φίλους, τους εχθρούς, τους δούλους, αυτούς που τους γνωρίζουν, αυτούς που δεν τους γνωρίζουν και πριν από την κόλαση εδώ στη γη πληρώνουν τη μεγαλύτερη τιμωρία.

            Τοποθέτησε όπου βροχή και ποταμούς και άνεμους, τις θλίψεις, τις στενοχώριες, τις δυνάμεις του κακού και αναλογίσου πως έμειναν στέρεοι οι άνθρωποι της αρετής και πόσο απότομα κατέρρευσαν οι άνθρωποι της ασέβειας.

28 Καὶ ἐγένετο ὅτε συνετέλεσεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς λόγους τούτους, ἐξεπλήσσοντο οἱ ὄχλοι ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· 

            Τόσο πολύ καταπλάγηκαν τα πλήθη  από την γλυκύτητα του λόγου Του  και από την εξουσία με την οποία τους μιλούσε που δεν έφευγαν από κοντά Του. Ο Χριστός μίλησε σ’ αυτούς όχι ως εκπρόσωπος του Νομοθέτου, όπως παλιότερα έκαναν ο Μωυσής και προφήτες, αλλά ως Νομοθέτης. Με την φράση «Εγώ δε σας λέγω» φανέρωσε την εξουσία που έχει πάνω στον νόμο. Παράλληλα εμφανίστηκε ως Κριτής. Μας βεβαίωσε ότι όλοι οι άνθρωποι θα βρεθούμε και θα απολογηθούμε σε Κείνον για τις πράξεις μας ενώπιον του Υπέρτατου Κριτού:  29 ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων, καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς.

            Ο Χριστός σε όλη την επίγεια ζωή Του, αποδείκνυε με την αλληλοδιαδοχή θαυμάτων και λόγων την εξουσία Του. Αποδείκνυε ότι δεν μιλούσε με αυθάδεια αλλά ως Αυτός που πράγματι έχει την εξουσία, την παντοδυναμία και την παντοκρατορία

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Η΄

1 Καταβάντι δὲ αὐτῷ ἀπὸ τοῦ ὄρους ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί. 

2 Καὶ ἰδοὺ λεπρὸς ἐλθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι. 

    Μεγάλη η σύνεση και η πίστη αυτού που προσήλθε. Διότι δεν διέκοψε την διδασκαλία, ούτε διέσχισε το πλήθος των ακροατών, αλλά περίμενε την κατάλληλη ώρα και μόλις κατέβηκε ο Ιησούς από το όρος τότε προσήλθε.  Είχε δε αληθινή πίστη διότι δεν είπε «προσευχήσου» ή «εάν ζητήσεις από τον Θεό» αλλά «Εάν θέλεις μπορείς να με καθαρίσεις». Δεν είπε όμως ούτε «καθάρισέ με» αλλά τα πάντα τα αφήνει στη διάθεση του Ιησού αναγνωρίζοντας ότι όλη η εξουσία και η δύναμη ανήκει σ’ Αυτόν που ικετεύει.

3 καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἥψατο αὐτοῦ ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· θέλω, καθαρίσθητι. καὶ εὐθέως ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα. 

            Ο Κύριος δεν είπε «καθαρίσου» αλλά «θέλω, να καθαρισθείς» για να μη μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η θεραπεία του λεπρού προήλθε από την πίστη του ικέτη, αλλά από το θέλημα του Κυρίου. Βέβαια, δεν έμεινε ο Ιησούς στα λόγια αλλά ενήργησε και με έργα καθαρίζοντας τελικά τον λεπρό από την λέπρα του.

            Βλέπεις την ταχύτητα με την οποία η φύση υπάκουσε στον Κύριό της; «ευθέως εκαθαρίσθη».

Το ότι έκτεινε την χείρα Του για να καθαρίσει τον λεπρό είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης:   Διότι θα μπορούσε όπως και σε άλλε περιπτώσεις το έκανε, χωρίς να αγγίξει να θεραπεύσει μόνο με τον λόγο Του. Στην περίπτωση όμως αυτή αγγίζει, για να μας δείξει ότι βρίσκεται πάνω από την εξουσία του νόμου διότι ο Μωσαϊκός νόμος απαγόρευε στους ισραηλίτες να αγγίζουν οτιδήποτε ακάθαρτο και ιδιαιτέρως τους λεπρούς. Έτσι το ακάθαρτο σώμα του λεπρού έγινε καθαρό από το άγιο χέρι του Χριστού.  Μας δείχνει όμως και κάτι ακόμη: Ότι αν κανείς φροντίζει για την καθαρότητα της ψυχής του τίποτα το υλικό δεν μπορεί να τον βλάψει όσο ακάθαρτο κι αν είναι.

4 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὅρα μηδενὶ εἴπῃς, ἀλλὰ ὕπαγε σεαυτὸν δεῖξον τῷ ἱερεῖ καὶ προσένεγκε τὸ δῶρον ὃ προσέταξε Μωσῆς εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. 

                Αφού λοιπόν θεράπευσε το σώμα, διατάσσει «να μην το πει σε κανέναν ο πρώην λεπρός αλλά να δείξει τον εαυτό του στον ιερέα και να προσφέρει το δώρο που διέταξε ο Μωυσής εις απόδειξη της υπακοής του». Γιατί όμως διέταξε να μη πει πουθενά για το θαύμα; Το έκανε αυτό για την αποφυγή της υπεραφανείας και της φιλοδοξίας διδάσκοντας και μας παρόμοια να πράττουμε. Μολονότι γνώριζε ότι ο λεπρός θα διακήρυττε παντού τον ευεργέτη Του. πως λοιπόν θα πει κάποιος σε άλλη περίπτωση διατάσσει να διακηρύττουν το θαύμα; Παρατηρήστε πουθενά δεν διατάσσει να διακηρύττουν τον εαυτό Του παρά μόνον να δοξάζουν τον Θεό.

                Για ποιο λόγο όμως διέταξε να δείξει τον εαυτό του ο λεπρός στον ιερέα και να προσφέρει δώρο; Σ’ αυτή τη  περίπτωση εφαρμόζει και πάλι τον νόμο, διότι ούτε τον καταργεί πάντοτε, ούτε όμως τον εφαρμόζει παντού. Στις περιπτώσει που δεν τον εφάρμοζε προετοίμαζε την μελλοντική γνώση της αληθείας, ενώ με την εφαρμογή του έβαζε φραγμό στην αδιάντροπη γλώσσα των Ιουδαίων.

                Τι σημαίνει η φράση «εις μαρτύριον αυτοίς»;  Σημαίνει διά να είναι έλεγχος, απόδειξη και κατηγορία γι’ αυτούς (εννοώντας τους ιερείς) εάν είναι δύσπιστοι. Επειδή δηλαδή έλεγαν τον διώκουμε επειδή είναι πλάνος και απατεών, επειδή είναι ενάντιος προς τον Θεό και παράνομος, εσύ θα μαρτυρήσεις διά με κατ’ εκείνον τον καιρό, ότι εγώ δεν ήμουν παράνομος. Εκείνοι όμως παρά ταύτα έμειναν σταθεροί στην κακία τους.

                Τι λοιπόν μας ζητά σε κάθε περίπτωση ο ευεργέτης μας; Να δοξάζουμε τον Θεό και για τα καλά και για τα κακά που συμβαίνουν στη ζωή μας. Διότι οι άνθρωποι θυμούνται συνήθως τον Θεό όταν ασθενούν και όταν επιτυγχάνεται η θεραπεία τους τότε τον λησμονούν. Γι’ αυτό πρέπει πάντοτε να δοξάζουμε τον Θεό και να παραμένουμε σε κάθε περίπτωση πιστοί και ταπεινοί. Μάλιστα, όσο περισσότερο προοδεύουμε στην αρετή, τόσο περισσότερο ας ταπεινώνουμε τον εαυτό μας. Διότι όσο πιο προσεκτικά παρατηρήσουμε τον ουρανό, τόσο περισσότερο θα διαπιστώσουμε την απόσταση που έχουμε απ’ αυτόν. Έτσι, όσο περισσότερο επιδιδόμεθα στην αρετή τόσο περισσότερο θα διαπιστώσουμε την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στον Θεό και σε μας. Γι’ αυτό και ο Δαυίδ και ο Αβραάμ όταν ανέβηκαν στην τελευταία κορυφή της αρετής, τότε ακριβώς το επέτυχαν αυτό. Και ο μεν πρώτος ονόμασε τον εαυτό του χώμα και στάχτη, ο δε δεύτερος σκώληκα. Και όλοι οι άγιοι με παρόμοιο τρόπο ελεεινολογούν τον εαυτό τους.  Διότι είναι απολύτως βέβαιο ότι εκείνος που υπερηφανεύεται είναι εκείνος που περισσότερο από κάθε άλλον δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτός άλλωστε που δεν γνωρίζει τον εαυτό του ποιον άλλο μπορεί να γνωρίσει;

5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 

            Πότε προσήλθε; Μετά την επί του όρους ομιλία. Όπως προηγουμένως ο λεπρός έτσι κι αυτός, δεν διέσχισε τα πλήθη, δεν διέκοψε τον Κύριο. Περίμενε υπομονετικά να τελειώσει το κήρυγμά του ο Ιησούς περιμένοντάς Τον για να Του πει:

6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 

            Για ποιον προσήλθε; Μήπως για τον εαυτό του; Όχι αλλά για τον δούλο του. όπως και σε άλλη περίπτωση η Χαναναία έτσι κι εδώ άλλος προσεύχεται, άλλος λαμβάνει την ίαση χωρίς εκείνος να κάνει τίποτα! Βλέπουμε όμως και κάτι ακόμη: Ο εκατόνταρχος θεώρησε περιττό να φέρει τον δούλο του στον Ιησού. Μεγάλη του η πίστη!!!

7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 

            Ο Χριστός κάνει εδώ κάτι που πουθενά αλλού δεν πράττει. Υπόσχεται όχι μόνο να θεραπεύσει τον δούλο, αλλά και να πάει στην οικία του εκατόνταρχου. Το κάνει βέβαια αυτό για να φανερωθεί το μεγαλείο της πίστεως του ικέτη.

8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 

9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 

10 ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 

            Ο Χριστός όχι μόνο επικύρωσε τα λόγια του εκατόνταρχου, αλλά και «θαύμασε». Και όχι μόνο θαύμασε, αλλά και τον παρουσίασε ως υπόδειγμα για να τον μιμηθούν και άλλοι.

            Τι όμως να μιμηθεί κανείς; Όχι μόνο την πίστη, αλλά και την ομολογία. Ότι ο Χριστός δεν περιμένει από άλλον να δεχτεί ενέργεια, αλλά κατ’ ιδίαν δύναμη πράττει τα πάντα. Θυμηθείτε την Μάρθα που του είπε λανθασμένα: «Όσα ήθελες ζητήσει από τον Θεό θα σου τα δώσει». Ο Κύριος όχι μόνο δεν επικύρωσε τα λόγια της αλλά μάλλον την επέπληξε λέγοντας: «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή». 

11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 

12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 

            Ο Κύριος λέει απερίφραστα ότι κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών δεν θα είναι οι σαρκικοί αλλά οι πνευματικοί ισραηλίτες. Το νέο Ισραήλ δεν γνωρίζει εθνικότητα ούτε γλώσσα αλλά την κοινή εν Χριστώ πίστη.

13 καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. 

            Ο εκατόνταρχος έλαβε τελικά περισσότερα απ’ όσα ζήτησε: Και ο δούλος του έγινε καλά και ο ίδιος χωρίς να το περιμένει την Βασιλεία των Ουρανών κληρονόμησε!

14 Καὶ ἐλθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν οἰκίαν Πέτρου εἶδε τὴν πενθερὰν αὐτοῦ βεβλημένην καὶ πυρέσσουσαν· 

15 καὶ ἥψατο τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἀφῆκεν αὐτὴν πυρετὸς καὶ ἠγέρθη καὶ διηκόνει αὐτῷ

            Για ποιο λόγο πήγε ο Ιησούς στην οικία του Πέτρου; Για να φάει. Και το φανερώνει αυτό το γεγονός ότι όταν αυτή θεραπεύτηκε από τον πυρετό σηκώθηκε για να τους υπηρετήσει. Ο Ιησούς πήγαινε γενικώς στα σπίτια των μαθητών Του για να τους τιμήσει και κατ’ επέκτασιν να τους παρακινήσει με αυτό τον τρόπο περισσότερο προς την  προθυμία. Σκέψου δε τι λογής ήταν οι οικίες αυτών των αλιέων, αλλ’ όμως δεν απαξιούσε να εισέλθει  σ’ αυτές για να σε διδάξει ότι και συ δεν πρέπει φέρεσαι αλαζονικά. Πρόσεξε δε ότι άλλοτε θεραπεύει μόνο με λόγια και άλλοτε απλώνει το χέρι και αγγίζει. Αυτό το κάνει διότι δεν ήθελε πάντοτε να γίνεται αντιληπτή η θεότης Του και προ πάντων από τους μαθητές Του, διότι αυτοί από τη χαρά τους θα το διακήρυτταν αμέσως. Πρόσεξε επίσης ότι όταν ο Ιησούς άγγιξε την πεθερά του Πέτρου δεν έφυγε μόνο απ΄αυτήν ο πυρετός αλλά έγινε ολοκληρωτικά υγιής. Πράγμα παράξενο και αφύσικο. Διότι όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμη και όταν ο πυρετός παύσει, χρειάζεται λίγος χρόνος για να επανέλθει ο ασθενής στη πρότερή του δράση.  Και γι’ αυτό ο ευαγγελιστής μας λέει ότι αμέσως σηκώθηκε και ξεκίνησε την διακονία της. Τέλος, θα υπογραμμίσουμε ότι και πάλι χάρη στην πίστη άλλων  κάποιος άλλος τελικά θεραπεύεται για να καταλάβουμε την αξία της προσευχής όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά και για τον πλησίον.

16 ᾿Οψίας δὲ γενομένης προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμονιζομένους πολλούς, καὶ ἐξέβαλε τὰ πνεύματα λόγῳ καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ἐθεράπευσεν,

17 ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν. 

Βλέπεις τώρα πόσο η πίστη του πλήθους αύξανε, ώστε αν και η ώρα ήταν περασμένη δεν θεωρούσαν κατάλληλη την ώρα για να φύγουν αλλά παρέμεναν κοντά στον Ζωοδότη. Σκέψου επίσης πόσων ανθρώπων τις θεραπείες οι ευαγγελιστές παραβλέπουν περιγράφοντας απλά με δυο λέξεις ένα πέλαγος θαυμάτων και πόσων ελάχιστων την θεραπεία αριθμητικά μας παραθέτουν.  Εν τέλει ο Ευαγγελιστής μας παραθέτει την απόδειξη, επικαλούμενος τον προφήτη Ησαΐα ο οποίος πριν γίνουν όλα αυτά τα είδε και τα περιέγραψε.          

18 ᾿Ιδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς πολλοὺς ὄχλους περὶ αὐτὸν ἐκέλευσεν ἀπελθεῖν εἰς τὸ πέραν. 

            Επειδή ο Ιησούς είδε πλήθος ανθρώπων να συγκεντρώνεται γύρω Του, έδωσε εντολή να περάσουν στην αντικρινή όχθη. Είδες πάλι την μετριοφροσύνη Του; Αυτό το έκανε για να μας διδάξει ότι τίποτα δεν πρέπει να πράττουμε από επίδειξη, διότι ο Κύριος δεν θεράπευε μόνο σώματα αλλά προπάντων ψυχές.

            Τα πλήθη λοιπόν δεν «ξεκολλούσαν» δίπλα από τον Ιησού. Όχι μόνο γιατί έβλεπαν θαύματα, όχι μόνο γιατί άκουγαν τα θεία λόγια Του, αλλά και μόνον για να τον βλέπουν. Και μόνον η όψη του προσώπου Του προσέδιδε πολύ χάρη. Και αυτό είχε δει και ο προφήτης Ησαΐας και έλεγε: «Ήταν πάρα πολύ ωραίος ως προς την όψη μεταξύ όλων των υιών των ανθρώπων». Ίσως τώρα πολλοί ακούγοντας αυτά να κυριεύθηκαν από την επιθυμία να δουν την μορφή εκείνη, όμως ας κάνουμε όλοι μας υπομονή  διότι Αυτόν τελικά θα συναντήσουμε πάνω απ’ τις νεφέλες…

Το μεν πλήθος λοιπόν έδειξε τόση προθυμία και αγάπη προς τον Κύριο, κάποιος όμως δούλος των χρημάτων, που ήταν πολύ αλαζόνας αφού τον πλησίασε του είπε:

19 Καὶ προσελθὼν εἷς γραμματεὺς εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε, ἀκολουθήσω σοι ὅπου ἐὰν ἀπέρχῃ. 

Είδες πόση η αλαζονεία του; επειδή δηλαδή απαξιούσε να περιληφθεί στο πλήθος θέλοντας να αποδείξει ότι βρίσκεται πάνω από τους άλλους τον πλησίασε με ευσεβιστικά κίνητρα. Γιατί τον πλησίασε; Διότι είδε πολλά θαύματα και το πλήθος να τον ακολουθεί και όχι μόνο να τον ακολουθεί αλλά να σύρεται κυριολεκτικά πίσω του και ήλπισε ότι ήταν μια καλά ευκαιρία να βγάλει χρήματα. Και θα ρωτήσει από πού γίνεται αυτό φανερό; Απ’ την απάντηση που του δίνει ο Χριστός ο οποίος όχι μόνο απαντά στους λόγους αλλά και στις κρύφιες σκέψεις του:

            20 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ. 

            Στην ουσία του είπε: Περιμένεις από μένα να βγάλεις χρήματα; Ούτε κατάλυμα έχω ούτε μαξιλάρι για να ακουμπήσω το κεφάλι μου. Αυτά δεν του τα είπε για να τον απομακρύνει αλλά για να ελέγξει τις πονηρές του σκέψεις, και για να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Επίσης για να γνωρίσεις την πονηριά του διότι ενώ στην αρχή είπε ότι θα τον ακολουθήσει όπου κι αν πήγαινε ο Χριστός, όταν άκουσε αυτή την απάντηση τελικά απομακρύνθηκε.

21 ῞Ετερος δὲ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθεῖν καὶ θάψαι τὸν πατέρα μου. 

Δες εδώ τη διαφορά. Ο μεν πρώτος τον πλησίασε με θρασύτητα λέγοντας «θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας» και εδώ τούτος λέγει: «επίτρεψέ μου να θάψω πρώτα τον πατέρα μου». Ο άνθρωπος αυτός ζητά κάτι τις το δίκαιο, αλλά ο Χριστός δεν του το επέτρεψε!!!

22 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι, καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς. 

«Άφησε τους πνευματικώς νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους, εσύ όμως ακολούθησέ με» του είπε ο Χριστός. Θα πει κάποιος· γιατί τέλος πάντων δεν του επέτρεψε;  Γιατί αφενός μεν υπήρχαν άλλοι που θα  έθαβαν τον πατέρα του για να μη μείνει άταφος και αφετέρου για να του δείξει ότι αυτός δεν ήταν δικός του νεκρός διότι ανήκε στους απίστους. Το έκανε επίσης όχι για να μας εμποδίσει στο να τιμούμε τους γονείς μας, αλλά για κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν πρέπει να βάζουμε πάνω από τα ουράνια αγαθά ακόμη κι αν τα επίγεια φαίνονται πολύ επείγοντα. Τι πιο επείγον  άλλωστε από το να θάψει κανείς τον πατέρα του;  Σκέψου επίσης: μετά την ταφή ακολουθούν οι κλαυθμοί, το πένθος, το άνοιγμα της διαθήκης και ένα σωρό πράγματα που θα τον απομάκρυναν πάρα πολύ από τον λιμένα της αληθείας. Διά τούτο δεν του το επιτρέπει αλλά τον καθηλώνει επί το Αυτό. Η πράξη αυτή δεν ήταν ασφαλώς όπως πολλοί θεωρούν απάνθρωπη. Σκέψου πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν τους ασθενείς τους να πληροφορηθούν τον θάνατο συγγενικών τους προσώπων για να μη ταραχθούν ευρισκόμενοι  όντας κλινήρεις. Και παρόλα αυτά κανείς δεν τους κατηγορεί και πάρα πολύ ορθώς. Διότι τότε θα ήταν απάνθρωπη πράξη, το να τους επέτρεπαν να βρεθούν σε πένθος ενώ βρίσκονται σ’ αυτήν την οδυνηρή κατάσταση.

Διδάξου επίσης ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ενώ νομίζουν ότι ζουν, στην πραγματικότητα είναι νεκροί. Θα πεις: μα δεν σαπίζει το σώμα τους, ούτε τους κατατρώγουν τα σκουλήκια. Ναι, όμως τους τρώγουν τα πάθη. Τα χέρια τους σαν από νεκροί είναι δεμένα στο να κάνουν ελεημοσύνη ή κάθε άλλη καλή πράξη, ενώ τα πόδια τους περιεσφιγμένα με τις φροντίδες και τις μέριμνες του κόσμου  δεν τους αφήνουν να εισέλθουν στον οίκο του Θεού.  Είδες τον νεκρό; Δες τώρα και τον ενταφιαστή που είναι ο διάβολος. Αυτός δένει τους ανθρώπους αυτός και τους θάπτει.

Ας μην το επιτρέπουμε άλλο αυτό. Ας σηκώσουμε την ταφόπλακα, ας λύσουμε τα σάβανα και τότε ο Χριστός θα μας βγάλει από τον τάφο.

23 Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. 

Στο θαύμα της κατάπαυσης των κυμάτων παίρνει μαζί του μόνο τους μαθητές του.  Ας προσέξουμε κάτι: όπου γίνεται μόνο απλή επίδειξη θαύματος επέτρεπε και στον λαό να γίνει θεατής αυτού, όπου όμως επρόκειτο να συναντήσουν και πειρασμούς και φόβους έπαιρνε μόνον τους μαθητές Του μαζί για να τους παιδαγωγήσει και προετοιμάσει για τους μεγάλους αγώνες που έρχονταν.

24 καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων· αὐτὸς δὲ ἐκάθευδε.

Κοιμόταν ο Ιησούς γαλήνιος διότι τίποτα δεν υπάρχει που να μπορεί να ταράξει τον Δημιουργό των πάντων.

25 καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα. 

26 καὶ λέγει αὐτοῖς· τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; τότε ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. 

Ας προσέξουμε: πρώτα επιτιμά τους μαθητές Του για την ολιγοπιστία τους ο Ιησούς και κατόπιν ηρεμεί τα κύματα. Όπως ήδη είπαμε όλα αυτά τα κάνει χάριν εκπαιδεύσεως των μαθητών για τους επερχόμενους πειρασμούς που θα συναντήσουν στο μέλλον.  Έπρεπε δηλαδή οι μαθητές να μάθουν να αψηφούν τις δυσκολίες και τους κινδύνους ως οι μέλλοντες Απόστολοι της Οικουμένης. Το ότι οι μαθητές καταλήφθηκαν από αγωνία, αυτό ήταν πνευματικά επικερδές, διότι μ’ αυτό τον τρόπο το θαύμα φαίνονταν πολύ μεγαλύτερο στα μάτια τους και από την άλλη θα το κρατούσαν στη μνήμη τους για πάρα πολύ καιρό. Να λοιπόν γιατί ο Χριστός κοιμάται (καθεύδει) : Διότι αν ήταν ξύπνιος ή δεν θα φοβόντουσαν οι μαθητές, ή δεν θα τον ξυπνούσαν για να τον ικετεύσουν να τους σώσει. Από την άλλη, η επίπληξη έπρεπε να γίνει όχι κοινή θέα όλου του λαού, για να μην αντιληφθεί το πλήθος την ολιγοπιστία τους. Συγχρόνως  διδάσκει σε όλους εμάς τους ακροατές του θαύματος ότι τον φόβο δεν τον φέρνουν οι επερχόμενοι κίνδυνοι, αλλά η ολιγοπιστία.

27 οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν λέγοντες· ποταπός ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ; 

Ο λαός τον ονόμαζε «άνθρωπο» και αναρωτιόταν μετά το θαύμα της γαλήνευσης των κυμάτων τι είδους άνθρωπος ήταν αυτός. Τι ήταν αυτό που εμπόδιζε τους μαθητές και τον λαό να αντιληφθούν την θεότητα του Ιησού;  Ο Ιησούς ως άνθρωπος κοιμόταν, ταξίδευε με πλοίο αλλά και η εξωτερική του εμφάνιση ήταν ανθρώπινη. Τα θαύματα όμως που επιτελούσε αποδείκνυαν σε όλους ότι είναι συνάμα και Θεός.

Ο Χριστός για να γαληνέψει τα κύματα δεν επικαλέστηκε τίποτα, δεν ύψωσε τα χέρια στον ουρανό, αλλά ως απόλυτος Κύριος και εξουσιαστής της φύσης διέταξε και εκτελέστηκε η διαταγή Του.

28 Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. 

29 καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; 

Μετά το θαύμα της γαλήνευσης των κυμάτων ακολουθεί ένα ακόμη πιο συνταρακτικό. Οι άνθρωποι ως τώρα αποκαλούσαν τον Ιησού «άνθρωπο» οι δαίμονες τώρα  διακηρύσσουν ευθαρσώς  την θεότητά Του. Γιατί όμως του λένε «ήρθες προ της ώρας μας να μας βασανίσεις»; -Διότι νόμιζαν ότι πράγματι ο Ιησούς τους πλησίασε για να τους ρίψει στην άβυσσο. Φοβήθηκαν ότι είχε έρθει πλέον η ώρα για να τιμωρηθούν. Βεβαίως δεν ζητούν να μη τιμωρηθούν διότι γνώριζαν ότι αμάρτησαν, όμως ζητούν κάτι άλλο: να μη τιμωρηθούν πριν έρθει η ώρα τους.

Τα ατυχή αυτά πλάσματα του Θεού (δαιμονισμένοι) ενώ πριν έτρεχαν δίχως έλεγχο πάνω στα βουνά τώρα βλέποντας τον Χριστό να τους πλησιάζει κατεβαίνουν στην πεδιάδα,  ενώ πριν κανείς δεν μπορούσε ούτε με αλυσίδες να τους ελέγξει τώρα έρχονται ενώπιον του Χριστού δεμένοι και κατά κάποιο τρόπο σωφρονισμένοι.

Άλλο ερώτημα: Γιατί οι δαιμονισμένοι παρέμεναν και ζούσαν κοντά στα μνήματα; - Για να διασκορπίζουν τον φόβο στους ανθρώπους διασπείροντας την  αντίληψη ότι μετά τον θάνατο ο άνθρωπος γίνεται δαίμονας. Άποψη που ακόμη και σήμερα εξαπατά πολλούς συνανθρώπους μας. Πολλοί λόγου χάρη πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι μία ψυχή μπορεί να μπει στο σώμα μιας άλλης ή ακόμη και σε σώμα ζώου. Αυτά όλα είναι λόγια μεθυσμένων γριών που αποσκοπούν στον εκφοβισμό των μικρών παιδιών και στην εξαπάτηση των χριστιανών. Η  αλήθεια είναι μόνο μία: η ψυχή (είτε δίκαιη, είτε άδικη)  μετά το θάνατο βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Βλ. παραβολή Λαζάρου και πλουσίου.

30 ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. 

31 οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. 

32 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. 

Γιατί ο Κύριος δέχτηκε το αίτημα των δαιμόνων να μπουν στους χοίρους; Για πολλούς λόγους: α) για να διδάξει σε όλους μας το μέγεθος της καταστροφής που προκαλεί η αμαρτία β) για να δείξει την αδυναμία των δαιμόνων, ότι δηλαδή δεν έχουν από μόνοι τους την εξουσία ούτε στους χοίρους να εισέλθουν γ) για να δείξει στους δαιμονισμένους τι θα μπορούσαν και αυτοί να πάθουν δίχως την πρόνοια του Θεού. Αυτοί προ πολλού μπορούσαν να είχαν πνιγεί όπως οι χοίροι, διότι ο διάβολος περισσότερο ασφαλώς από κάθε άλλο πλάσμα τον άνθρωπο επιβουλεύεται. Όμως ο χωρίς ο Θεός να επιτρέψει τίποτα δεν γίνεται.

Επέτρεψε επίσης ο Κύριος στους δαίμονες να εισέλθουν στους χοίρους και για έναν ακόμη σπουδαίο λόγο: διότι η βοσκή γουρουνιών και η κατανάλωση του κρέατός τους απαγορεύονταν από τον Μωσαϊκό νόμο. Εξαιτίας όμως της φιλαργυρίας και του κέρδους ορισμένοι  Ιουδαίοι είχαν γίνει χοιροβοσκοί. Ποιοι ήταν αυτοί που αγόραζαν και κατανάλωναν αυτό το κρέας; Οι Ρωμαίοι κατακτητές. Να λοιπόν πόσο η φιλαργυρία οδηγεί όχι μόνο στην προσωπική πνευματική βλάβη οποιουδήποτε που πάσχει απ’ αυτό το πάθος , αλλά παρασύρει προς την καταστροφή και άλλες ψυχές. Διά τούτο  ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφωνεί: «θα προτιμούσα να συζώ με μυρίους δαιμονισμένους ανθρώπους παρά με έναν φιλάργυρο». Διότι οι δαιμονισμένοι μόνο εναντίον του εαυτού τους βάλλουν ενώ ο φιλάργυρος κατά πάντων.  Ποιος άλλωστε διέπραξε την χείριστη αμαρτία σε όλη την ανθρωπότητα; Ο φιλάργυρος Ιούδας.

33 οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. 

34 καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. 

Οι κάτοικοι της χώρας των Γεργεσηνών (όπως κατά παρόμοιο τρόπο πολλοί από μας τους σύγχρονους νερόβραστους χριστιανούς) προτίμησαν το χρήμα και το κέρδος που προέρχονταν απ’ το παράνομο εμπόριο των χοίρων και όχι τον Χριστό που χαλούσε αυτή την συνταγή. Με άλλα λόγια προτίμησαν τα γουρούνια και όχι τον Κύριο της Δόξης.

 Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Κεφάλαιο Θ΄(9)

1 Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. 

Ονομάζει την Καπερναούμ δική του πόλη διότι στην Βηθλεέμ μεν γεννήθηκε, στην Ναζαρέτ μεγάλωσε, στην Καπερναούμ όμως διέμενε συνεχώς.

2 Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 

Ας προσέξουμε· πρώτα θεραπεύει τα τραύματα της ψυχής του παραλύτου και στη συνέχεια θεραπεύει το σώμα του. Προσέχουμε επίσης, ότι δεν είπε σου συγχωρώ τις αμαρτίες σου, αλλά «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Γιατί; -Διότι δεν ήθελε να περιαυτολογεί και να εξισώνει φανερά τον εαυτό Του με τον Πατέρα από ταπεινοφροσύνη.

3 καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ. 

Γιατί οι γραμματείς τον κατηγόρησαν για βλασφημία; -Διότι ήξεραν από τις γραφές ότι μόνον ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Έτσι ο Ιησούς με τον λόγο του αυτόν καθιστά τον εαυτό του ισότιμο με τον Πατέρα.

4 καὶ ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 

Ο Χριστός αποκαλύπτει τους κρυφούς διαλογισμούς της καρδίας των παρακολουθούντων, ιδίωμα ασφαλώς που ανήκει μόνο στον Θεό. Μόνον ο Θεός μπορεί να γνωρίζει το τι σκεφτόμαστε. Ο Ιερεμίας λέγει: «Ο μεν άνθρωπος θα δει μόνο το πρόσωπο, ενώ ο Θεός την καρδίαν».  Στη συνέχεια προχωρά στην επιτέλεση του θαύματος ώστε όχι μόνο διά λόγων αλλά και διά έργων αποδεικνύει την ισοτιμία με το Πατέρα και άρα την Θεότητά Του.

5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει.

Βεβαίως ανώτερη η ψυχή είναι από το σώμα, όμως το μεν φαίνεται, ενώ το άλλο όχι. Έτσι οι παρευρισκόμενοι θεωρούσαν δυσκολότερη την επίτευξη της θεραπείας του χειροπιαστού σώματος, παρά της αόρατης ψυχής.

6 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. 

Από ταπεινοφροσύνη και πάλι δεν ονομάζει τον εαυτό Του Θεό, αλλά Υιό του ανθρώπου. Γιατί όμως μετά το θαύμα στέλνει στο σπίτι του τον παράλυτο; -Για να δουν και να πιστοποιήσουν το θαύμα αυτοί που για χρόνια ήταν μάρτυρες της παραλυσίας του. Με αυτό τον τρόπο ο Κύριος παράλληλα με τον παράλυτο θεραπεύει και την αναλγησία –παραλυσία της ψυχής των δύσπιστων συγγενών του παραλύτου.

8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.

Τα πλήθη παρά το θαύμα το οποίο με τα μάτια τους είδαν δεν πείθονται ότι ο Ιησούς είναι Θεός. Που φαίνεται αυτό; -Δόξασαν λέει τον Θεό ο Οποίος έδωσε τέτοια εξουσία στους ανθρώπους.

Άνθρωπο λοιπόν και όχι Θεό τον ονομάζουν. Ο Χριστός όμως δεν βιάζεται να αποδείξει την θεότητά Του. Δεν αντιδρά, δεν τους ψέγεται, αλλά με υπομονή περιμένει και καρτερά την μετάνοια κάθε ανθρώπου. Έτσι και μεις όχι με σκληρότητα, ούτε με άμετρη πίεση, αλλά με καρτερικότητα, υπομονή και αγάπη ας διδάσκουμε στους ανθρώπους τον Χριστό προσκαρτερούντες την επιστροφή ενός εκάστου του εις τον κύριος της Δόξης.

9 Καὶ παράγων ὁ ῾Ιησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. 

            Ο Κύριος δεν παρέμεινε για πολύ στη χώρα των Γεργεσηνών. Γιατί; Για να μην ερεθίσει άλλο τον φθόνο των εχθρών Του. Αυτό πρέπει να πράττουμε κι εμείς μ’ αυτούς που μας εχθρεύονται, να μην τους συναναστρεφόμαστε για να καταπραΰνουμε μ’ αυτό τον τρόπο το μέγεθος της λύπης τους.

            Παρακάτω λοιπόν κάλεσε τον Ματθαίο, τον κάλεσε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή γιατί γνώριζε ως παντογνώστης ότι τότε ήταν έτοιμη η καρδιά του. Ο Ευαγγελιστής δεν αποκρύπτει τον πρότερο βίο του, αλλ’ αντιθέτως αναφέρει το όνομά  και το επάγγελμα που έπραττε. Μας λέει λοιπόν ότι την στιγμή που τον κάλεσε ο Κύριος κάθονταν στο τελώνειο, κι αυτό μας το λέει για να μας δείξει την δύναμη αυτού που τον κάλεσε. Και όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά και για να μας δείξει ότι ο Κύριος δεν ντρέπεται για κανέναν ούτε για τελώνες ούτε για πόρνες.

            Ο Ματθαίος ευθύς αμέσως των ακολούθησε, δεν ζήτησε ούτε καν στο σπίτι να πάει και να ανακοινώσει την απόφασή του στους συγγενείς του. Όπως νωρίτερα και οι αλιείς, εγκατέλειψαν τον πατέρα τους και το πλοίο τους για να ακολουθήσουν τον Χριστό, την ίδια ακριβώς  αυταπάρνηση έδειξε τώρα και ο Ματθαίος.

10 Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. 

Ο Χριστός δέχεται να φάει μαζί αμαρτωλούς και τελώνες, διότι απ’ αυτό το γεύμα θα προέρχονταν πολύ ωφέλεια. Έτσι πρέπει να είναι ο γιατρός· πρέπει να μπορεί να ανεχτεί την βρωμιά του αρρώστου για να μπορέσει τελικά να την καθαρίσει.

11 καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 

Ας το ακούσουν αυτό όλοι όσοι νομίζουν ότι με την νηστεία τους ότι θα αποκτήσουν μεγάλη φήμη μεταξύ των ανθρώπων και ας εννοήσουν καλά ότι ο Κύριος ονομάστηκε φαγάς και οινοπότης!!! Και δεν ντράπηκε γι’ αυτό αλλά συνέχισε απτόητος μέχρι να αποπερατώσει τελικά τον σκοπό της αποστολής Του. Να όμως η άπειρος σοφία του Κυρίου:

12 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες. 

Μεταβάλλει την κατηγορία σε σκοπό της αποστολής Του. Πώς θα θεραπεύσει τους αμαρτωλούς αν δεν συναναστραφεί μαζί τους; Δεν είναι έγκλημα συνεπώς να θεραπεύει κανείς την κακία, αλλά αντιθέτως είναι κάτι που αξίζει πολύ έπαινο.

13 πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν. οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν. 

Και προχωρεί με τον ανωτέρω λόγο φέρνοντας τους κατηγόρους του σε αμηχανία, διότι τους καταδεικνύει την άγνοια που είχαν απέναντι στις γραφές. Ουσιαστικά αποδεικνύει ο Κύριος ότι και εκείνοι που τον κατηγορούσαν ήταν άρρωστοι πνευματικά αφού αγνοούσαν τις γραφές επειδή οι γραφές δίδασκαν για θυσία και αγάπη. Για ποιο λοιπόν πράγμα τελικά τον κατηγορούσαν; Δεν έπρεπε να αγαπά τους αμαρτωλούς;

14 Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ ᾿Ιωάννου λέγοντες· διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολλά, οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσι; 

15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφ᾿ ὅσον χρόνον μετ᾿ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν. 

Μολονότι η ερώτηση αυτή εκπήγαζε από υπερηφάνεια και φθόνο και κακία και κατηγορία (εμείς και οι Φαρισαίοι νηστεύουμε-είδος επίδειξης της νηστείας) ο Κύριος δεν τους αποστρέφεται , αλλά με μεγάλη επιείκεια τους απαντά: ονομάζει τον εαυτό του νυμφίο. Μπορούσε βέβαια να τους επιπλήξει, να τους πει υπερήφανους, ότι τίποτα δεν ωφελήθηκαν από την νηστεία τους, αφού κατηγορούσαν και κατέκριναν άλλους και ότι η νηστεία τους δεν είχε σκοπό να αυξήσει μέσα τους την αγάπη, αλλά την επίδειξη. Δεν τους λέει όμως τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά τους εξηγεί ότι τώρα χαίρονται οι μαθητές Του την παρουσία του νυμφίου, δεν αρμόζει η νηστεία στη χαρά, αλλά στην δυστυχία, καθόσον η νηστεία είναι δυσάρεστο πράγμα για εκείνους που είναι ατελείς πνευματικά. Και τους παρουσιάζει στη συνέχεια το σχέδιο της Θείας οικονομίας, αποκαλύπτοντας το μελλοντικό Πάθος Του.

16 οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπίβλημα ράκους ἀγνάφου ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· αἴρει γὰρ τὸ πλήρωμα αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἱματίου, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται. 

17 οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ρήγνυνται οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται· ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς βάλλουσι καινούς, καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται. 

Και πάλι διδάσκει μέσα από τα καθημερινά παραδείγματα. Τι θέλει να πει μ’ αυτό το λόγο ο κύριος; Ότι οι μαθητές Του ακόμη δεν είχαν γίνει πνευματικά ισχυροί, δεν είχαν ανακαινισθεί από το Άγιο Πνεύμα. Και αφού επρόκειτο λοιπόν να γίνουν νέοι άνθρωποι, δεν πρέπει να τους βαραίνει τίποτα το βαρύ και το δυσβάσταχτο, διότι αν συμβεί αυτό θα προκύψει μεγάλη ζημιά. Διότι κι εμείς αν θελήσουμε  κάποτε να διορθώσουμε έναν άνθρωπο που έχει πολλά ελαττώματα, δεν πρέπει μονομιάς να τον επαναφέρουμε στον σωστό δρόμο, αλλά διαδοχικά, δίδοντας τα απαραίτητα επιχειρήματα και τον απαιτούμενο χρόνο. Αν αντιθέτως πιέσουμε και στριμώξουμε κάποιον, το πιθανότερο είναι να μην επιτύχουμε τελικά τίποτα.

****Προς προβληματισμό και διάλογο ακούστε την γνώμη του Ιωάννου του Χρυσοστόμου για τις γυναίκες που βάφονται: «Διότι εάν την όψιν της ψυχής αυτής διαπλάσης καλώς, δεν θα ιδής το πρόσωπον του σώματός της να προβαίνει εις ασχυμοσύνας, ούτε βαμμένα χείλη, ούτε στόμα που να ομοιάζη με της άρκτου το στόμα που είναι κατακόκκινον από το άιμα, ούτε βαμμένα φρύδια ωσάν να εβάφησαν  από την μουντζούραν της χύτρας, ούτε μάγουλα καλυμμένα με φτιασίδια ωσάν τους τοίχους των τάφων. Διότι όλα αυτά είναι καπνιά και στάχτη και σκόνη και γνωρίσματα της χειρίστης ασχημίας.  Αλλ’ όμως δεν ημπορώ να καταλάβω πως μου διέφυγε και έφτασα εις τέτοιου είδους λόγους, πως δηλαδή εγώ ο ίδιος κατελήφθην από οργήν ενώ συμβουλεύω τους άλλους να διδάσκουν με επιείκιαν. Ας επανέλθωμεν λοιπόν πάλιν εις την ηπιοτέραν συμβουλήν και ας ανεχθούμεν όλα τα ελαττώματα των γυναικών, διά να επιτύχουμε αυτό που επιθυμούμεν…. Και καταλήγει πιο κάτω: μάθε ότι τον Χριστόν εμνηστεύθης και απομακρύνσου από την ασχημοσύνη αυτού του είδους. Ο Θεός άλλωστε δεν έχει ανάγκη διορθώσεως εκ μέρους σου. Θα τολμούσες ποτέ να διορθώσεις ένα βασιλικό άγαλμα; Αν λοιπόν δεν έχεις την δυνατότητα να προσθέσεις κάτι εις ό,τι κατασκευάζει ο άνθρωπος, επιχειρείς να διορθώσεις αυτά που δημιουργεί ο Θεός; …. Θέλεις να φαίνεσαι ωραία; Αυτό σε κάμνει άσχημη. Θέλεις να είσαι αρεστή στον άνδρα σου; Αυτό τον στενοχωρεί περισσότερο· και όχι μόνον αυτό, αλλά και τους ξένους τους καθιστά κατηγόρους σου. Θέλεις να φαίνεσαι νέα; Αυτό θα σε οδηγήσει ταχέως εις το γήρας. Θέλεις να καλλωπίζεσαι; Αυτό σε κάνει να ντρέπεσαι. Διότι η γυναίκα αυτού του είδους όχι μόνο ντρέπεται τας ισοτίμους της, αλλά και από τας υπηρετρίας της που γνωρίζουν ότι καλλωπίζεται ντρέπεται τον εαυτό της. Δεν ανέφερα όμως το σπουδαιότερο απ’ όλα: ότι έρχεσαι σε αντίθεση με τον Θεό, ότι υπονομεύεις την σωφροσύνη, ότι ανάπτεις τη φλόγα της ζηλοτυπίας, ότι μιμείσαι τις γυναίκες εκείνες που ασκούν την πορνεία εις τας οικίας τους.

18 Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ ζήσεται. 

            Προσήλθε λέει «άρχων», δηλαδή ένας αρχισυνάγωγος. Ένας άνθρωπος μεγάλου κύρους στην τοπική Ιουδαϊκή κοινωνία.  Τι του ζήτησε; - Να θεραπεύσει την κόρη του αφού έρθει στο σπίτι του και αφού επιθέσει πάνω της τα χέρια Του. Με άλλα λόγια θέτει εκείνος τους κανόνες της θεραπείας του παιδιού του. Πόση η διαφορά του με τον Ρωμαίο Ιάρειο!  

19 καὶ ἐγερθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς ἠκολούθησεν αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ.

20 Καὶ ἰδοὺ γυνή, αἱμορροοῦσα δώδεκα ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ. 

            Γιατί η αιμορροούσα γυναίκα δεν πλησίασε τον Ιησού με τρόπο φανερό; -Διότι ντρέπονταν για την ασθένειά της, επειδή νόμιζε πως ήταν ακάθαρτη. Ο Μωσαϊκός νόμος άλλωστε όριζε ως ακάθαρτες τις γυναίκες που διάβαιναν την έμμηνο ρύση τους.

21 ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, σωθήσομαι. 

            Είχε πίστη, αλλά δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα για το Ποιον πλησιάζει, αυτό φαίνεται από την πεποίθησή της  ότι δεν θα γίνει αντιληπτή. Παρόλα αυτά είχε έντονη την πίστη ότι αν αγγίξει μόνο τα ιμάτια του Ιησού θα θεραπευτεί. Είχε δει άλλωστε προηγουμένως τον Κύριο να δειπνεί μαζί με τελώνες και αμαρτωλούς κι έτσι ήλπιζε ότι κι αυτή δεν φύγει άνευ ελέους.

22 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν αὐτὴν εἶπε· θάρσει, θύγατερ· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. καὶ ἐσώθη ἡ γυνὴ ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 

            Ο Ευαγγελιστής Λουκάς επεκτείνει τον διάλογο αυτό με ερωτήσεις του Ιησού όπως  «ποιος με συνθλίβει» , «Εγώ κατάλαβα ότι βγήκε από μένα δύναμη» κ.α. Το σημαντικό είναι ότι ο Κύριος δεν άφησε την αιμορροούσα γυναίκα να φύγει απαρατήρητη, αλλά  φανέρωσε σε όλους την πίστη της. Όχι βέβαια για ν’ αποκτήσει φήμη, όπως ορισμένοι μιαροί άνθρωποι ισχυρίζονται, αλλά για τρεις λόγους: α) Για να καθησυχάσει την ασθενούσα γυναίκα ότι δεν έφυγε κλέβοντας την δωρεά, β)για να διορθώσει την σκέψη της ότι θα μπορούσε να φύγει δίχως να την αντιληφθεί ο Παντογνώστης, γ) για να παραδειγματίσει και τους αυτόπτες μάρτυρες και ακροατές του Ευαγγελίου.  

            Εν τω μεταξύ ο Ιησούς με όλα αυτά τα γεγονότα καθυστέρησε  να πάει στο σπίτι του αρχισυναγώγου. Και τούτο το κάνει σκόπιμα. Ήθελε το κοριτσάκι να πεθάνει, ήθελε επίσης να περάσει και αρκετός χρόνος από τον θάνατό της, ώστε να γίνει στη συνέχεια σαφής η απόδειξη της ανάστασης. Το ίδιο άλλωστε έκανε αργότερα και με την ανάσταση του Λαζάρου.

23 Καὶ ἐλθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄρχοντος καὶ ἰδὼν τοὺς αὐλητὰς καὶ τὸν ὄχλον θορυβούμενον, λέγει αὐτοῖς· 

24 ἀναχωρεῖτε· οὐ γὰρ ἀπέθανε τὸ κοράσιον, ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. 

            Γιατί είπε ότι δεν πέθανε αλλά κοιμάται; - Για να διδάξει σε όλους μας ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο, διότι ο θάνατος πλέον διά του Χριστού έχει μεταμορφωθεί σε έναν απλό ύπνο.

25 ὅτε δὲ ἐξεβλήθη ὁ ὄχλος, εἰσελθὼν ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον. 

26 καὶ ἐξῆλθεν ἡ φήμη αὕτη εἰς ὅλην τὴν γῆν ἐκείνην. 

            Αφού τελικά ανάστησε το κοριτσάκι, διέταξε τους γονείς  να της δώσουν να φάει, και τούτο για να μη νομίσει κανείς ότι έβλεπε κάτι  το φανταστικό ή υπερφυσικό.

            Ο θάνατος λοιπόν νικήθηκε κι αυτό είναι ολοφάνερο, πιο φανερό ακόμη κι απ’ τον ήλιο. Εσύ λοιπόν γιατί θρηνείς την απώλεια των δικών σου ανθρώπων;  Ακόμη και οι ειδωλολάτρες δεν λυγίζουν μπροστά στη θέα του θανάτου αλλά ο ένας στον άλλο δίνει δύναμη  λέγοντας: «Υπέφερέ το με γενναιότητα» .

            Ωραία, θα μου πεις «έχασα παιδί»... –Σκέψου όμως, αν μάθαινες ότι το παιδί σου ζει πολύ μακριά από σένα ευτυχισμένο σε βασιλικά ανάκτορα θα ήσουν χαρούμενος; Εδώ όμως πρόκειται για κάτι ακόμη πιο σπουδαίο από τα γήινα και παρερχόμενα ανάκτορα.

            Θα πεις «είμαι χήρα»... –Ακόμη καλύτερα! Διότι ο Θεός ευσπλαχνίζεται πολύ τις χήρες και τα ορφανά. Ο μακάριος Παύλος λέει: «Η πραγματική χήρα που είναι μόνη της έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στον Κύριο». Μη θρηνείς λοιπόν για κάτι από το οποίο στεφανώνεσαι.

            Ποιος τελικά πρέπει να θρηνεί στην ιδέα του θανάτου; -Μόνο ο διάβολος και οι υπήκοοί του. Για όλους τους υπόλοιπους ο θάνατος είναι γαλήνη, και ηρεμία και λύτρωση. Μη ξεχνάς ότι ο Υιός του Θεού πέθανε διά σε, ενώ εσύ για τον εαυτό σου αποθνήσκεις.

    27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ ᾿Ιησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ. 

        Ο Ιησούς και πάλι μας διδάσκει να μην επιδιώκουμε την διαφήμιση και τις επευφημίες του λαού. Οι τυφλοί κράζοντας, όχι απλά φωνάζοντας παρακαλούσαν τον Κύριο να τους ευσπλαχνισθεί ονομάζοντάς Τον Υιό Δαυίδ επειδή θεωρούσαν τον τίτλο αυτό τιμητικό.

            Κατόπιν της  παρακλήσεώς τους, τους θεράπευσε ο Ιησούς, για να μη νομίσει κανείς ότι ενεργούσε από απλή φιλοδοξία. Διότι και η φιλανθρωπία έχει κάποια αιτία, την πίστη δηλαδή των σωζομένων.

    28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. 

    Δεν λέει να παρακαλέσω τον πατέρα μου ή θα προσευχηθώ, αλλά ότι εγώ μπορώ να κάνω αυτό που μου ζητάτε. Τι απαντούν οι τυφλοί; «Ναι Κύριε». Δεν τον ονομάζουν πλέον υιόν του Δαυίδ, αλλά Κύριο.

    29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. 

            Ας γίνει κατά την πίστη σας, και το λέει αυτό για να δείξει ότι και αυτοί έχουν μερίδιο στο θαύμα και για να επιβεβαιώσει ότι τα λόγια τους δεν ήταν λόγια κολακείας.

    30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω.           

    31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ.

    Δεν μπόρεσαν τελικά οι τυφλοί να κρύψουν το θαύμα παρά την εντολή του Χριστού, αλλά έγιναν κήρυκες και ευαγγελιστές του θαύματος.

    32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 

    Ο άνθρωπος αυτός δεν έπασχε από φυσικές αιτίες, αλλά από την επίδραση του δαίμονος και ήταν κωφός και άλαλος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση άλλοι τον οδήγησαν στον Κύριο, άλλοι παρακάλεσαν γι’ αυτόν, διότι αυτός δεν μπορούσε. Έτσι ο Ιησούς δεν απαιτεί πίστη απ’ αυτόν, αλλά αμέσως τον θεραπεύει.

    33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ ᾿Ισραήλ. 

    Αυτό ήταν που ενοχλούσε ιδιαιτέρως τους φαρισαίους, ότι παρουσίαζαν τον Ιησού ως ανώτερο όλων, όχι μόνο των συγχρόνων Του, αλλά και όσων έζησαν στο παρελθόν. Γιατί; Διότι θεράπευε με μεγάλη άνεση και μάλιστα ευθέως όλες τις ασθένειες, ακόμη κι αυτές που θεωρούνταν ανίατες.  Γι’ αυτό και ενεργούσαν με περισσή πονηριά λέγοντας:

    34  ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 

    Πώς απάντησε ο Ιησούς σ’ αυτές τις κατηγορίες των Φαρισαίων;- Με πολλές ευεργεσίες. Δεν παρέλειπε κανέναν τόπο και χωριό, παντού πήγαινε και παντού με ιάσεις και αγάπη ενεργούσε.

    35 Καὶ περιῆγεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. 

    36 ᾿Ιδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα. 

            Αυτός ο λόγος ήταν για τους φαρισαίους, διότι ενώ έπρεπε να είναι ποιμένες, ήταν λύκοι άρπαγες.

    37 τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι. 

    38 δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμόν αὐτοῦ. 

             Δεν στέλνει ο Ιησούς τους μαθητές Του για να σπείρουν, αλλά για να θερίσουν. Γι’ αυτό και κάπου αλλού έλεγε: «Άλλοι έχουν κοπιάσει και σεις εισήλθατε εις τον κόπον αυτών». Αυτά τα έλεγε για να μη μεγαλοφρονούν οι μαθητές για τα «κατορθώματά τους», αλλά και για να τους προετοιμάσει για την μεγάλη παλαίστρα  που θα ακολουθούσε και αυτή ήταν η διάδοση του Ευαγγελίου στα έθνη.

            Ας προσέξουμε επίσης τον χρόνο κατά τον οποίο τους στέλνει. Αφού πρώτα αποκόμισαν σημαντικά εφόδια από την συναναστροφή τους με τον Χριστό, αφού είδαν θαύματα πολλά, αφού είδαν αμαρτίες να συγχωρούνται, τότε αποστέλλονται.  Που αποστέλλονται; -Όχι σε μέρη επικίνδυνα, αλλά στην Παλαιστίνη που δεν διέτρεχαν κανέναν κίνδυνο εκείνη την στιγμή, παρά μόνο συκοφαντίες. Πως αποστέλλονται; -Δίχως το εφόδιο ακόμη του Αγίου Πνεύματος, αλλά με εφόδιο την προσταγή του Ιησού.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο Ι΄(10)

 1 Καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. 

Επειδή ο Ματθαίος μέχρι εκείνη τη στιγμή μας είχε διηγηθεί την κλήση μόνο δύο μαθητών του Πέτρου και του Ιωάννου και κατόπιν την δική του κλήση, θεωρεί αναγκαίο να εκθέσει τον κατάλογο των μαθητών του Ιησού. Ποιοι είναι αυτοί αναφέρονται παρακάτω:

2 Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, 

3 Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ ᾿Αλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, 

4 Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ ᾿Ιούδας ὁ ᾿Ισκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν. 

Ο κατάλογος αυτός δεν παρουσιάζεται βάση της αξίας του εκάστου μαθητού. Διότι αν ήταν έτσι θα έπρεπε να αναφέρει πάνω-πάνω στην λίστα τον Ιωάννη. Για τον Ιούδα τον αναφέρει ιστορικώς, δεν τον κατακρίνει με εκφράσεις, αλλά απλά αναφέρει την πράξη της προδοσίας του. Διότι διαφορετικά θα έπρεπε να έλεγε ο μιαρός. Επίσης λέει ο Ισκαριώτης, που είναι τοπονοίμιο της καταγωγής του και για να τον διακρίνει από τον άλλο Ιούδα τον Λεββαίο, τον μετονομασθή Θαδδαίο, ο οποίος κατά τον Λουκά, ήταν υιός του Ιακώβου.

Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει τέσσερεις αλιείς και δύο τελώνες.

5 Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ ᾿Ιησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε· 

6 πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾿Ισραήλ. 

Δηλαδή παρά το ότι αυτοί με αποστρέφονται και με συκοφαντούν, πρώτα σ’ αυτούς να στραφείτε για να διορθωθούν. Πως τους ονομάζει; Πρόβατα που έχουν χαθεί. Έτσι κανείς πλέον δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Χριστό ότι δεν νοιάστηκε γι’ αυτούς και ότι στράφηκε κατευθείαν προς τους ειδωλολάτρες. Τι όμως έπρεπε να πουν σ’ αυτούς οι μαθητές; Ποιο ήταν το περιεχόμενο του κηρύγματός τους;

7 Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

Τίποτα το αισθητό δεν κηρύττουν όπως έκαναν παλαιότερα οι προφήτες, αλλά την βασιλεία των ουρανών κηρύττουν και όλα όσα έχουν σχέση μ’ αυτήν. Και είναι ανώτεροι οι μαθητές του Κυρίου από τους προφήτες, διότι αυτοί δέχονται την αποστολή τους χωρίς αμφιβολία, αλλά με υπακοή και προθυμία.

8 ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε. 

Τους δίνει οδηγίες για την συμπεριφορά τους, ώστε να έχει αξία το θαύμα. Τους απαγορεύει να ενεργούν από φιλοχρηματία. Με αυτόν επίσης τον τρόπο τους υπενθυμίζει, ότι την δύναμη αυτή την έλαβαν οι μαθητές ως δωρεά και όχι βάση της αξίας τους.

9 μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον μηδὲ χαλκὸν εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν, 

10 μὴ πήραν εἰς ὁδὸν μηδὲ δύο χιτῶνας μηδὲ ὑποδήματα μηδὲ ράβδον· ἄξιος γάρ ἐστιν ὁ ἐργάτης τῆς τροφῆς αὐτοῦ. 

Τώρα τους απαλλάσσει από κάθε είδους φροντίδα. Μοναδική τους φροντίδα θα πρέπει να είναι το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Παρότι λοιπόν είναι άνθρωποι, τους αποστέλλει ωσάν αγγέλους, απαλλάσσοντάς τους από κάθε υλική φροντίδα.

11 εἰς ἣν δ᾿ ἂν πόλιν ἢ κώμην εἰσέλθητε, ἐξετάσατε τίς ἐν αὐτῇ ἄξιός ἐστι, κἀκεῖ μείνατε ἕως ἂν ἐξέλθητε. 

            Μέχρις ότου ολοκλήρωναν το έργο τους οι απόστολοι σε έναν τόπο, έπρεπε να κρίνουν κάποιον άξιο στου οποίου το σπίτι  θα διέμεναν. Και αυτό θα τους προφύλασσε από τα πολλά και περιττά τραπεζώματα και την γαστριμαργία. Έπειτα αν άλλαζαν συνεχώς σπίτια θα στενοχωρούσαν αυτόν που αρχικά τους φιλοξένησε.

12 εἰσερχόμενοι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν ἀσπάσασθε αὐτὴν λέγοντες· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ

13 ἐὰν μὲν ᾖ ἡ οἰκία ἀξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. 

Βλέπεις μέχρι ποιο σημείο προχωρεί συμβουλεύοντάς τους; Εάν κάποιος τους καλοδεχτεί θα έρθει σ’ αυτόν η ευλογία της ειρήνης. Αλλά και εκείνος που θα τους υβρίσει δεν πρέπει να ακούσει περιττούς λόγους από τους αποστόλους, απλά θα χάσει την ευλογία της ειρήνης και έπειτα θα τον βρουν οι συμφορές που βρήκαν τους κατοίκους των Σοδόμων και των Γομόρρων

14 καὶ ὃς ἐὰν μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν. 

Τι συμβολίζει η πράξη αυτή; Ότι δεν πήραν τίποτα απ’ αυτούς. Αλλά θα πει κάποιος και ποια η ζημιά για εκείνους που έχασαν αυτή την ειρήνη; -Απαντούμε: Ο ίδιος ο Χριστός απέδειξε αυτήν αναγκαία και σπουδαία, αφού φεύγοντας από την γη κατά την Ανάληψή Του λέγοντας: «Σας αφήνω ειρήνη, σας δίδω την δική μου ειρήνη», και πρέπει να πράττουμε τα πάντα ώστε να την απολαμβάνουμε. Τέτοια ειρήνη απλόχερα δίνει σήμερα η Εκκλησία διά των πρεσβυτέρων, πόσο λοιπόν αδικαιολόγητος είσαι όταν ούτε καν θέλεις να υποδεχτείς ή να ακούσεις εκείνον που σου δίνει τέτοιες δωρεές. Και όταν ο παπάς λέει ειρήνη σε σένα, τότε και συ να λέγει και στο δικό σου πνεύμα. Αν δε εδώ μέσα μου λες «ας έχει ειρήνη το πνεύμα σου» και έξω με καταριέσαι και με περιφρονείς και κατηγορείς και με περιλούζεις κρυφίως με αμέτρητες ύβρεις, τι λογής ειρήνη είναι αυτή; Εγώ όμως ότι κι αν εσύ μου κάνεις θα πρέπει να σου δίνω ειρήνη με ειλικρινή διάθεση και πατρικό ενδιαφέρον, και αν τύχει και σε επιπλήξω, θα το κάνω αυτό με αγάπη και ενδιαφέρον. Και εγώ μεν αν ακόμη κι αν

15 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρας ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. 

16 ᾿Ιδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί. 

Αφού τους έστειλε γυμνούς και ανυπόδητους, δίχως δύο χιτώνες, δίχως μαχαίρι στο ζωνάρι, τώρα τους προειδοποιεί ότι τους στέλνει όχι απλά στους λύκους, αλλά ανάμεσα στους λύκους, πράγμα πολύ επικίνδυνο. Παρόλα αυτά τους παραγγέλλει να είναι ήρεμοι όπως τα πρόβατα και ακέραιοι όπως τα περιστέρια. Πως θα υπερισχύσουν όμως τα πρόβατα των λύκων; Ενώ θα δέχονται αμέτρητα δαγκώματα, όχι μόνο δεν θα εξαφανίζονται, αλλά και τους λύκους θα μεταβάλλουν. Κι όλα αυτά ενώ τα πρόβατα είναι μόνο δώδεκα και όλη οικουμένη ήταν γεμάτη από αιμοβόρους λύκους.

-Τι λοιπόν; θέλουμε να υπερισχύσουμε εναντίον των εχθρών μας με τη βία; Δεν ντρεπόμαστε γι’ αυτό; Μόνο αν γίνουμε σαν τα πρόβατα θα υπερισχύσουμε. Διότι αν, αν αντισταθούμε και δαγκώσουμε, τότε μειώνουμε τον άθλο.

Γιατί όμως προσθέτει ότι πρέπει να είναι φρόνιμοι όπως τα φίδια; -Για να μη νομίσουν ότι τα πάντα θα γίνουν από μόνα τους χωρίς τη δική τους συμβολή. Το φίδι όταν βρεθεί σε κίνδυνο, εγκαταλείπει την μάχη, ακόμη και το μισό του σώμα για να σώσει το κεφάλι του. Αυτή την φρόνηση ζητά από τους μαθητές του ο Κύριος, να εγκαταλείπουν τα πάντα εκτός από την πίστη. Δηλαδή είτε τα χρήματα, είτε ακόμη και το ίδιο τους το σώμα για να διασώσουν την κεφαλή, δηλαδή την πίστη.

Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η αποστολή των μαθητών! Ενώ τους προειδοποίησε ότι θα πάθαιναν τόσα κακά, δεν τους επέπτρεπε ούτε να αγανακτούν! Αυτό είναι το γνώρισμα της περιστεράς, ποτέ δεν αγανακτεί.

Ας μην ταρασσώμεθα αγαπητοί αδελφοί, διότι όλα τελικά επετεύχθησαν. Και φρόνιμοι υπήρξαν οι μαθητές και ακέραιοι και τους λύκους νίκησαν. Ήξερε άλλωστε ο Κύριος ότι η θρασύτητα δεν καταπολεμείται με την θρασύτητα, αλλά με την επιείκεια.

17 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς·

18 καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν.

Σε ποιους τα λέει όλα αυτά; Στους μέχρι πρότινος δειλούς ψαράδες που δεν είχαν απομακρυνθεί ποτέ τους από την λίμνη που ψάρευαν. Τώρα τους λέει ότι θα οδηγηθούν ενώπιον βασιλιάδων και ηγεμόνων, ότι με άλλα λόγια τον πόλεμο όλης της οικουμένης θα υποστούν. Και τους παρηγορεί λέγοντάς τους ότι εκείνες τις δύσκολες ώρες θα βρίσκεται δίπλα τους:

19 ὅταν δὲ παραδώσωσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσετε· δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσετε.

Εδώ ο Κύριος τους ανάγει στο αξίωμα των προφητών:

20 οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν.

21 Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς·

Αμέσως το ερώτημα που ανακύπτει εδώ και κανονικά έπρεπε να ρωτήσουν οι μαθητές είναι: «Πως θα πιστέψουν οι άλλοι άνθρωποι όταν εξ’ αιτίας μας τα παιδιά τους θα φονεύονται από τους πατεράδες, και αδελφοί θα σκοτώνουν αδελφούς; Ποια καλή ειρήνη θα δώσουμε στους οίκους τους όταν αυτές γεμίσουν με τόσες σφαγές»; Όμως οι μαθητές του Χριστού τίποτα απ’ αυτά δεν ρώτησαν, ούτε ζήτησαν ευθύνες, παρά μόνο προχώρησαν στην υπακοή. Αυτό δεν ήταν μόνο καρπός της αρετής τους, αλλά οφείλονταν και στην σοφία του Διδασκάλου.

22 καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.

Εν τέλει, σαν να μην έφτανε ότι όλη η οικουμένη θα αναστατωθεί εξαιτίας τους, τους προσθέτει και το κερασάκι στην τούρτα: ότι όλοι θα τους μισούν. Αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση είναι ολοφάνερη η παρηγοριά, διότι θα τους μισούν εξαιτίας Εκείνου. Και προσθέτει ότι αυτός που θα τα υπομείνει όλα αυτά μέχρι το τέλος, αυτός και θα σωθεί.

Είναι αξιοθαύμαστοι οι άθλοι των αγίων αποστόλων. Διότι αυτοί δεν νίκησαν με όπλα, ούτε πολέμησαν κάποια στιγμή και δοξάστηκαν όπως έκαναν οι ήρωες που διαβάζουμε στην ιστορία. Αλλά όλη τους τη ζωή πολεμούσαν, όχι απέναντι σε μερικά πλήθη οπλισμένων στρατιωτών, αλλά απέναντι στον διάβολο και όλη την οικουμένη. Και η νίκη τους είναι ολοφάνερη, αφού όπου κι αν πήγαιναν φύτευαν εκκλησίες, μετέστρεφαν τους λύκους σε πρόβατα και όλα αυτά μολονότι ήσαν μόνο δώδεκα! Και παρότι τους έσερναν αλυσοδεμένους εδώ κι εκεί, ποτέ τους δεν λιγοψύχησαν, αλλά παρέμειναν ακέραιοι στην πίστη τους.

Ποια λοιπόν κατηγορία δεν θα αποφύγουμε εμείς, όταν έχοντες τόσα παραδείγματα αγίων  μόνοι μας σφαζόμεθα, μολονότι κανείς δεν μας απειλεί! Και μολονότι κανείς δεν μας καταδιώκει εξαχρειωνόμαστε τόσο!

Μα θα πεις εκείνοι έκαναν θαύματα. Όμως γι’ αυτό δεν τους μαστίγωναν; Γι’ αυτό δεν τους καταδίωκαν; Εσύ όμως και θορυβείσαι και ταράσσεσαι και είσαι τόσο μαλθακός σαν το κερί, μολονότι ζεις σε καιρό ειρήνης και σε χρόνια που ο χριστιανισμός είναι αναγνωρισμένος και επίσημος. Αναλογίσου λοιπόν ότι αν σε καιρός ειρήνης τόσο λιγοψυχείς, τι θα κάνεις σε καιρό διωγμού;

Ρωτάς τώρα τι πρέπει να κάνεις, αφού κανείς δεν σε διώκει: -Αγωνίσου εναντίον των παθών, εξάσκησε τον εαυτό σου να είναι απρόσβλητος στις λύπες. Μιμήσου τον Ιώβ ο οποίος αν και ζούσε σε παλάτι, ήταν πάντοτε έτοιμος για να αντιμετωπίσει «αυτό που φοβόταν». Έτσι όταν ήρθε ο πειρασμός, θριάμβευσε, κατατρόπωσε τον διάβολο και τις παγίδες του και το όνομά του έγινε συνώνυμο της υπομονής.  Έτσι γυμνάζεται ο χριστιανός ώστε να είναι έτοιμος σε κάθε περίσταση και σε κάθε τόπο.

23 ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἄλλην· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ ᾿Ισραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. 

Αφού τους είπε προηγουμένως για τα δυσάρεστα, για τη σταύρωση και όσα άλλα θα συμβούν, τώρα τους τονώνει πνευματικά λέγοντας πως θα τους συναντήσει και πάλι πριν προλάβουν να διαβούν όλες τις πόλεις. Αυτή η συνάντηση εμπνέει στους μαθητές αφοβία και παρηγοριά ώστε να βγάλουν εις πέρας το δύσκολο έργο τους.

24 Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπὲρ τὸν κύριον αὐτοῦ. 

25 ἀρκετὸν τῷ μαθητῇ ἵνα γένηται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ, καὶ τῷ δούλῳ ὡς ὁ κύριος αὐτοῦ. εἰ τὸν οἰκοδεσπότην Βεελζεβοὺλ ἐκάλεσαν, πόσῳ μᾶλλον τοὺς οἰκιακοὺς αὐτοῦ; 

Επομένως δεν θα πρέπει να φοβηθούν ούτε τις ύβρεις, ούτε τις συκοφαντίες. Αν τον Κύριο κάλεσαν Βεελζεβούλ, πόσο μάλλον τους μαθητές Του. Τι; Λυπάστε επειδή σας αποκαλούν πλάνους και μάγους; Δείξτε λίγη υπομονή και σε λίγο όλοι θα σας ονομάζουν σωτήρες και ευεργέτες της οικουμένης. Τότε όλοι εκείνοι που σας ύβριζαν θα φανερωθούν ως συκοφάντες, ψεύτες και υβριστές, ενώ εσείς θα λάμψετε πιο πολύ κι από τον ήλιο.

26 Μὴ οὖν φοβηθῆτε αὐτούς· οὐδὲν γάρ ἐστι κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται. 

27 ὃ λέγω ὑμῖν ἐν τῇ σκοτίᾳ, εἴπατε ἐν τῷ φωτί, καὶ ὃ εἰς τὸ οὖς ἀκούετε, κηρύξατε ἐπὶ τῶν δωμάτων. 

Και πάλι εδώ ο Χριστός τονώνει το ηθικό των μαθητών χρησιμοποιώντας την υπερβολή στον λόγο Του. Διότι ούτε στο σκοτάδι τους μίλησε ποτέ ούτε απ’ τις ταράτσες των σπιτιών χρειάστηκε τελικά οι μαθητές να κηρύξουν. Κάνει ακριβώς όπως η μία μαμά αγαπά το παιδί της από την γη ως το φεγγάρι και μια άλλη από την γη ως το άπειρο σύμπαν… (η υπερβολή του λόγου που τονώνει τον ακροατή)

28 καὶ μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ. 

Αφού τους έμαθε να περιφρονούν τους κινδύνους, τώρα τους διδάσκει πως πρέπει να περιφρονούν ακόμη και αυτόν τον θάνατο. Και όχι απλώς τον θάνατο, αλλά τον βίαιο θάνατο.

Τι; Δηλαδή φοβάστε τον θάνατο και δεν κηρύττετε τον Χριστό; Γι αυτό ακριβώς πρέπει να κηρύξετε, επειδή φοβάστε τον θάνατο. Διότι αυτός θα σας λυτρώσει από τον πραγματικό θάνατο. Διότι αυτοί που θανατώνουν το σώμα δεν μπορούν να θανατώσουν και την ψυχή. Βλέπεις πως δεν υπόσχεται ο Κύριος απαλλαγεί από τον σωματικό θάνατο αλλά τους αφήνει να πεθάνουν για να τους χαρίσει περισσότερα. Δηλαδή να τους απαλλάξει πλήρως από τον θάνατο= Ανάσταση.

29 οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καὶ ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν. 

30 ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. 

31 μὴ οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς. 

Κι όμως ακόμη και τα σπουργίτια που θεωρούνται ασήμαντα δεν θα συλληφθούν χωρίς τη θέληση του Θεού. Φυσικά δεν εννοεί ότι αυτά συλλαμβάνονται επειδή το θέλει ο Θεός, μη γένοιτο, αλλά το επιτρέπει ο Θεός και ότι ακόμη και αυτό δεν διαφεύγει από την προσοχή Του. Άλλωστε γνωρίζει και το πόσες τρίχες έχουμε στο κεφάλι μας! Αν λοιπόν κάποιος κάτι πάθει, ο Θεός οπωσδήποτε το γνωρίζει, το έχει επιτρέψει και δεν τον έχει εγκαταλείψει στη δυστυχία του. Δεν απαλλάσσει συνεπώς ο Θεός από τα δεινά, αλλά θέλει να τα περιφρονούμε. Διότι αυτή η περιφρόνηση είναι η κατ΄εξοχήν απαλλαγή από τα δεινά.

32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· 

Ας προσέξουμε: Δεν είπε  «εμέ», αλλά «εν εμοί», για να δείξει ότι εκείνος που ομολογεί, δεν ομολογεί με δική του δύναμη, αλλά διά μέσου της Θείας Χάριτος.

33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 

Ωραία, ο πρώτος ομολόγησε με τη δύναμη της Θείας Χάριτος. Αυτός δεν ομολόγησε διότι στερήθηκε αυτής και γι’ αυτό δεν ομολόγησε. Θα πει λοιπόν κάποιος, τότε για ποιο λόγο κατηγορείται; Απάντηση: -Αυτός ο ίδιος ευθύνεται που η Θεία Χάρις τον εγκατέλειψε. 

Άλλο ερώτημα: Γιατί ο Κύριος δεν αρκείται στην νοερά ομολογία, αλλά επιθυμεί και την διά στόματος;  Διότι θέλει να μας ανεβάσει πνευματικά διά της παρρησίας.

Εν κατακλείδι, ας περιφρονήσουμε όλα τα δεινά, ακόμη και αυτόν τον θάνατο ομολογούντες τον Χριστό, διότι ακόμη κι αν το σώμα μας καμφθεί και τυραννιστεί, η ψυχή θα λάμψει τελικά διά της ομολογίας.  

Αλήθεια, γιατί το σώμα φθείρεται;

Πρώτον για να πειστούν και οι πλέον δύσπιστοι ότι είμαστε κατασκευασμένοι από χώμα και εκεί και πάλι επιστρέφουμε.

Δεύτερον διότι αγαπάμε τόσο πολύ τα σώματά μας που αν δεν φθείρονταν θα τα είχαμε θεοποιήσει. Θυμηθείτε πόσοι άνθρωποι κατά το παρελθόν ανακήρυξαν τους εαυτούς τους θεούς.

Τρίτον φθείρονται για να θαυμάσεις την ψυχή που κάνει το σώμα να φαίνεται ωραίο.

Όταν η ψυχή ευφραίνεται, τότε ρόδα σκορπίζει στο πρόσωπο,

Όταν λυπάται, περιβάλλει τα πάντα με μαύρη στολή

Όταν συνεχώς ευφραίνεται, φτάνει το σώμα σε απάθεια

Όταν πονά ή ασθενεί, και το σώμα ασθενεί

Όταν θυμώσει κάνει το σώμα αποκρουστικό και αισχρό.

Το γαλήνιο βλέμμα είναι κάλλος

Το φθονερό δίνει ωχρότητα και μαρασμό

Εκείνο που αγαπά είναι η ομορφιά.

Παρατηρείστε τις γυναίκες· πολλές δεν είναι όμορφες, είναι όμως ελκυστικές διότι έχουν λάβει χάρη στην ψυχή τους. Άλλες, ενώ αρχικά ακτινοβολούσαν από ομορφιά, κατάντησαν άσχημες επειδή είχαν άσχημη ψυχή.

Σκέψου ένα πρόσωπο που κοκκινίζει από ντροπή, αυτή η ποικιλία των χρωμάτων πόση ευχαρίστηση παρέχει σ΄εκείνους που το παρατηρούν. Όταν όμως η ψυχή είναι άγρια η όψη του προσώπου γίνεται αγριότερη κι από θηρίο.

Τίποτα λοιπόν πιο όμορφο δεν υπάρχει από μια όμορφη ψυχή. Είδες όμορφα μάτια; Προσπάθησε να μάθεις και τον εσωτερικό τους κόσμο κι αν εκείνος δεν είναι καλός, τότε περιφρόνησε και την εξωτερική ωραιότητα αυτών των ματιών.

 

34 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν

Τι; Ήρθες ση γη για να φονεύσεις κι εμάς που πιστέψαμε σε σένα κι αυτούς που θα μας πιστέψουν και να γεμίσεις τη γη με πολέμους; Τότε γιατί τους είπε νωρίτερα να χαιρετούν με χαιρετισμό ειρήνης σε κάθε οικία που θα μετέβαιναν; Πως λοιπόν οι άγγελοι έψαλλαν το «επι γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία»;

-Μόνο τότε θα υπάρξει πραγματική ειρήνη όταν αποκοπεί αυτό που έχει ασθενήσει, όταν χωριστεί εκείνος που στασιάζει. Καθόσον μόνο έτσι είναι δυνατόν να ενωθεί ο ουρανός με τη γη. Διότι έτσι και ο ιατρός διασώζει το υπόλοιπο σώμα, όταν αποκόψει εκείνο το οποίο είναι αδύνατο πλέον να θεραπευτεί.

Δεν είναι πάντοτε καλή η ομόνοια διότι και οι ληστές συμφωνούν μεταξύ τους. Αντιθέτως είναι καλή η ομόνοια εκείνη που όλοι συμφωνούν ως προς την ευσέβεια.

Έτσι απροκάλυπτα ο Κύριος ομολογεί: Ήρθα να φέρω πόλεμο, διότι αυτό είναι το θέλημά μου.. μη ταράσσεστε λοιπόν που πολεμείται η γη και οι εχθροί της την επιβουλεύονται.

Πράγματι, μίλησε με σκληρό τρόπο ο Κύριος, αλλά υπήρχε λόγος: Ήθελε να προγυμνάσει στην ακοή τους μαθητές όταν θα αντιμετώπιζαν τις ύβρεις και τις κακολογίες ώστε να μην εγκαταλείψουν την προσπάθειά τους. Άλλωστε κανείς πλέον δεν θα μπορούσε να πει ότι ο Κύριος τους καλόπιασε ή τους απέκρυψε τις δυσκολίες αλλά ακριβώς το αντίθετο συνέβη.

35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· 

Όχι μόνο οι φίλοι αλλά και οι συγγενείς θα βρεθούν αντιμέτωποι ένας με τον άλλο. Πράγμα που αποδεικνύει τη δύναμη του Κυρίου διότι Αυτός θα είναι σημείο αντιλεγόμενο ακόμη κα ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν στενή συγγένεια.

Που είναι λοιπόν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι κακός και αυτός της Καινής Διαθήκης καλός;  Ιδού·ολόκληρη την οικουμένη γέμισε από συγγενικά αίματα.

36 καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ. 

Είναι αλήθεια αυτό. Το ομολογούν οι χιλιάδες των μοναχών που έφυγαν από το σπίτι τους με συγγενικές κατάρες. Το ομολογούν οι άπειροι αγωνιστές της πίστεως που πρώτους αντιπάλους τους στο δρόμο της ευσεβείας βρήκαν τους οικιακούς τους.

37 ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 

Είδες αξίωμα δασκάλου; Είδες πως αποδεικνύει ότι είναι γνήσιος Υιός του Πατρός. Δίδει εντολή να εγκαταλείψουν τα πάντα οι άνθρωποι και να προτιμήσουν την δική Του αγάπη! Αλλά τι λέμε μόνο για τους συγγενείς; Πρέπει να διαλέξεις Εκείνου την αγάπη κι απ’ την ίδια σου τη ζωή.

Δεν σε προτρέπει βέβαια να τους μισείς χωρίς λόγο, διότι αυτό θα ήταν πολύ παράνομο, αλλά όταν εκείνοι θέλουν να τους αγαπάς περισσότερο από Κείνον. Διότι αυτό βλάπτει και αυτόν που αγαπάται και αυτόν που αγαπά.

38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.

Προσέξτε. Χωρίς εδώ να τους αναφέρει τίποτα για τον δικό Του ταπεινωτικό θάνατο, τους καλεί όχι απλώς να παραταχθούν σε μάχη, αλλά να είναι έτοιμοι να δεχτούν σκληρό θάνατο. Και όχι μόνο σκληρό αλλά και ταπεινωτικό.

Πραγματικά είναι απορίας άξιο ότι οι μαθητές ακούγοντας όλα αυτά δεν έφυγαν τρέχοντας από τον Κύριο και αυτό συνέβη διότι ήταν μεγάλη η δύναμη του ομιλούντος, αλλά παράλληλα και μεγάλη η αγάπη των μαθητών. 

39 ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν.

Είδες πόση είναι η ζημία όταν κάποιος αγαπά τα γήινα περισσότερο απ’ ότι επιβάλλεται;  Και πόσο αντιθέτως το κέρδος εκείνων που τα μισούν;

Επομένως γιατί δεν θέλεις να περιφρονήσεις τη ζωή σου; Επειδή την αγαπάς; Τότε γι’ αυτό πρέπει να την περιφρονήσεις και τότε θα την ωφελήσεις.

40 ῾Ο δεχόμενος ὑμᾶς ἐμὲ δέχεται, καὶ ὁ ἐμὲ δεχόμενος δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με. 

41 ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὄνομα προφήτου μισθὸν προφήτου λήψεται, καὶ ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου μισθὸν δικαίου λήψεται. 

Ποιο πράγμα μπορεί να θεωρηθεί ίσο με την υποδοχή με την υποδοχή του Πατρός και του Υιού;

Στη συνέχεια για να μη προβάλλει κανείς ως δικαιολογία τη φτώχεια λέγει:

42 καὶ ὃς ἐὰν ποτίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων ποτήριον ψυχροῦ μόνον εἰς ὄνομα μαθητοῦ, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ. 

Είδες πως τους έπεισε και άνοιξε τις οικίες ολοκλήρου της οικουμένης; Διότι με όλα απέδειξε ότι οι άνθρωποι είναι οφειλέτες των μαθητών Του:

1ον Διότι ο εργαζόμενος δικαιούται τον μισθό του

2ον Με το ότι τους απέστειλε στο έργο τους χωρίς να έχουν τίποτα μαζί τους

3ον Με το ότι τους έρριψε στους πολέμους και στις μάχες προς χάριν αυτών που θα τους εδέχοντο.

4ον Με το ότι τους έδωσε τη δύναμη να θαυματουργούν

5ον Με το ότι εισήγαγε διά στου στόματος των μαθητών Του ειρήνη σε όποιους τους δέχονταν. Η ειρήνη αυτή είναι η αιτία όλων των αγαθών.

6ον Με το ότι απείλησε εκείνους που δεν θα τους δέχονταν με τιμωρία φοβερότερη των Σοδόμων.

7ον Με το ότι κατέστησε φανερό ότι εκείνοι που υποδέχονταν τους μαθητές είναι σαν να υποδέχονται τον ίδιο τον Πατέρα!

8ον Διότι υποσχέθηκε μισθό όμοιο με τον μισθό του προφήτου και του δικαίου

9ον Με το ότι υποσχέθηκε μισθό και διά την προσφορά ενός ποτηρίου κρύου νερού

Ζήτημα διαλόγου:  Βλέπεις έναν φτωχό και υγιή που ζητιανεύει και συ αγανακτείς διότι θέλει να τρέφεται χωρίς να εργάζεται;

-Όλα αυτά να τα πεις στον εαυτό σου, ή μάλλον δώσε παρρησία στον ζητιάνο  να τα πει αυτά εκείνος σε σένα και πολύ δίκαια θα σου πει: -Αγανακτώ , διότι ενώ είσαι υγιής, παραμένεις αργός και δεν κάνεις όσα σου διέταξε ο Θεός να κάνεις, αλλ’ αντιθέτως, ασχημονείς, κλέβεις, αρπάζεις και καταστρέφεις τις οικίες άλλων. Και συ μεν με κατηγορείς για οκνηρία, εγώ σε κατηγορώ για τα πονηρά έργα που κάνεις.

Με όλα αυτά που λέμε δεν προάγουμε βεβαίως την οκνηρία, αλλά καταδικάζουμε την κατάκριση η οποία μάλιστα έγινε δίχως να προηγηθεί αυτοκριτική.

Μα θα πει πάλι κάποιος, ψεύδεται και υποκρίνεται τούτος ο ζητιάνος. –Μα ακριβώς γι’ αυτό είναι άξιος ελεημοσύνης, διότι κατέπεσε πολύ…

Εμείς όμως αντιθέτως λέμε: Σου έδωσα μια, δυο, τρεις, δεν σου ξαναδίνω. Τι λοιπόν; Επειδή έφαγε μια φορά δεν έχει ανάγκη να φάει άλλη; Γιατί δεν εφαρμόζεις και στην δική σου κοιλία τους ίδιους νόμους;

Και μολονότι ο Θεός έδωσε εντολή να τον ελεείς κρυφά, εσύ απεναντίας δημόσια τον διαπομπεύεις. Έστω αν δεν θέλεις να του δώσεις, μη του δίνεις, όμως μην τον συντρίβεις.

Ποιος άλλωστε θέλει να ατιμάζεται χωρίς αιτία; Πως θα μπορούσα ποτέ να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στην αφθονία προτιμά να γίνει επαίτης. Κανείς λοιπόν ας μην σας εξαπατά.

Ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «Εάν κανείς δεν θέλει να εργάζεται, δεν πρέπει ούτε και να τρώγει», ενώ σε εκείνους που  μπορούσαν να κάνουν ελεημοσύνη έλεγε: «Σεις μη χάσετε το θάρρος σας  να κάνετε το καλό» και αυτό το έλεγε για να τους παρακινήσει προς την ελεημοσύνη. Διότι τίποτα δεν μας εξισώνει τόσο πολύ με τον Θεό, όσο με το να ευεργετούμε.

Κάποιος θα πει δεν είναι τίποτα πιο αναίσχυντο από τον επαίτη. –Διατί παρακαλώ; Μήπως επειδή γυρίζει εδώ κι εκεί και φωνάζει; Θέλεις λοιπόν να σου αποδείξω ότι εμείς είμαστε πιο πολύ αναίσχυντοι απ’ αυτούς και αναιδείς; Φέρε στη μνήμη σου σε παρακαλώ πόσες φορές έγινες θηρίο θυμού για το τίποτα. Δεν ονομάζεις όμως τον εαυτό σου αναίσχυντο που έγινες θηρίο, αλλά τον επαίτη που φοβάται και τρέμει, τον ονομάζεις αυθάδη, αναιδή και με άλλα χειρότερα λόγια. Και πώς αυτή η συμπεριφορά δεν είναι η απόδειξη της χειρότερης αναισχυντίας; Επομένως μη γίνεσαι σκληρός δικαστής.  Διότι ακόμη κι αν ήσουν σωστός σε όλα σου και πάλι δεν θα σου επιτρεπόταν να κρίνεις βλ. Φαρισαίο. Σκέψου ότι όταν κατακρίνεις σπρώχνεις το ξίφος σου στον εαυτό σου και ακόμη χειρότερα όταν βρίσεις και διώξεις τον επαίτη. Διότι αυτός από τον Θεό στάλθηκε σε σένα.  

Σκέψου: Αν εσύ είχες έναν υπηρέτη και τον έστελνες σε κάποιον να λάβει κατόπιν δική σου εντολής χρήματα που σου οφείλει και κείνος επέστρεφε βρισμένος και διωγμένος και με άδεια χέρια τι θα έκανες σ’ αυτόν που ύβρισε τον υπηρέτη σου; Το ίδιο να σκέπτεσαι και για τον Θεό. Διότι ο Θεός στέλνει τους φτωχούς σε μας και επομένως αν δώσουμε, από τα δικά Του δίνουμε. Αν τους διώξουμε, σκέψου πόσους κεραυνούς και πόση φωτιά αξίζει αυτό που κάναμε.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο ΙΑ΄

 

Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν  ᾿Ιησοῦς διατάσσων τοῖς δώδεκα μαθηταῖς αὐτοῦ μετέβη ἐκεῖθεν τοῦ διδάσκειν καὶ κηρύσσειν ἐν ταῖς πόλεσιν αὐτῶν.

Γιατί αναχώρησε ο Ιησούς; Διότι αν δεν απομακρύνονταν και θεράπευε Εκείνος τους ασθενείς, τότε κανείς δεν θα προσέρχονταν στους μαθητές.

2 ῾Ο δὲ ᾿Ιωάννης ἀκούσας ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, πέμψας δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ

εἶπεν αὐτῷ· σὺ εἶ  ἐρχόμενος  ἕτερον προσδοκῶμεν

Είναι φανερό ότι ο Ιωάννης όχι λόγο δυσπιστίας, -άλλωστε ο ίδιος πριν από λίγο καιρό πληροφορήθηκε όχι από άνθρωπο αλλά από το Άγιο Πνεύμα ότι ο Ιησούς είναι ο αμνός του Θεού-.

Οι μαθητές του Ιωάννη έτρεφαν φθόνο κατά του Χριστού. Είχαν τον Ιωάννη όχι για απλό άνθρωπο αλλά για κάτι τις το ανώτερο. Τώρα έβλεπαν τον διδάσκαλό τους να ελαττώνεται, την αποστολή του να τελειώνει και τον Χριστό να αυξάνει. Το γεγονός αυτό έκανε τον φθόνο τους να μεγαλώνει. Ο Ιωάννης λοιπόν φοβήθηκε μήπως μετά τον θάνατό του αφήσει πίσω του κάποια πονηρά υπόνοια και παραμείνουν έτσι οι μαθητές του μακριά από τον Χριστό.

4 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἀπαγγείλατε ᾿Ιωάννῃ ἃ ἀκούετε καὶ βλέπετε·

5 τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσιλεπροὶ καθαρίζονται καὶ κωφοὶ ἀκούουσινεκροὶ ἐγείρονται καὶ πτωχοὶ εὐαγγελίζονται·

Βλέπετε, πως ο Χριστός δεν απάντησε «εγώ είμαι», αλλά άφησε τους μαθητές του Ιωάννη να διδαχθούν από τα γεγονότα. Άλλωστε, αν έλεγε πως Αυτός ήταν ο Μεσσίας δεν θα γίνονταν πιστευτός. Γνωρίζοντας τον φθόνο τους και τους κρυφούς τους λογισμούς συμπλήρωσε:

6 καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί.

7 Τούτων δὲ πορευομένων ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς λέγειν τοῖς ὄχλοις περὶ ᾿Ιωάννου· τί ἐξήλθετε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον;

Οι μαθητές του Ιωάννου έφυγαν αναπαυμένοι από την συνάντησή τους με τον Χριστό. Παρέμειναν όμως πίσω οι ακροατές και οι αυτόπτες μάρτυρες αυτής της συνάντησης. Ήταν πολύ φυσικό αυτοί να διερωτηθούν: «Τι; Μήπως άλλαξε γνώμη για τον Ιησού ο Ιωάννης;» Γι’ αυτό ο Χριστός ξεκαθαρίζει πως ο Πρόδρομος δεν ήταν ευμετάβλητος, αλλά πολύ σταθερός στην πίστη του. και έτσι με τον λόγο αυτό αναιρεί αυτές τις υποψίες. Αλλά και αν αυτή η γνώμη του Χριστού δεν τους αρκούσε τους προκαλεί να εξετάσουν τον βίο του Ιωάννου:

8 ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ τὰ μαλακὰ φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν.

Ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης έζησε όλη του την ζωή στην έρημο, δεν είχε στέγη, ούτε κρεβάτι , δεν τρέφονταν σαν όλους τους ανθρώπους, ούτε απολάμβανε κάτι από τα ανθρώπινα, αλλά παράλληλα αντί να ήταν άγριος και απόμακρος, ήταν πολύ ήρεμος και ευθύς στις απόψεις του. Ήλεγξε με παρρησία το αμάρτημα του βασιλέως και για τον λόγο αυτό μπήκε στην φυλακή.

9 ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; προφήτην; ναὶ λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου.

10 οὗτος γάρ ἐστι περὶ οὗ γέγραπται· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου.

11 ἀμὴν λέγω ὑμῖνοὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ·  δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν μείζων αὐτοῦ ἐστιν

Ο Χριστός τελειώνει το εγκώμιό Του προς τον Ιωάννη, αλλά κλείνοντας προλαβαίνει τις παρερμηνείες ότι τάχατις ο Ιωάννης ήταν μεγαλύτερος του Ιησού καθόσον το πλήθος είχε τον Χριστό για φάγο και οινοπότη.

12 ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν.

13 πάντες γὰρ οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος ἕως ᾿Ιωάννου προεφήτευσαν.

Εδώ ο Ιησούς για τον εαυτό Του ουσιαστικά μιλά. Διότι εάν έχουν εκπληρωθεί οι προφητείες μέχρι τον Ιωάννη, τότε «Εγώ είμαι ο Μεσσίας» διότι οι προφήτες μέχρι τον Ιωάννη προεφήτευσαν. Επομένως «εφόσον εγώ ήρθα, μην περιμένετε άλλον». Η πίστη αυτή είναι τόσο σαφής ώστε πολλοί –οι βιασταί- αρπάζουσιν αυτήν.  

14 καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν ᾿Ηλίας ὁ μέλλων ἔρχεσθαι.

15  ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω

Τι λέει η γραφή; Σε ποιον προφήτη αναφέρεται ο Χριστός; -Στον Μαλαχία ο οποίο είπε: «Θ’ αποστείλω εις σας τον Θεσβίτη Ηλίαν, ο οποίος θα επαναφέρει εις την καρδίαν του Πατρός την αγάπη διά τα τέκνα Του».  Και γιατί λέει «ει θέλετε δέξασθαι»; Διότι δεν θέλει να πιέσει. Κανέναν δεν θέλει να αναγκάσει να το δεχτεί αυτό. Άλλωστε και οι δύο Ηλίας-Ιωάννης είχαν την ίδια αποστολή. Και οι δύο έγιναν πρόδρομοί του Ιησού Χριστού.

16 Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην; ὁμοία ἐστὶ παιδίοις καθημένοις ἐν ἀγοραῖς, ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑταίροις αὐτῶν λέγουσιν·

17 ηὐλήσαμεν ὑμῖνκαὶ οὐκ ὠρχήσασθεἐθρηνήσαμεν ὑμῖνκαὶ οὐκ ἐκόψασθε

18 ἦλθε γὰρ ᾿Ιωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνωνκαὶ λέγουσι· δαιμόνιον ἔχει

19 ἦλθεν  υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνωνκαὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότηςτελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν.

Με άλλα λόγια ο Χριστός λέει ότι και οι δύο, Χριστός-Ιωάννης , ο καθένας από διαφορετικό δρόμο πέτυχαν τα ίδια πράγματα. Μα θα πει κανείς, τότε γιατί και ο Χριστός δεν βάδισε τον ίδιο δρόμο με τον Ιωάννη; Γιατί προτίμησε να πηγαίνει στα συμπόσια;

Απ. –Μα στην ουσία και ο Κύριος τον ίδιο δρόμο με τον Ιωάννη βάδισε. Σαράντα μέρες νήστεψε στην έρημο, και καθ’ όλη την περιοδεία Του δεν είχε που την κεφαλή κλίνει. Άλλωστε ο Ιωάννης δεν έκανε κανένα θαύμα, δεν είχε τίποτα περισσότερο να επιδείξει παρά μόνο την λιτή του ζωή. Ο Χριστός όμως πλείστα θαύματα επιτέλεσε και στενά συναναστράφηκε με τους ανθρώπους.

Όμως οι Ιουδαίοι και τους δύο κατηγόρησαν, σε κανέναν δεν αναπαύτηκαν.

καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς!

Δηλαδή ακόμη κι αν εσείς δεν πιστεύετε, δεν μπορείτε όμως στο μέλλον να με κατηγορείτε.

20 Τότε ἤρξατο ὀνειδίζειν τὰς πόλεις ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν·

21 οὐαί σοι, Χοραζίν, οὐαί σοιΒηθσαϊδά· ὅτι εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖνπάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν

Επειδή και πάλι δεν τους έπεισε τώρα τους ταλανίζει. Και για να πληροφορηθείς ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν εκ φύσεως άπιστοι  ανέφερε συγκεκριμένες πόλεις εκ των οποίων ο Φίλιππος και άλλοι τέσσερις απόστολοι κατάγονταν . (Βηθσαϊδά)

22 πλὴν λέγω ὑμῖν, Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ ὑμῖν.

23 καὶ σὺ Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα, ἕως ᾅδου καταβιβασθήσῃ· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

24 πλὴν λέγω ὑμῖν ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως  σοί

Ασφαλώς δεν αναφέρει τα Σόδομα χωρίς λόγο, αλλά για να αυξήσει την εναντίον τους κατηγορία. Διότι λέγοντας αυτό, τους αποδεικνύει ως τους χειρότερους όλων των εποχών.

Αυτά όμως να τα ακούσουμε κι εμείς. Διότι οι Σοδομίτες ό, τι έκαναν το έκαναν πριν τον νόμο. Εμείς οι άνθρωποι του νόμου ποιας συγγνώμης αξίζουμε, όταν μισούμε τους ξένους, κλείνουμε τα σπίτια μας σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη. Στη πραγματικότητα κλείνουμε την πόρτα μας στον Χριστό και στους αποστόλους οι οποίοι μας δίδαξαν την αγάπη δίχως όρους.

 

Θέμα διαλόγου: περί αισχρολογίας

1.   Χαίρεσαι να ακούς αισχρολογίες; Τότε γιατί γελάς ακούγοντάς τες;

2.   Τι; Θα πεις ότι εσύ δεν λες αλλά μόνον ακούς; Ο Απόστολος Παύλος είπε Χαίρετε εν Κυρίω, όχι εν διαβόλω.

3.   Η τηλεόραση, οι αισχρές θεατρικές παραστάσεις ευθύνονται για την ηθική κατάπτωση της κοινωνίας μέσω των προτύπων που προωθούν;

4.   Γνώμη: Μα τι; θα μας πεις τα πάντα να ανατρέψουμε; Μα ακριβώς τώρα είναι που τα πάντα έχουν ανατραπεί.

5.   Αν εξαφανίζονταν η τηλεόραση θα εξαφανίζονταν ή έστω θα ελαττώνονταν η η αισχρολογία;

6.   Γνώμη: Η πρόταση υπάρχει: Μην καταργήσετε την τηλεόραση αλλά ας παραμείνει άχρηστη με το να μην την ανοίγει κανείς για να δει τα αισχρά της προγράμματα παρά μόνο τα ωφέλιμα αν υπάρχουν.

7.   Θέλεις να ψυχαγωγηθείς; Πήγαινε περίπατο, επισκέψου αξιοθέατα μοναστήρια, ναούς.

25 ᾿Εν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· 

26 ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου. 

Τι δηλαδή, χαίρεται με την απώλεια των «σοφών και συνετών» διότι εκείνοι δεν τα γνώρισαν όλα αυτά; -Ασφαλώς όχι. Αλλά αυτή είναι η άριστη οδός της σωτηρίας, το να μην εξαναγκάζει εκείνους που περιφρονούν και δεν θέλουν να δεχτούν τα λεγόμενα. Επειδή όμως προσκλήθηκαν να γίνουν καλύτεροι, αλλά τα απέφυγαν όλα αυτά από δειλία και τα περιφρόνησαν, διά τούτο έμειναν έξω απ’ αυτήν την αποκάλυψη.

Άλλωστε σε άλλους οι αποκαλύψεις του Θεού προξενούν χαρά και σε άλλους λύπη και στεναχώρια.

27 Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. 

Λέγοντας αυτά κάποιοι νόμιζαν ότι πρόκειται περί δύο διαφορετικών θεών. Δεν λέει όμως αυτό. Αλλά γνωρίζει τόσο καλά τον Πατέρα διότι έχει ίδια ουσία μ’ Αυτόν. Άλλωστε πότε το είπε αυτό; Όταν οι μαθητές γύρισαν έχοντας στο όνομά Του κάνει τόσα πολλά θαύματα και έτσι διά των έργων γνώρισαν την δύναμή Του. Στην πραγματικότητα άλλωστε, ούτε και τον Υιό γνωρίζουμε παρά μερικώς. Λέγει ο Παύλος: Τώρα είναι μερική η γνώσις μας και μερικώς προφητεύομεν περί Αυτού»

28 Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. 

Ελάτε όχι για να σας ζητήσω ευθύνες, αλλά για να σας ξεκουράσω, επειδή ενδιαφέρομαι για την σωτηρία σας.

29 ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· 

30 ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν. 

Μη φοβηθείτε επειδή είπα ζυγό, ή φορτίο, διότι είναι ελαφρό. -Αν γίνει κάποιος ταπεινός, πράος και επιεικής τότε έμαθε ότι αυτή η αρετή είναι η μητέρα της ευσεβείας. Και έχοντα αυτήν την αρετή, δεν θα είσαι ωφέλιμος μόνο στους άλλους, αλλά θα βρεις και την ανάπαυση στην ψυχή σου.

-Τι λοιπόν φοβάσαι μήπως μειωθείς αν γίνεις ταπεινός; Κοίταξε λέει εμένα και τότε θα κατανοήσεις πλήρως πόσο μεγάλο αγαθό είναι ταπεινοφροσύνη.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο ΙΒ΄ (12)


1 Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ ᾿Ιησοῦς τοῖς σάββασι διὰ τῶν σπορίμων· οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπείνασαν, καὶ ἤρξαντο τίλλειν στάχυας καὶ ἐσθίειν. 

Για ποιο λόγο ο Ιησούς οδήγησε τους μαθητές Του ανάμεσα από τα σπαρμένα χωράφια;

Πράγματι, καταλύει την αργία του Σαββάτου ο Κύριος όχι όμως άνευ λόγου. Αφενός μεν ήθελε να δοξασθεί το όνομα του Πατέρα Του, αφετέρου δε δια να αποκαλύψει την αδυναμία των Ιουδαίων. Προβάλλει εδώ ως επιχείρημα την πείνα των μαθητών Του. Εσύ όμως πρόσεξε κάτι πολύ σπουδαιότερο, ότι οι μαθητές του Κυρίου αν και είχαν φτάσει σε σημείο μεγάλης πείνας δεν εγκατέλειψαν καθόλου τον Κύριο καταφρονώντας έτσι τις ανάγκες του σώματος.

2 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἰδόντες εἶπον αὐτῷ· ἰδοὺ οἱ μαθηταί σου ποιοῦσιν ὃ οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἐν σαββάτῳ. 

Παρατηρούμε πως οι Φαρισαίοι δεν εξοργίστηκαν, απλά κατηγόρησαν την πράξη των μαθητών. Όταν όμως θεράπευσε ο Χριστός την “ξηρανθείσαν χείραν” τότε εξαγριώθηκαν τόσο πολύ ώστε θέλησαν να τον εξαφανίσουν. Όπου δηλαδή δεν γίνεται κάτι το πολύ γενναίο ησυχάζουν, όταν όμως βλέπουν ανθρώπους να σώζονται ταράσσονται και γίνονται πιο βάναυσοι απ’ όλους. Τόσο μεγάλοι εχθροί της σωτηρίας των ανθρώπων είναι!

Πως όμως απολογείται ο Χριστός για την πράξη των μαθητών Του;

 δὲ εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἀνέγνωτε τί ἐποίησε Δαυῒδ ὅτε ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ

4 πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔφαγεν, οὓς οὐκ ἐξὸν ἦν αὐτῷ φαγεῖν οὐδὲ τοῖς μετ᾿ αὐτοῦ, εἰ μὴ μόνοις τοῖς ἱερεῦσι; 

Όταν δηλαδή απολογείται για το παράδειγμα των μαθητών επικαλείται τον Δαυίδ, όταν όμως απολογείται για τις δικές Του πράξει επικαλείται τον Πατέρα Του.

Το παράδειγμα του Δαυίδ ασφαλώς δεν είναι όμοιο με την προκειμένη περίσταση. Διότι ο Δαυίδ μεν δεν παρενέβην απλώς το Σάββατο, αλλά έκανε κάτι ακόμη πιο σοβαρό έφαγε από τους άρτους της προθέσεως τους οποίους μόνον οι ιερείς μπορούσαν να φάγουν. Και μη μου πεις ότι αυτός ήταν προφήτης, διότι θα σου πω, ναι όμως δεν ήταν ιερεύς. Άλλωστε και στους συντρόφους του έδωσε να φάγουν οι οποίοι ούτε προφήτες δεν ήταν αλλά ούτε και ιερείς.

Με το παράδειγμα λοιπόν του Δαυίδ ο Χριστός αποστομώνει τους Φαρισαίους, αλλά δεν σταματάει εκεί αλλά συνεχίζει:

5 ἢ οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῷ νόμῳ ὅτι τοῖς σάββασιν οἱ ἱερεῖς ἐν τῷ ἱερῷ τὸ σάββατον βεβηλοῦσι, καὶ ἀναίτιοί εἰσι; 

6 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι τοῦ ἱεροῦ μεῖζόν ἐστιν ὧδε. 

Οι Ιερείς αναίτια δηλαδή και χωρίς ανάγκη βεβηλώνουν το Σάββατο, αλλά παραμένουν ακατηγόρητοι διότι αυτό επιτάσσει ο νόμος του Θεού. Εδώ όμως μπροστά τους στέκεται κάτι πολύ σπουδαιότερο από τον νόμο. Ίσταται ο ίδιος  ο Νομοθέτης ο οποίος ο Αυτός ο Ίδιος έχει την εξουσία να απαλλάξει τους μαθητές Του από κάθε κατηγορία.

7 εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους. 

8 κύριος γάρ ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.

Είναι λοιπόν οι μαθητές Του αθώοι και για έναν ακόμη λόγο, διότι ο Υιός του ανθρώπου ως Νομοθέτης είναι Κύριος και του Σαββάτου.

Θα πει κάποιος: - Δηλαδή ο Χριστός καταργεί τόσο μεγάλη ωφέλεια που ήταν η τήρηση του Σαββάτου;

-Απ. Ο Κύριος δεν κατήργησε τίποτα. Απλά επέκτεινε την αργία του Σαββάτου στην καθημερινότητα. Αφού αυτός που ζει κάθε μέρα σαν να είναι Σάββατο τότε γι’ αυτόν κάθε μέρα είναι γιορτή και έτσι σκέπτεται καθημερινά την πνευματική ωφέλεια τόσο του ιδίου όσο και των συνανθρώπων του. Είναι ήδη πραγματικός πολίτης των ουρανών αφού ζει σαν να βρίσκεται ήδη στον ουρανό. Αυτός τηρεί στην πραγματικότητα και το Σάββατο και κάθε εορτή.

Θα πει και πάλι κάποιος: -Μα αυτή η οδός είναι στενή και γεμάτη θλίψεις.

 –Ναι, αλλά και η προηγούμενη που ακολουθούσες ήταν αδιάβατος και γεμάτη από άγρια θηρία… 

9 Καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν αὐτῶν. 

10 καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος ἦν ἐκεῖ τὴν χεῖρα ἔχων ξηράν· καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἔξεστι τοῖς σάββασι θεραπεύειν; ἵνα κατηγορήσωσιν αὐτοῦ. 

Άλλοι ευαγγελιστές λέγουν ότι έβαλλε τον άνθρωπο να σταθεί στη μέση της Συναγωγής ώστε να καμφθεί ο εγωισμός τους.

Όπως όμως και να’ χει το πράγμα οι σκληροί και μισάνθρωποι προτίμησαν να βλάψουν την δόξα του Θεού παρά να δουν άνθρωπο αυτόν να θεραπεύεται. Και ρώτησαν οι σκληροί και απάνθρωποι αν επιτρέπεται να θεραπεύσει κανείς την ημέρα του Σαββάτου με σκοπό να εμποδίσουν την θεραπεία αυτού αλλά και άλλων δύστυχων ανθρώπων. Η ερώτησή τους σαφώς δεν είχε σκοπό την γνώση, αλλά την κατηγορία.

11 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τίς ἔσται ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος ὃς ἕξει πρόβατον ἕν, καὶ ἐὰν ἐμπέσῃ τοῦτο τοῖς σάββασιν εἰς βόθυνον, οὐχὶ κρατήσει αὐτὸ καὶ ἐγερεῖ; 

12 πόσῳ οὖν διαφέρει ἄνθρωπος προβάτου; ὥστε ἔξεστι τοῖς σάββασι καλῶς ποιεῖν. 

Ο φιλάνθρωπος Κύριος όμως τους απαντά, θέλοντας να τους ωφελήσει και να εμβάλλει μέσα τους αισθήματα φιλανθρωπίας και τους παρουσιάζει με το παράδειγμα αυτό τον ωραίο συλλογισμό που ακούσαμε παραπάνω.

13 τότε λέγει τῷ ἀνθρώπῳ· ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα· καὶ ἐξέτεινε, καὶ ἀποκατεστάθη ὑγιὴς ὡς ἡ ἄλλη.

Ο Ιησούς βέβαια πριν τον ασθενή ήθελε να θεραπεύσει και τον φθόνο των Φαρισαίων, αλλά αυτοί ήταν περισσότερο φιλάργυροι και κακοί, παρά φιλάνθρωποι. Παρά ταύτα όμως τίποτα δεν λύγισε την σκληροκαρδία τους και έτσι προχώρησε στην επιτέλεση του θαύματος.

14 ᾿Εξελθόντες δὲ οἱ Φαρισαῖοι συμβούλιον ἔλαβον κατ᾿ αὐτοῦ, ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσιν. 

Χωρίς σε τίποτα να αδικηθούν επιχείρησαν να τον φονεύσουν. Τόσο μεγάλο κακό είναι ο φθόνος!

15 ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς γνοὺς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς πάντας, 

Ο Ιησούς όμως αντιλήφθηκε τις προθέσεις τους και αναχώρησε από κει.

Και τώρα ερωτούμε: -Που είναι όλοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι θέλουν να βλέπουν θαύματα; Διότι ο Ιησούς απέδειξε ότι η αχάριστη ψυχή δεν πιστεύει ούτε με τα θαύματα. Άρα οι αχάριστες ψυχές περισσότερο απ’ όλα εξαγριώνονται βλέποντας θαύματα! Και όταν δουν κάποιον να θεραπεύεται γίνονται θηρία ανήμερα!

16 καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα μὴ φανερὸν ποιήσωσιν αὐτόν, 

Ο Ιησούς όλους τους ασθενείς θεράπευσε, αλλά τους επιτίμησε να μη πουν σε κανέναν ότι θεραπεύτηκαν από Κείνον. Και για να μην απορήσεις και κυριευθείς από φόβο  από την παράδοξη μανία των Φαρισαίων, παρουσιάζει και τον προφήτη ο οποίος τα προείπε όλα αυτά:

17 ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 

18 ἰδοὺ ὁ παῖς μου, ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου· θήσω τὸ πνεῦμά μου ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἀπαγγελεῖ· 

19 οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀκούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνήν αὐτοῦ. 

20 κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν 

21 καὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσι. 

Τι είπε λοιπόν ο προφήτης; «Ιδού ο Υιός μου ο αγαπητός, τον οποίο εξέλεξα και εις τον οποίο ευαρεστήθει η ψυχή μου. Θα βάλω το Πνεύμα μου επάνω του και θα αναγγείλει δικαιοσύνη στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θ’ ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες. Ψυχές που ομοιάζουν με ραγισμένη κάλαμο δεν θα συντρίψει, και λίχνο που πλησιάζει να σβήσει δεν θα τον σβήσει, μέχρις ότου νικήσει η δικαιοσύνη του Θεού. Και εις το όνομά του θα στηρίξουν οι εθνικοί τις ελπίδες τους».

Εδώ ο προφήτης υμνεί την πραότητα και την απερίγραπτη δύναμη του Κυρίου και ανοίγει μεγάλη θύρα προς τους εθνικούς. Συγχρόνως αποδεικνύει την ομόνοιά Του με τον Πατέρα Του.

Τι σημαίνει όμως η φράση «Μέχρις ότου νικήσει η δικαιοσύνη του Θεού»; -Αυτό σημαίνει ότι όταν καταστήσει γνωστά όλα τα σχέδιά Του, τότε θα τιμωρήσει και τους ασεβείς. Το κακό δηλαδή δεν θα θριαμβεύει αιώνια.

22 Τότε προσηνέχθη αὐτῷ δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ κωφός, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε τὸν τυφλὸν καὶ κωφὸν καὶ λαλεῖν καὶ βλέπειν·

Η πονηριά του δαίμονος είχε κλείσει όλες τις θύρες με τις οποίες εκείνος μπορούσε να πιστέψει. Ο Χριστός όμως τις άνοιξε και τις δύο. 

23 καὶ ἐξίσταντο πάντες οἱ ὄχλοι καὶ ἔλεγον· μήτι οὗτός ἐστιν  Χριστὸς  υἱὸς Δαυῒδ

Ενώ οι όχλοι θαύμαζαν οι Φαρισαίοι είπαν:

24 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον· οὗτος οὐκ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰμὴ ἐν τῷ Βεελζεβούλ, ἄρχοντι τῶν δαιμονίων.

Οι μισάνθρωποι παρότι είχε φύγει από κοντά τους ο Κύριος ο φθόνος τους δεν έσβησε, αντιθέτως αφού δεν κατάφεραν να τον φονεύσουν φρόντισαν τουλάχιστον να μειώσουν την φήμη Του με συκοφαντίες.

Πως μπορεί όμως κανείς να απαλλαγεί από το φοβερό αυτό αμάρτημα του φθόνου που λίγο ή πολύ όλους μας ταλαιπωρεί;

- Πολύ εύκολα μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Κλαύσε λοιπόν και στέναξε. Θρήνησε και παρακάλεσε τον Θεό. Μάθε ότι βρίσκεσαι σε φοβερό αμάρτημα και μετανοείς. Εάν έτσι σκεφτείς γρήγορα θ’ απαλλαγείς από την ασθένεια αυτή». Το αμάρτημα αυτό το αφήνουμε συνήθως να ριζώνει μέσα μας και δεν το καταπολεμούμε. –

-Πότε κανείς κατηγόρησε αυστηρά τον εαυτό του επειδή φθόνησε κάποιον;

-         -Πότε κανείς παρακάλεσε τον Θεό γι’ αυτό το πάθος του ώστε να τον ευσπλαγχνισθεί;

Κανείς ποτέ δεν το έκανε αυτό. Και γιατί; Διότι αυτός που φθονεί στην πραγματικότητα δεν βλάπτει εκείνον που φθονεί, αλλά σπρώχνει το ξίφος στον ίδιο του τον εαυτό. Μάλιστα είναι αποδεδειγμένο ότι όσο πιο πολύ φθονεί κανείς κάποιον τόσο περισσότερο πρόξενος καλών πραγμάτων γίνεται γι΄αυτόν. Βλέπε για παράδειγμα τους δέκα αδελφούς του Ιωσήφ υιούς του Ιακώβ.

Όμως και εντός της Εκκλησίας υπάρχει μεγάλος φθόνος. Και μάλιστα μεγαλύτερος σε μας τους κληρικούς παρά ανάμεσα στο ποίμνιο.

Ποιος όμως είναι ο λόγος που κάποιος φθονεί κάποιον άλλον; Μήπως οι τιμές και οι έπαινοι που του γίνονται; Μα αυτά πολλές φορές οδηγούν σε κενοδοξία και σε υπερηφάνεια. Γι΄αυτά λοιπόν φθονούμε; Ας πάρουμε λοιπόν την προσοχή μας από τις τιμές, τις αρχές και τις εξουσίες για τις οποίες φθονούμε τον διπλανό μας, και ας στρέψουμε όλη μας την προσοχή στο πως θα ζήσουμε με αρετή την υπόλοιπη ζωή μας.

Θαυμάζουμε όμως αυτόν που έχει εξουσία στα χέρια του; Όμως ας σκεφτούμε, αυτός που έχει εξουσία ομοιάζει μ’ αυτόν που συγκατοικεί με μια όμορφη γυναίκα και καλή, αλλά του τίθεται νόμος να μην την κοιτάξει ποτέ με ακόλαστο βλέμμα. Διότι αυτοί που έχουν εξουσία πολλές φορές αυτή η εξουσία τους έκανε υβριστές και οργίλους, τους αφαίρεσε τον χαλινό της γλώσσας. Αυτούς λοιπόν θαυμάζουμε που βρίσκονται σε τόσο μεγάλο κίνδυνο; Ας σκεφτούμε επίσης πόσους εχθρούς και κόλακες, αλλά και κατήγορους έχει ο άνθρωπος που έχει εξουσία.

Μα θα πει κάποιος χαίρει όμως και μεγάλης εκτιμήσεως. – Και τι μ΄αυτό; Όσο περισσότερο τιμάται κάποιος από τους ανθρώπους τόσο περισσότερες φροντίδες και στενοχώριες έχει, ενώ παράλληλα διατρέχει έντονο τον κίνδυνο να προβεί σε παράφρονες ενέργειες εξαρτώμενος από την γνώμη αυτών που τον θαυμάζουν.

Ας αποφεύγουμε λοιπόν την δόξα του κόσμου και ας επιζητούμε την πραγματική δόξα που είναι αιώνια και επουράνια. 

 33. ποιήσατε τὸ δένδρον καλόνκαὶ τὸν καρπόν αὐτοῦ καλὸν  ποιήσατε τὸ δένδρον σαπρόνκαὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ σαπρόν· ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται.

Στην ουσία να τι τους είπε: “Κανείς από σας δεν κατηγόρησε αυτούς που θεραπεύτηκαν, ούτε είπε ότι είναι κακό πράγμα η απελευθέρωση από τα δαιμόνια. Δεν καταγγείλατε συνεπώς τα έργα, αλλά αυτόν που τα έπραξε”. Η κατηγορία τους δεν συμβιβάζoνταν με την κοινή λογική αλλά με την αναισχυντία. Επειδή δεν μπορούσαν να διατυπώσουν καμιά κατηγορία εναντίον των έργων, τα οποία είναι ο καρπός, κατηγόρησαν τελικά το δέντρο.

34.γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν πονηροὶ ὄντες; ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ.

“Δεν εκπλήσσομαι λοιπόν απ’ αυτές τις κατηγορίες σας. Καθόσον έχετε ανατραφεί με τρόπο κακό και κατάγεστε από πονηρούς προγόνους, κληρονομήσατε  και πονηρή διάνοια”. Τους ονομάζει γεννήματα οχιών επειδή καυχιόντουσαν για τους προγόνους τους. Αν ήταν τέκνα του Αβραάμ, τα έργα του Αβραάμ έπρεπε να κάνουν. Τους απομακρύνει λοιπόν κι απ’ αυτήν την φαντασία και τους παρουσιάζει την μόνην αλήθεια. Ότι δηλαδή οι πρόγονοί τους ήταν τελικά ίδιοι μ’ αυτούς.

Κανείς δεν θα τιμωρηθεί μόνο εξαιτίας των λόγων του αλλά και εξαιτίας των πονηρών σκέψεών του. Και είναι φυσικό επακόλουθο να ξεχειλίζει το στόμα από το περίσσευμα της καρδιάς, διότι ό,τι λέγεται, λέγεται από το περίσσευμα που υπάρχει στο εσωτερικό της καρδίας.

Πολλές φορές όμως η γλώσσα από ντροπή δεν εκχέει όλη μαζί την πονηρία η οποία είναι συσσωρευμένη.Επειδή η καρδιά δεν έχει κανέναν μάρτυρα, γεννά χωρίς φόβο όσα κακά θέλει διότι δεν την ενδιαφέρει και πολύ ο Θεός. Όταν όμως αυξηθούν πολύ τα εντός ευρισκόμενα, τότε εξέρχονται με μεγάλο θόρυβο αυτά που προηγουμένως εκρύπτοντο καλά στο εσωτερικό.

 35.ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρά.

Μη νομίζεις όμως ότι αυτά που ελέχθηκαν προηγουμένως ισχύουν μόνο για τους πονηρούς το αυτό συμβαίνει και στην αγαθότητα.

 36.λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως·

Αργός λόγος είναι εκείνος που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ο ψευδής που περιέχει συκοφαντία. Μερικοί λένε ότι είναι και ο λόγος που λέγεται χωρίς κανέναν σκοπό, όπως για παράδειγμα αυτός που προκαλεί άτακτο γέλωτα ή ο αισχρός, ο αναίσχυντος ή ο φαύλος.

37.ἐκ γὰρ τῶν λόγων σου δικαιωθήσῃ καὶ ἐκ τῶν λόγων σου καταδικασθήσῃ.

Ο δικαστής δηλαδή δεν θα βγάλει την απόφαση με βάση όσα κάποιος άλλος είπε εναντίον σου, αλλά απ’ όσα εσύ ο ίδιος είπες. Πράγμα που είναι το πιο δίκαιο απ’ όλα. Καθόσον είσαι ελεύθερος να πεις κάτι ή να μην το πεις. Δεν πρέπει λοιπόν να αγωνιούν και να τρέμουν οι κατηγορούμενοι, αλλά αυτοί που κατηγορούν. Διότι ο επίβουλος άνθρωπος τον εαυτό του βλάπτει πρώτο. Εκείνος που κλωτσά καρφιά τα πόδια του τελικά θα τρυπήσει.

Επομένως δεν είναι κακό το να αδικείται κανείς, αλλά  το να αδικεί. Και αν ακόμη είσαι πεπεισμένος για την κατηγορία και απολύτως βέβαιος γι’ αυτήν, μη βιαστείς να κακολογήσεις, διότι αν τον κακολογήσεις εσύ τελικά θα κατακριθείς για την κακία σου.Ο Θεός δεν θα αποφασίσει με βάση τα όσα έπραξε εκείνος που κατηγορείς, αλλά με βάση τα όσα εσύ είπες. Διότι λέγει από τους λόγους σου θα καταδικαστείς. Αυτός που αμάρτησε έχει δικαστή να τον δικάσει, επομένως μη προσπαθείς να αρπάξεις το αξίωμα του Μονογενούς!

Εσύ όμως επιθυμείς να δικάζεις;  Υπάρχει δικαστήριο για σένα που σου προσφέρει κέρδος και όχι ζημία. Τοποθέτησε στην συνείδησή σου ως δικαστή την λογική και φέρε στο μέσο όλα τα αμαρτήματά σου. Ξεκίνα τότε να δικάζεις. Κι αν η συνείδησή σου πάει να ξεγλιστρήσει κατηγορώντας ως υπεύθυνους άλλους για τα αμαρτήματα που διέπραξες, πες της: -απολογήσου και μη κατηγορείς! Εξέταζε τα δικά σου αμαρτήματα και όχι των άλλων. Μην αφήσεις καμία δικαιολογία, καμία πρόφαση να αλαφρύνει την θέση σου. Αν σου πει ο τάδε με έκανε να οργισθώ ή να σκανδαλιστώ ή ακόμη και αυτός ο διάβολος με ερέθισε προς όλες αυτές τις κακίες που διέπραξα πες της: - Ναι, αλλά είχες την δυνατότητα να μην οργισθείς, να μην σκανδαλιστείς, να μην αμαρτήσεις.

Όταν κάνεις αυτήν την εξέταση, φρόντισε κανείς να μην σε ενοχλεί. Η καταλληλότερη ώρα είναι αυτή  λίγο πριν τον βραδινό ύπνο.  Εκεί μέσα στην ησυχία στήσε αυτό το ευλογημένο δικαστήριο.

Ακόμη και για τα μικρά σου αμαρτήματα να ζητάς μεγάλες ευθύνες. Αν αυτό το κάνεις καθημερινά, τότε θα παρουσιαστείς με παρρησία ενώπιον του μεγάλου κρητού. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «Εάν λοιπόν εξετάζαμε τον εαυτό μας ο καθένας, τότε δεν θα καταδικαζόμεθα». Εμείς όμως δεν κάνουμε αυτό, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Μόλις κατακλιθούμε φέρνουμε στον νου μας όλα τα βιοτικά, τις ακάθαρτες σκέψεις, τα συμβόλαια, τα δάνεια, τις άσκοπες φροντίδες. Μέσα σ’ αυτόν τον βόρβορο των παθών ακόμη και τα όνειρά μας είναι ακάθαρτα και μας καταδιώκουν. Έτσι όταν ξημερώσει η ψυχή είναι κυριευμένη από τέτοιου είδους ακάθαρτες  φαντασίες και ορισμένες φορές προχωρεί στην πραγματοποίηση αυτών που φαντάστηκε.

Κι αν σου φαίνεται  πολύ κοπιαστικό το ασκείς καθημερινά την αρετή, τότε σκέψου: ποιος κόπος απαιτείται για να μην κατηγορείς, να μην ψεύδεσαι, να μην ορκίζεσαι και να μην οργίζεσαι κατά του πλησίον σου; Αντιθέτως το να κάνει κανείς το αντίθετο, δηλαδή το να κατηγορεί, να ψεύδεται να οργίζεται είναι πολύ πιο κοπιαστικό και επίπονο. Ποια λοιπόν δικαιολογία, ποια συγχώρηση μπορούμε να αντλήσουμε από τον Δεσπότη Χριστό; Διότι γίνεται φανερό απ’ όλα όσα ελέχθησαν  ότι είμαστε σ’ αυτήν την άθλια πνευματική κατάσταση όχι από αδυναμία, αλλά από οκνηρία και αδιαφορία. 

38.Τότε ἀπεκρίθησάν τινες τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἀπὸ σοῦ σημεῖον ἰδεῖν.

39.  δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖκαὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Σαν να μην είχε συμβεί ως τότε κανένα θαύμα τώρα λέγουν «θέλουμε να δούμε ένα θαύμα». Γιατί το είπαν αυτό και με ποιο σκοπό; -Για να βρουν και πάλι αφορμή κατηγορίας για να κατηγορήσουν. Κι ενώ άλλοτε τον υβρίζουν, τώρα τον αποκαλούν «διδάσκαλο» ώστε διά της κολακείας να προσπαθήσουν να τον παγιδέψουν.

Ο Ιησούς όμως  τους επιπλήττει και για να τους δείξει ότι βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τον Πατέρα Του, τους αποκαλεί «γενεά πονηρά και μοιχαλίδα», επειδή πάντοτε και τώρα και στο παρελθόν συμπεριφέρονταν οι ισραηλίτες με αγνωμοσύνη απέναντι στις Θείες ευεργεσίες.

Αυτή τη φορά τους υπόσχεται να δουν κάτι παρόμοιο με το θαύμα του Ιωνά προλέγοντας έτσι την Ανάστασή Του:

40.ὥσπερ γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.

Πρόσεξε! Δεν είπε εντός της γης, αλλά εντός της καρδίας της γης ώστε να δηλώσει την όντως ταφή Του, άρα και την μετέπειτα εκ νεκρών Ανάστασή Του.

Στην περίπτωση του Ιωνά οι Νινευίτες ωφελήθηκαν από το κήρυγμα μετανοίας του προφήτου, μετανόησαν, νήστεψαν και η πόλη τους δεν καταστράφηκε. Στην παρούσα όμως περίπτωση οι Ιουδαίοι δεν ωφελήθηκαν  καθόλου από την τριήμερη ταφή και Ανάσταση του Κυρίου και γι’ αυτό ο Ιησούς λέει:

41. ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν, ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε.

Ο Ιωνάς παρέμεινε μέσα στην κοιλιά του κήτους για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, ο Ιησούς στην καρδιά της γης για το ίδιο χρονικό διάστημα, ο Ιωνάς ήταν δούλος, ενώ ο Ιησούς Κύριος, ο Ιωνάς εξήλθε από το κήτος, ενώ ο Χριστός από τον τάφο, ο Ιωνάς κήρυξε την καταστροφή, ο Ιησούς την ουράνιο βασιλεία, οι νινευίτες πίστεψαν χωρίς να δουν θαύμα, ενώ οι Ιουδαίοι απίστησαν βλέποντας πολλά θαύματα, για τον Ιωνά κανείς δεν προείπε τίποτα, για τον Χριστό όλοι οι προφήτες κήρυξαν, ο Ιωνάς δεν δέχονταν να ονειδιστεί προς χάριν των σωζομένων, ο δε Χριστός υπέμεινε σταυρικό θάνατο, ο Ιωνάς ήταν ξένος, αλλοεθνής, ο Χριστός συγγενής τους κατά σάρκα και άλλα πολλά… διά τούτο:

 42. βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτήν, ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε.

Πράγματι η βασίλισσα περί της οποίας ομιλεί ο Χριστός διέσχισε χιλιάδες χιλιόμετρα για να ακούσει την σοφία του βασιλέως Σολομώντος αψηφώντας κάθε κίνδυνο, διότι εκτός των άλλων ήταν και γυναίκα. Ο Χριστός πήγε ο ίδιος να συναντήσει τους ισραηλίτες επισκέπτονταν κάθε πόλη και χωριό, κι ενώ ο Σολομώντας  μίλησε στην «βασίλισσα του νότου» για δένδρα και ξύλα που δεν μπορούσαν να της προσφέρουν καμία ωφέλεια, ο Χριστός  μίλησε στους ιουδαίους για τα άρρητα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών.

Αφού λοιπόν τους απέδειξε την ενοχή τους, η οποία δεν οφείλονταν στην αδυναμία του Διδασκάλου, αλλά στην σκληροκαρδία τους, τους αναφέρει  τώρα και την επικείμενη τιμωρία που θα τους συμβεί:

 

43.  Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπουδιέρχεται δι᾿ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσινκαὶ οὐχ εὑρίσκει.

44. τότε λέγει· εἰς τὸν οἶκόν μου ἐπιστρέψω ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σχολάζοντα καὶ σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον.

45.τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦκαὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖκαὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτωνοὕτως ἔσται καὶ τῇ γενεᾷ τῇ πονηρᾷ ταύτῃ.

Έτσι, όταν στο παρελθόν οι ισραηλίτες προσκυνούσαν τα είδωλα και θυσίαζαν τα παιδιά τους στους δαίμονες, ο Θεός παρόλα αυτά μακροθύμησε και δεν τους εγκατέλειψε. Τούτη όμως τη φορά περιέπεσαν σε πολύ μεγαλύτερη αμαρτία, αφού δεν φόνευσαν απλά προφήτες και απεσταλμένους του Θεού, αλλά εμένα τον ίδιο λέει ο Κύριος, διά τούτο θα υποστείτε πολύ χειρότερες τιμωρίες. Ας θυμηθούμε τι είπε σε εκείνον τον παράλυτο: «Μη αμαρτάνεις πλέον για να μην σου συμβεί τίποτα χειρότερο» και το είπε σ’ εκείνον τον άνθρωπο που παρέμεινε παράλυτος για τριάντα οκτώ χρόνια!

Το ότι λοιπόν ο Κύριος μακροθυμεί στις αμαρτίες μας, αυτό δεν πρέπει να μας δίνει θάρρος, αλλά να φοβούμαστε περισσότερο.

Που λοιπόν τώρα είναι εκείνοι που επιζητούν τα θαύματα; Ας ακούσουν ότι απαιτείται ευγνώμων διάθεση και αν δεν υπάρχει αυτή κανείς δεν μπορεί να αποκομίσει ωφέλεια  βλέποντας θαύματα.

Θα πει κάποιος πώς να νοιώσουμε σήμερα κατάνυξη αφού μας μιλάς για την κόλαση, για τις φλόγες που δεν σβήνουν, για τον πόνο που δεν περνά, αλλά ολοένα μεγαλώνει. Κι όμως είναι πολύ ευχάριστο πράγμα να ακούει κανείς τα της γεέννης του πυρός, διότι είναι πολύ τρομερό πράγμα να περιπέσει κανείς εκεί, άρα με τέτοιους και παρόμοιους λόγους μπορεί κάποιος να συνετιστεί και να ελευθερωθεί από την σκλαβιά της αμαρτίας. Ας χαράξουμε βαθιά στον νου μας ότι αν δεν μετανοήσουμε όχι μόνο κόλαση, αλλά και αισχύνη θα εισπράξουμε, διότι θα μας κατακρίνουν πολλοί που σήμερα φαίνονται στα μάτια μας υποδεέστεροι.

Μέχρι πότε θα συνεχίζουμε την ζωή της άνεσης; Μέχρι πότε θα συνεχίζουμε τη ζωή την τρυφηλή; Δεν βαρεθήκαμε την αδιαφορία, τον γέλωτα, την αναβολή; Και να ξανά οι κορεσμοί, τα τραπεζώματα, τα χρήματα, τα κτήματα, οι οικοδομές. Και ποιο το τέλος όλων αυτών; - Ο θάνατος! η στάχτη! οι σκώληκες!

Ας επιδείξουμε λοιπόν μία καινούρια ζωή, ας κάνουμε την γη ουρανό, έτσι αν οι ασεβείς δουν ότι εμείς ζούμε με ευσέβεια, θα είναι σαν να βλέπουν την βασιλεία των ουρανών! Όταν θα δουν ότι είμαστε επιεικείς, καθαροί από οργή, από πονηρές επιθυμίες, από φθόνο, από πλεονεξία, τότε θα πουν: Εάν οι χριστιανοί έχουν γίνει εδώ στην γη άγγελοι, τι θα γίνει όταν θα ανέβουν στον ουρανό; Πόσο θα λάμψουν;

Μόνο δώδεκα άνθρωποι οδήγησαν στον Χριστό ολόκληρες πόλεις και χωριά, φανταστείτε τι θα γίνει αν όλοι μας γίνουμε διδάσκαλοι φροντίζοντας για τον τρόπο της ζωής μας.

Ένα θαύμα μπορεί να γίνει και να το δούμε, όμως θα φύγει, η ευσέβεια είναι αυτή που θα παραμένει και θα καλλιεργεί και τις ψυχές των αδελφών.

Δεν σου λέω τίποτα το φορτικό, δεν σου λέω μην νυμφεύεσαι, δεν σου λέω άφησε τις πόλεις και απομακρύνσου, αλλά ζήσε προσπαθώντας να γίνεις ενάρετος. Ας μην πει κανείς έχω γυναίκα και παιδιά και δεν προφταίνω. Πάρε απλά μία γενναία απόφαση, τότε καμία φροντίδα δεν θα μπορέσει να σου σταθεί εμπόδιο. Ο Ιωσήφ ήταν δούλος, ο Δανιήλ νέος, ο Ακύλας τεχνίτης, ο Κορνήλιος εκατόνταρχος, ο Τιμόθεος ασθενής, ο Ονήσιμος δραπέτης, τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν τους εμπόδισε στο να προοδεύσουν στην αρετή.

46. Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ. 47. εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν. 48. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; 49. καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 50.  ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφός καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν.

            Τι θέλει να πει εδώ ο Χριστός; -Ότι ούτε η θαυμαστή κυοφορία της Παρθένου ωφελεί αν δεν υπάρχει αγαθή διάθεση και αν λείπει η αρετή. «Ποια είναι η μητέρα μου και ποιοι οι αδελφοί μου»; Και αυτό δεν το έλεγε διότι ντρέπονταν για την μητέρα του, διότι αν ντρέπονταν δεν θα γεννιόταν από εκείνη την μήτρα, αλλά για να δηλώσει ότι αυτή δεν είχε να ωφεληθεί σε τίποτα από το γεγονός αυτό εάν δεν έπραττε όλα τα πρέποντα. Διότι εκείνο που έπραξε η Θεοτόκος πήγαζε από περιττή φιλοδοξία, διότι ήθελε να δείξει στα πλήθη ότι εξουσιάζει και κατευθύνει τον υιό της, επειδή δεν ήταν ακόμη σε θέση να φανταστεί κάτι σπουδαίο περί Αυτού και γι’ αυτό τον πλησίασε με τρόπο τελείως ακατάλληλο. Πρόσεξε λοιπόν την υπερηφάνεια αυτής και εκείνων. Διότι έπρεπε να ακούσουν την ομιλία Του μαζί με το πλήθος περιμένοντας να τελειώσει τον λόγο Του, αλλά δίχως να περιμένουν τον φωνάζουν έξω, και μάλιστα παρουσία πολλών άλλων. Και τι ήταν αυτό που ήθελαν να του πουν; Διότι αν ήταν για τα δόγματα της αληθείας έπρεπε την συζήτηση αυτή να την κάνουν παρουσία όλων για να ωφεληθούν. Όμως αυτό το έκαναν από φιλοδοξία. Ο Ιωάννης μάλιστα μαρτυρεί ότι ούτε οι αδελφοί του πίστευαν σ’ Αυτόν. Ο Χριστός λοιπόν με αυτή την μετρία επιτίμηση υπενθυμίζει στην Παναγία ότι δεν είναι μόνον υιός της, αλλά και Κύριός της. Μία είναι η πραγματική συγγένεια, το να πράττει κανείς το θέλημα του Θεού. Διότι είναι δυνατόν ο κατά σάρκα γονέας να μην είναι πατέρας, και αυτός που δεν εγέννησε να είναι.

            Βέβαια ας προσέξουμε ότι δεν έβγαλε καταδικαστική απόφαση διότι δεν είπε δεν είναι αυτή μητέρα Μου και αυτοί δεν είναι αδελφοί μου, αλλά είπε ότι αν θέλουν να είναι πραγματικά μητέρα και αδελφοί Μου θα πρέπει να πράξουν το θέλημα του Πατρός Μου. Με αυτή λοιπόν την ενέργειά Του ο Χριστός όπως και άλλοτε στον εν Κανά γάμο θεράπευσε τον πάθος της κενοδοξίας και παράλληλα απέδωσε την πρέπουσα τιμή.

 

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο ΙΓ΄(13)

 

 1. Ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς τῆς οἰκίας ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν·

            Δεν κάθισε τυχαία παρά την θάλασσα διότι δεν ήθελε κανέναν να έχει πίσω Του, αλλά όλους μπροστά Του.

2. καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν ὄχλοι πολλοί, ὥστε αὐτὸν εἰς πλοῖον ἐμβάντα καθῆσθαι, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν εἱστήκει. 3. καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων·

            Άρχισε λοιπόν να μιλά με παραβολές και αυτό δεν το έκανε στην επί του όρους ομιλία Του επειδή τότε το ακροατήριό του ήταν λαός απλοϊκός, ενώ εδώ παραβρίσκονταν γραμματείς και φαρισαίοι.

 4. ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά· 5. ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς 6. ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη· 7.  ἄλλα δὲ ἔπεσεν επὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά·8. ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα. 9.  ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

            Από πού εξήλθε Αυτός που είναι Πανταχού παρών; Δεν εξήλθε φυσικά τοπικώς, αλλά κατά το σχέδιο της οικονομίας Του περιβληθείς την ανθρώπινη σάρκα. Και προς ποίο σκοπό εξήλθε; Για να καλλιεργήσει, όχι για να καταστρέψει την γη ή τους γεωργούς. Σπόρος είναι η διδασκαλία, γη οι ψυχές των ανθρώπων και σπορέας ο Ίδιος. Και τι συμβαίνει με τον σπόρο αυτό; Τρία μέρη του σπόρου καταστρέφονται και το ένα σώζεται. Διότι άλλοι σπόροι έπεσαν στον δρόμο και τους έφαγαν τα πουλιά. Προσοχή δεν είπε ότι Αυτός τα έρριψε, αλλά ότι αυτά έπεσαν, άλλοι πάλι σπόροι έπεσαν πάνω σε πετρώδες έδαφος και δεν ρίζωσαν σωστά αλλά ξεράθηκαν, άλλοι πάλι έπεσαν μέσα στα αγκάθια και κατεπνίγησαν. Άλλοι όμως σπόροι έπεσαν σε εύφορο έδαφος και απέδωσαν κάποιοι καρπό εκατονταπλάσιο, άλλοι δε εξηκονταπλάσιο και άλλοι τριαντακονταπλάσιο.

            Ας δούμε όμως ποια ήταν η αιτία της απώλειας. Ασφαλώς δεν ήταν ο σπορέας, αλλά η γη που δέχτηκε το σπόρο. Θα ρωτήσει κάποιος πως μπορεί να δικαιολογηθεί ο σπορέας που έσπειρε πάνω στα αγκάθια, ή σε πετρώδες έδαφος ή στην οδό; - Σχετικώς με τους σπόρους και την γη δεν δικαιολογείται το πράγμα, σχετικά όμως με τις ψυχές όχι μόνο δικαιολογείται, αλλά είναι άξιο πολλών επαίνων. Διότι είναι δυνατόν πετρώδης ψυχή να μεταβληθεί και να γίνει εύφορος, όπως και τα αγκάθια και η οδός, διότι αν δεν ήταν δυνατόν να γίνει αυτό ο Κύριος δεν θα έσπερνε.

            Πρόσεξε επίσης ότι η απώλεια είναι μία, αλλά πολλοί οι οδοί που οδηγούν σ΄αυτήν. Διότι εκείνοι που παρομοιάζονται με οδό είναι οι βάναυσοι, οι ράθυμοι και οι αδιάφοροι, εκείνοι που παρομοιάζονται με πέτρα είναι οι ασθενέστεροι στην πίστη. Εκείνοι δε που παρομοιάζονται με τα αγκάθια είναι οι πλέον ασυγχώρητοι απ’ όλους. Και γι’ αυτό δεν είπε ο αιών, αλλά η μέριμνα του αιώνος και δεν είπε ο πλούτος, αλλά η απάτη του πλούτου. Δηλαδή είναι δυνατόν να έχουμε πλούτο χωρίς να απατώμεθα και να ζούμε στον παρόντα αιώνα και να μην καταπνιγόμεθα από φροντίδες όπως αυτοί που κατεπνίγησαν από τα αγκάθια της μέριμνας και της απάτης του πλούτου.

            Όσο για την εύφορη γη, πρόσεξε ότι ο σπορέας είναι ο ίδιος και τα σπέρματα τα ίδια, όμως δεν είναι έχει την ίδια αποδοτικότητα ο κάθε σπόρος και αυτό οφείλεται στη φύση της γης. Δεν συμβαίνει αυτό εξαιτίας της φύσεως, αλλά εξαιτίας της διαθέσεως. Να η μεγάλη φιλανθρωπία του Κυρίου, διότι δεν ζητά ένα μόνο μέτρο αρετής.

            Τώρα «Πες μου σε παρακαλώ, διατί φορτώνεις το σώμα σου με λίπος; Μήπως σε έχουμε για να σε θυσιάσουμε; Μήπως θα σε παραθέσουμε σε κάποια τράπεζα; Καλά κάνεις και τρέφεις τας όρνιθας διά να παχύνουν· μάλλον δε ούτε και εκεί κάνεις καλά· διότι όταν παραπαχύνουν καθίστανται ακατάλληλοι προς υγιεινή δίαιτα. Τόσο μεγάλο κακό είναι η τρυφή, ώστε και εις αυτά τα ζώα δρα καταστρεπτικά… διά τι άνθρωπέ μου σου εδόθη ο φάρυγγας, για να τον γεμίζεις μέχρι επάνω στο στόμα με σάπιο οίνο και με όλη την άλλη διαφθορά; Δεν σου εδόθη διά τούτο, άνθρωπέ μου, αλλά πριν απ’ όλα για να υμνείς τον Θεό… ούτε η κοιλία έγινε για να δέχεται μόνο τροφές, αλλά την κανονική ποσότητα των τροφών. Και αυτό καθίσταται φανερό από την ίδια που διαμαρτύρεται έντονα όταν την παρενοχλούμε με την πλεονεξία. Και δεν διαμαρτύρεται μόνο, αλλά και προβάλλουσα άμυνα απαιτεί την πλέον σκληρά τιμωρία διά την εις βάρος της αδικία… όταν παραβιαστεί πολλές φορές βλάπτει και διαφθείρει και τον ίδιο τον εγκέφαλο. Από την κατάχρηση προκαλείται τόσο μεγάλη βλάβη, ώστε όταν δεν φιλοσοφήσεις με την θέλησή σου, να μάθεις να ζεις με μέτρο, έστω και χωρίς να το θέλεις, φοβούμενος την τόσο μεγάλη καταστροφή».

10 Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ εἶπον αὐτῷ· διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;

Αξίζει να θαυμάσουμε τους μαθητές που επιθυμούντες να μάθουν, γνώριζαν όμως παράλληλα πότε έπρεπε να ρωτήσουν. Δεν έκαναν δηλαδή παρουσία όλων την ερώτηση. Το ίδιο έπρεπε να κάνουν και οι αδελφοί και η μητέρα Του, δηλαδή να μην διακόψουν την διδασκαλία, αλλά να περιμένουν. – Διατί τους ομιλείς με παραβολές; Η ερώτηση εμπεριέχει φιλοστοργία για τον πλησίον.

11 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ὅτι ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐκείνοις δὲ οὐ δέδοται.

Στους μαθητές δόθηκε το προνόμιο του να γνωρίσουν τα μυστήρια της Βασιλείας των ουρανών. Σ’ εκείνους λοιπόν δεν εδόθη αυτό το προνόμιο. Γιατί; Διότι αυτό το προνόμιο χαρίζεται, είναι Θεία Χάρις και παρέχεται δωρεάν. Δηλαδή τι; Ο Θεός μόνο σε λίγους και εκλεκτούς δίδει τέτοια προνόμια; -Όχι, σε όλους όσους έχουν καλή διάθεση.

Τι απορείς; Κι εμείς το ίδιο δεν κάνουμε; Όταν βλέπουμε ότι κάποιος μας ακούει με ραθυμία, τον αφήνουμε, σ’ εκείνον όμως που μας παρακολουθεί με ενδιαφέρον εντείνουμε και επεκτείνουμε την διδασκαλία μας. Άρα, η τύφλωση των ακροατών του Χριστού οφείλονταν στην πονηρία τους, διότι αν και είδαν θαύματα πολλά έλεγαν: «Με την δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντος των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια.»

12 ὅστις γὰρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῷ καὶ περισσευθήσεται· ὅστις δὲ οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. 13 διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ ἀκούωσι μηδὲ συνῶσι, 14 μήποτε ἐπιστρέψωσι· καὶ τότε πληρωθήσεται αὐτοῖς ἡ προφητεία ῾Ησαΐου ἡ λέγουσα· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε· 15 ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς. 16 ῾Υμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί, ὅτι βλέπουσι, καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν, ὅτι ἀκούουσιν.

Σ’ αυτούς λοιπόν βρίσκει πλήρη εφαρμογή το ρηθέν του προφήτου Ησαῒου «Θ’ ακούσετε με τα αυτιά σας και δεν θα καταλαβαίνετε και θα βλέπετε με τα μάτια σας και δεν θα κατανοείτε.. μήπως κάποτε επιστρέψουν και τους θεραπεύσω», διότι ο Θεός δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού. Η αμαρτία βέβαια δεν οφείλεται στη φύση, ούτε είναι αποτέλεσμα ανάγκης και βίας. Ο Χριστός μακαρίζει τελικά τους μαθητές Του όχι για να κατακρίνει τους άλλους, αλλά διότι αυτοί επιδείκνυαν ενδιαφέρον για να μάθουν, ενώ οι άλλοι ήταν ράθυμοι και αρνητικοί.

17 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν.

Είναι λοιπόν καλύτεροι οι μαθητές, όχι μόνο από τους διεφθαρμένους, αλλά κι από κείνους που είχαν προκόψει στην αρετή  κατά το παρελθόν. Γιατί; -Διότι εκείνοι είδαν τον Χριστό μόνο με τα μάτια της πίστεως, ενώ αυτοί και με τους σωματικούς οφθαλμούς.

18 ῾Υμεῖς οὖν ἀκούσατε τὴν παραβολὴν τοῦ σπείραντος.

19 παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μὴ συνιέντος, ἔρχεται  πονηρὸς καὶ αἴρει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν  παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. 20 ὁ δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπαρείς, οὗτός ἐστιν  τὸν λόγον ἀκούων καὶ εὐθέως μετὰ χαρᾶς δεχόμενος καὶ λαμβάνων αὐτόν· 21 οὐκ ἔχει δὲ ρίζαν ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστι, γενομένης δὲ θλίψεως  διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζεται. 22 ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν  τὸν λόγον ἀκούων καὶ  μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ  ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. 23 ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρείς, οὗτός ἐστιν  τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν· ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ  μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.

 

Δεν όρισε λοιπόν ο Χριστός μόνο μία οδό σωτηρίας αλλά πολλές. Διότι κι αυτός που καρποφόρησε σε εκατό και ο άλλος σε εξήντα, αλλά και ο άλλος σε τριάντα, όλοι ανεξαιρέτως σώζονται, για να κάνει έτσι ο Χριστός την οδό της Σωτηρίας προσιτή σε όλους.

 

Δεν μπορείς να ασκηθείς στην παρθενία; Τότε σύναψε γάμο με σωφροσύνη.

Δεν μπορείς να ασκηθείς στην ακτημοσύνη; Τότε δώσε κάτι απ’ αυτά που έχεις.

Εκείνος σε έκανε κληρονόμο της Βασιλείας των ουρανών κι εσύ δεν μπορείς να δώσεις κάτι από τα γήινα;

Παρότι είσαι δούλος ο Κύριος σε προσκαλεί σε δείπνο και σου παραθέτει τράπεζα. Ήσουν γυμνός και σε έντυσε, εσύ όμως ούτε στην οικία σου δεν τον βάζεις;

Σε πότισε με το ποτήριό Του, εσύ ούτε λίγο κρύο νερό δεν του δίνεις; Αυτός σου δίνει το Σώμα και το Αίμα Του και καθόλου δεν σε αποφεύγει.

Ας γίνουμε επιτέλους ήπιοι  και φιλάνθρωποι, για να μην επισύρουμε κατά του εαυτού μας την ανυπόφορη καταδίκη.

Τι πρέπει να κάνουμε; Να δείξουμε λίγη γενναιοδωρία προς τους πτωχούς, διότι έτσι θα απολαύσουμε όλα τα αγαθά και τα επίγεια και τα επουράνια.

            24 ῎Αλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ· 25 ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν. 26 ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε, τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια. 27 προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου εἶπον αὐτῷ· κύριε, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ; πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια; 28 ὁ δὲ ἔφη αὐτοῖς· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν. οἱ δὲ δοῦλοι εἶπον αὐτῷ· θέλεις οὖν ἀπελθόντες συλλέξωμεν αὐτά; 29 ὁ δὲ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον· 30 ἄφετε συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ, καὶ ἐν καιρῷ τοῦ θερισμοῦ ἐρῶ τοῖς θερισταῖς· συλλέξατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτά, τὸν δὲ σῖτον συναγάγετε εἰς τὴν ἀποθήκην μου

 

Στην παραβολή του Σπορέως ο Χριστός δεν μας μίλησε για ζιζάνια, εδώ όμως το κάνει. Ποια είναι αυτά τα ζιζάνια; -Είναι οι αιρετικοί οι οποίοι αρχικά μεν δέχτηκαν τον σπόρο του Ευαγγελίου, στη συνέχεια όμως έγιναν διαφθορείς και όργανα του διαβόλου. Είναι εκπληκτικό το πώς ο Χριστός μας εξηγεί για τον χρόνο δράσης των αιρετικών: «καθ’ όν χρόνον εκοιμώντο οι άνθρωποι».

            Η πλάνη ακολουθεί την αλήθεια. Μετά τους προφήτες ήρθαν οι ψευδοπροφήτες, μετά του αποστόλους, οι ψευδαπόστολοι και μετά τον Χριστό ο αντίχριστος.

            Ποια όμως η διαφορά του σπόρου που έπεσε στην οδό με τα ζιζάνια;  Ότι ο μεν πρώτος αμέσως αρπάχτηκε, ενώ στην προκειμένη περίπτωση ρίζωσε  και για να εκριζωθεί χρειάζονται μηχανορραφίες. Άρα ο Χριστός μας τα λέει όλα αυτά για μην εφησυχάζουμε ποτέ, αλλά πάντοτε να επαγρυπνούμε.

            Προσέξτε τώρα το ενδιαφέρον και την επιμέλεια  των γεωργών: Αφού είδαν τα ζιζάνια θέλησαν αμέσως να τα εκριζώσουν. Αλλά πρώτα ρώτησαν τον Κύριο :-«θέλεις»;  Δεν έκαναν του κεφαλιού τους. Εκείνος όμως αρνήθηκε. Γιατί; Διότι ο Χριστός δεν θέλει τους πολέμους και τις αιματοχυσίες. Άλλωστε μαζί με τους αιρετικούς μπορεί να φονεύονταν και πολλοί ορθόδοξοι, ή μπορεί κάποιοι που ως τότε να αποτελούσαν μερίδα ζιζανίων  να μετατρέπονταν τελικά σε σίτο.

31 ῎Αλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν κόκκῳ σινάπεως, ὃν λαβὼν ἄνθρωπος ἔσπειρεν ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ· 32 ὃ μικρότερον μέν ἐστι πάντων τῶν σπερμάτων, ὅταν δὲ αὐξηθῇ, μεῖζον πάντων τῶν λαχάνων ἐστὶ καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε ἐλθεῖν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατασκηνοῦν ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ.

            Ενθαρρύνει τώρα τους μαθητές Του στο να μην απογοητεύονται εξαιτίας της αριθμητικής τους ολιγότητας, διότι το Ευαγγελικό κήρυγμα οπωσδήποτε θα εξαπλώνονταν.

 33 ῎Αλλην παραβολὴν ἐλάλησεν αὐτοῖς· ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ζύμῃ, ἣν λαβοῦσα γυνὴ ἐνέκρυψεν εἰς ἀλεύρου σάτα τρία, ἕως οὗ ἐζυμώθη ὅλον.

            Έτσι κι εσείς, λέει τώρα στους μαθητές Του θα μεταβάλλετε όλη την οικουμένη. Επομένως ας μην προβάλλει κανείς το επιχείρημα της αριθμητικής ολιγότητας. Και δεν δίνει παράδειγμα την σπίθα η οποία χρειάζεται και τα κλαδιά για να γίνει πυρκαγιά, αλλά της ζύμης, η οποία με την εσωτερικής της δύναμη και χωρίς εξωτερική βοήθεια μεταπλάθει όλο της το περιεχόμενο.

            Θα πει κάποιος: -Μα αυτοί ήταν απόστολοι.

            -Και τι σημασία έχει αυτό; Μήπως αυτοί δεν μετείχαν σε ό,τι κι εσύ μετέχεις; Δεν μεγάλωσαν μέσα σε πόλεις; Δεν εξάσκησαν τέχνες; Μήπως νομίζεις ότι ήταν άγγελοι ή ότι κατέβηκαν από τον ουρανό;

            -Κάποιος άλλος θα πει «μα αυτοί έκαναν θαύματα».

            Απαντούμε: -Δεν τους έκαναν θαυμαστούς τα θαύματα αλλά το ότι περιφρόνησαν τα χρήματα και τη δόξα. Επομένως μόνο ο βίος και όχι ο πλούτος λάμπει παντού. Αυτός είναι που προσελκύει την Θεία Χάρη και όχι η επιτέλεση των θαυμάτων.

            Πες μου, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος έκανε κανένα θαύμα; Ο Ιώβ πως εξέπληξε τον διάβολο χωρίς να κάνει κανένα θαύμα; Και ο Δαυίδ και ο Αβραάμ και ο Ιακώβ ποιον νεκρό ανέστησαν;  Είναι ολοφάνερο αγαπητοί μου, ότι τα θαύματα σε πολλές περιπτώσεις όχι μόνο δεν ωφελούν αλλά βλάπτουν.

            Πες μου  και κάτι ακόμη: -Αν κάποιος σου έδινε την δυνατότητα να αναστήσεις νεκρούς ή να πεθάνεις για τον Χριστό, τι θα προτιμούσες; Νομίζω θα έλεγες το δεύτερο. Κι αν σου ζητούσε να επιλέξεις μεταξύ του να μπορείς να κάνεις το χορτάρι χρυσό ή να περιφρονούσες όλο τον χρυσό σαν χορτάρι τι θα προτιμούσες; Αναμφισβήτητα και πάλι το δεύτερο. Κι όμως το πρώτο είναι θαύμα, ενώ το δεύτερο έργο.

            Δείτε τι λέει ο Χριστός: «Μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός εις την καρδίαν». Δεν είπε νήστευσα, αν και θα μπορούσε να το πει, διότι νήστεψε για σαράντα μέρες. Όταν δε απέστειλε τους μαθητές Του στον κόσμο δεν τους είπε να νηστεύετε, αλλά «να τρώγετε  όλα όσα σας προσφέρουν». Όμως για τα χρήματα ήταν αυστηρός: «Μη αποκτήσετε χρυσόν ή άργυρον, ούτε να φυλάσσετε χαλκόν εις τας ζώνας σας». Αυτά τα αναφέρουμε όχι για να περιφρονηθεί η αξία της νηστείας, αλλά για να μην νομίζει κανείς ότι αυτή (η νηστεία) που κατέχει το τελευταίο  μέρος στο χώρο της αρετής αρκεί για την σωτηρία της ψυχής. Διότι σπουδαιότερες από την νηστεία είναι η αγάπη, η επιείκεια, η ελεημοσύνη η οποία υπερέχει και από την παρθενία. Άρα λοιπόν τίποτα δεν σε εμποδίζει να γίνεις ίσος με τους αποστόλους, αρκεί να πλησιάσεις στον δρόμο της αρετής.

34 Ταῦτα πάντα ἐλάλησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν παραβολαῖς τοῖς ὄχλοις, καὶ χωρὶς παραβολῆς οὐδὲν ἐλάλει αὐτοῖς, 35 ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἀνοίξω ἐν παραβολαῖς τὸ στόμα μου, ἐρεύξομαι κεκρυμμένα ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 

Γιατί μιλούσε με παραβολές ο Ιησούς; - Διότι ο σκοπός Του δεν ήταν απλά να κηρύττει, αλλά να παρακινεί τους ακροατές Του να ρωτούν. Κι όμως κανείς δεν Τον ρωτούσε, διά τούτο τους άφησε και αναχώρησε. Και γιατί δεν ρωτούσαν; -Διότι ήταν εγωιστές.
36 Τότε ἀφεὶς τοὺς ὄχλους ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· φράσον ἡμῖν τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ. 37 ῾Ο δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· 38 ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος· τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσιν οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ· 39 ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν. 40 ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος τούτου. 41 ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, 42 καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Εσύ τώρα δώσε σημασία στο ότι ενώ η σπορά είναι δικό Του έργο και γίνεται απ’ αυτόν τον ίδιο, η τιμωρία και η κόλαση είναι ξένη προς Αυτόν και διά τούτο αποστέλλει τους αγγέλους Του για να τιμωρήσουν.

43 τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 44 Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θησαυρῷ κεκρυμμένῳ ἐν τῷ ἀγρῷ, ὃν εὑρὼν ἄνθρωπος ἔκρυψε, καὶ ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον. 45 Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας· 46 ὃς εὑρὼν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην ἀπελθὼν πέπρακε πάντα ὅσα εἶχε καὶ ἠγόρασεν αὐτόν. 47 Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ βληθείσῃ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐκ παντὸς γένους συναγαγούσῃ· 48 ἥν, ὅτε ἐπληρώθη, ἀναβιβάσαντες αὐτὴν ἐπὶ τὀν αἰγιαλὸν καὶ καθίσαντες συνέλεξαν τὰ καλὰ εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ σαπρὰ ἔξω ἔβαλον. 49 οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. ἐξελεύσονται οἱ ἄγγελοι καὶ ἀφοριοῦσι τοὺς πονηροὺς ἐκ μέσου τῶν δικαίων, 50 καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Βλέπεις πόσοι είναι οι οδοί της απώλειας; Αυτοί που συμβολίζονται με πέτρα, με άκανθες, με ζιζάνια και με σαγήνη. Επομένως πολύ ορθώς έλεγε ο Κύριος ότι είναι πλατειά η οδός που οδηγεί εις την απώλεια.

 51 Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· συνήκατε ταῦτα πάντα; λέγουσιν αὐτῷ, ναί, Κύριε. 52 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τοῦτο πᾶς γραμματεὺς μαθητευθεὶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά.

Ο Κύριος αφού αναχώρησαν οι μαθητές απ’ Αυτού, συνέχισε να διδάσκει στους μαθητές Του. Γιατί; Διότι αυτοί είχαν γίνει σοφότεροι και μπορούσαν να κατανοούν και βαθύτερα νοήματα. Έτσι μετά απ’ όλα αυτά τους ρωτά: - Τα κατανοήσατε όλα αυτά; Και εκείνοι του λέγουν: -Ναι Κύριε.

Πρόσεξε δε και κάτι ακόμη ότι ο οικοδεσπότης δηλαδή αυτός που έχει ασχοληθεί με τις γραφές εκβάλλει από τους θησαυρούς του παλαιά και νέα. Να εδώ  η συρραφή της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης όπου η μία συμπληρώνει και δεν αναιρεί την άλλη.

Σκεφτείτε τώρα πόση είναι η πενία αυτών που στερούνται την μελέτη των γραφών.

53 Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς παραβολὰς ταύτας μετῆρεν ἐκεῖθεν, 54 καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι αὐτοὺς καὶ λέγειν· πόθεν τούτῳ  σοφία αὕτη καὶ αἱ δυνάμεις; 55 οὐχ οὗτός ἐστιν  τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ  μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ᾿Ιάκωβος καὶ ᾿Ιωσῆς καὶ Σίμων καὶ ᾿Ιούδας; 56 καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ οὐχὶ πᾶσαι πρὸς ἡμᾶς εἰσι; πόθεν οὖν τούτῳ ταῦτα πάντα; 57 καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ.

Πόσο ανόητοι ήταν Ιουδαίοι, διότι ενώ είχαν δει πολλά παραδείγματα στην Παλαιά εποχή, είχαν δει άγια παιδιά να βγαίνουν από άσημους πατέρες, καθόσον και ο Δαυίδ ήταν υιός του άσημου γεωργού του Ιεσσαί, και ο Αμώς υιός γιδοβοσκού, αλλά και ο Μωυσής είχε πατέρα που πολύ απείχε απ’ αυτόν. Μάλιστα δε διερωτώμενοι έλεγαν, από πού προήλθαν σ’ αυτόν αυτές οι δυνάμεις; Ονομάζοντας τα θαύματα δυνάμεις. Τι τους είπε λοιπόν ο Χριστός;  

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. 58 καὶ οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖ δυνάμεις πολλὰς διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν.

Γιατί όμως δεν έκανε εκεί θαύματα; Διότι δεν απέβλεπε στην επίδειξη δυνάμεως, αλλά προς το συμφέρον εκείνων. Για ποιο συμφέρον ομιλούμε; Για να μη τυχόν βλέποντας οι Ναζωραίοι θαύματα αύξαναν την καταδίκη τους.

 

            

               Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο ΙΔ΄ (14)

 

1. Εν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἤκουσεν ῾Ηρῴδης ὁ τετράρχης τὴν ἀκοὴν ᾿Ιησοῦ.

Δείτε την αδιαφορία αυτών που μας κυβερνούν. Πόσος καιρός πέρασε για να πληροφορηθεί ο Ηρώδης τα περί του Ιησού.

 

2 καὶ εἶπε τοῖς παισὶν αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστής· αὐτὸς ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ διὰ τοῦτο αἱ δυνάμεις ἐνεργοῦσιν ἐν αὐτῷ.

 

Σε ποιους είπε τη σκέψη του; Παρά μόνο στους αυλικούς του. Γιατί; Διότι φοβήθηκε υπερβολικά. Και ο Ματθαίος εξιστορεί την ιστορία της αποκεφαλίσεως του Ιωάννου του Βαπτιστού. Γιατί σε αυτό το σημείο; Διότι αφορά τον Χριστό και αν δεν ήταν συνυφασμένη με Εκείνον δεν θα έμπαινε στον κόπο να την εξιστορήσει.

 

 3 ὁ γὰρ ῾Ηρῴδης κρατήσας τὸν ᾿Ιωάννην ἔδησεν αὐτὸν καὶ ἔθετο ἐν φυλακῇ διὰ ῾Ηρωδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. 4 ἔλεγε γὰρ αὐτῷ  ᾿Ιωάννης· οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν αὐτήν.

5 καὶ θέλων αὐτὸν ἀποκτεῖναι ἐφοβήθη τὸν ὄχλον, ὅτι ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον. 6 γενεσίων δὲ ἀγομένων τοῦ ῾Ηρῴδου ὠρχήσατο  θυγάτηρ τῆς ῾Ηρωδιάδος ἐν τῷ μέσῳ καὶ ἤρεσε τῷ ῾Ηρῴδη· 7 ὅθεν μεθ᾿ ὅρκου ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι  ἐὰν αἰτήσηται. 8 ἡ δέ, προβιβασθεῖσα ὑπὸ τῆς μητρὸς αὐτῆς, δός μοι, φησίν, ὧδε ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 9 καὶ ἐλυπήθη  βασιλεύς, διὰ δὲ τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς συνανακειμένους ἐκέλευσε δοθῆναι, 10 καὶ πέμψας ἀπεκεφάλισε τὸν ᾿Ιωάννην ἐν τῇ φυλακῇ.

11 καὶ ἠνέχθη  κεφαλὴ αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι καὶ ἐδόθη τῷ κορασίῳ, καὶ ἤνεγκε τῇ μητρὶ αὐτῆς. 12 καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἦραν τὸ σῶμα καὶ ἔθαψαν αὐτό, καὶ ἐλθόντες ἀπήγγειλαν τῷ ᾿Ιησοῦ.

 

Από την ιστορία αυτή αξίζει να σημειώσουμε για όσους δεν γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίο ο Ηρώδης φυλάκισε τον Ιωάννη τον βαπτιστή: Επειδή ο Ιωάννης κατήγγειλε πως ο Ηρώδης παράνομα προς τον Μωσαϊκό νόμο έλαβε για γυναίκα του την γυναίκα του αποθανόντος αδελφού του. Ο νόμος βέβαια έδινε το δικαίωμα  στους αδελφούς να λαμβάνουν ως γυναίκα τους την γυναίκα του αποθανόντος αδελφού τους, με σκοπό να αποκτήσουν τέκνο μ’ αυτήν, διαιωνίζοντας έτσι την γενεά του αδελφού τους, διότι αυτό το τέκνο θα θεωρούνταν όχι ως δικό τους τέκνο, αλλά ως τέκνο του νεκρού αδελφού τους. Στην περίπτωση όμως αυτή η Ηρωδιάδα είχε αποκτήσει τέκνο με τον άνδρα της Φίλιππο και συνεπώς ο Ηρώδης δεν έπρεπε να  παντρευτεί την χήρα.

Ας δούμε επίσης τα συμπόσια, την μέθη, τον ελκυστικό χορό, την σατανική απαίτηση της θυγατέρας της Ηρωδιάδος.

Ο Θεός αγαπητοί μου δεν μας έδωσε τα πόδια για να χορεύουμε, αλλά για νε βαδίζουμε. Να χορεύουμε ναι, όμως μαζί με τους αγγέλους,  ειδάλλως χορεύουμε μαζί με τους δαίμονες.

Πρόσεξε επίσης πως η Ηρωδιάδα ζητά σε πιάτο την κεφαλή του Ιωάννου του Βαπτιστού, λες και είναι κάποιο έδεσμα, και μάλιστα χωρίς να λέει την αιτία της παράλογης απαίτησής της.

Πρόσεξε επίσης το πώς διηγείται ο Ευαγγελιστής τούτο το γεγονός με τρόπο διακριτικό. Υπέρ του Ηρώδη :«εξ αιτίας των όρκων και των προσκεκλημένων», και ότι «ελυπήθη», για την κόρη ότι «καθωδηγήθη από την μητέρα της», διότι όλοι οι άγιοι δεν λυπούνται δι αυτούς που υφίστανται κακά, αλλά διά αυτούς που τα διαπράττουν. Ας τους μιμούμαστε κι εμείς και ας μην επεμβαίνουμε στις αμαρτίες των πλησίον μας, αλλά ας τις καλύπτουμε. Εμείς όμως τι κάνουμε; Έοιμοι είμαστε με μίσος και μανία να διαπομπέψουμε τον εχθρό μας αν τυχόν γίνει φανερή η αμαρτία του.

13 ᾿Ακούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.

Τι άκουσε; -Για τον θάνατο του Ιωάννου του Βαπτιστού. Γιατί όμως δεν έφυγε πριν του το αναγγείλουν μολονότι γνώριζε βέναια ως Θεός τα περί της αποκεφαλίσεως του Ιωάννου; Διότι δεν ήθελε μόνο με τους λόγους, αλλά και με τα έργα να αποκαλύπτει τα έργα της Θείας οικονομίας.

14 Καὶ ἐξελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν.

Τόσος πολύς ήταν ο πόθος για τον Κύριο, ώστε ο κόσμος δεν έφυγε από κοντά Του ούτε και όταν άκουσε για τον τραγικό θάνατο του Ιωάννου. Ο δε Κύριος τους θεράπευσε όλους χωρίς αυτή την φορά να απαιτήσει πίστη απ’ αυτούς καθότι το ότι έτρεξαν με προθυμία κοντά Του και ότι εγκατέλειψαν τις πόλεις τους, το ότι καταπιέζονταν από την πείνα, φανέρωναν πίστη.

15 ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

Παρότι είχαν δε και άλλη φορά κοφίνια να γεμίζουν με άρτους θαυματουργικά, εν τούτοις δεν περίμεναν να συμβεί και πάλι ένα ανάλογο θαύμα. Γιατί; Διότι ήταν ατελής η πίστη τους.

 16 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

Πρόσεξε, δεν τους είπε εγώ θα τους δώσω να φάνε, αλλά δώστε τους εσείς. Διότι ακόμη τον θεωρούσαν άνθρωπο. Έτσι οι μαθητές του απαντούν μη έχοντας και πάλι συναίσθηση το ποιον έχουν απέναντί τους:

17 οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. 18 ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. 19 καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. 20 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. 21 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.

Γιατί πριν την επιτέλεση του θαύματος σήκωσε τα μάτια Του στον ουρανό; Διότι έπρεπε να πιστεύουν οι άνθρωποι ότι απεστάλη από τον Πατέρα του και ότι είναι ίσος μ’ Αυτόν. Την ισότητα την αποδείκνυε πράττοντας θαύματα ως εξουσίαν έχων, την δε προέλευση λειτουργώντας με ταπείνωση και επικαλούμενος τον Πατέρα.

Μήπως δεν δημιούργησε να δημιουργήσει τροφή χωρίς αυτή να υπάρχει; Για να κλείσει τα στόματα του Μαρκίωνος και του Μανιχαίου που τον αποξένωναν από τη φύση και για να διδάξει με τα έργα Του ότι αυτά και όλα τα ορατά είναι δημιουργήματα δικά Του διά τούτου πολλαπλασίασε τους άρτους. Διότι και στην Δημιουργία από την γη παρήγαγε τους καρπούς και από το νερό τα ζώντα ερπετά. Αυτό αποδείκνυε την εξουσία του και επί ξηράς και επί θαλάσσης.

Δείτε όμως και την πνευματικότητα των μαθητών οι οποίοι μολονότι βρίσκονταν τόσο μακριά από την πόλη είχαν μαζί τους μόνο πέντε ψάρια παρότι ήταν δώδεκα στον αριθμό και είχαν τόσες λίγες προμήθειες μαζί τους διότι είχαν πάψει να μεριμνούν για τα υλικά.

Το θαύμα έγινε και περίσσεψαν λέει κομμάτια άρτων όχι ολόκληροι άρτοι με σκοπό να δείξει ότι αυτά ήταν υπολείμματα των ολόκληρων άρτων. Και έκανε λέει να περισσεύσουν δώδεκα κοφίνια  για να κρατήσει και ο Ιούδας ένα. Μπορούσε βέβαια να σβήσει με θαύμα την πείνα του πλήθους όμως ούτε και αυτό το έκανε γιατί με το θαύμα ήθελε να δείξει την δύναμή Του.

 22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. 

Γιατί τους ανάγκασε να φύγουν; Έτσι έκανε πάντα μετά την επιτέλεση ενός μεγάλου θαύματος και για να μας διδάξει με αυτό τον τρόπο  την μετριοφροσύνη.

Το θαύμα αυτό μας διδάσκει και κάτι ακόμη: Να μάθουμε την τέχνη της ελεημοσύνης και της ευσπλαχνίας. Η τέχνη αυτή είναι ανώτερη από όλες τις άλλες τέχνες κι όμως δεν χρειάζεται ούτε κόπος ούτε χρόνος για να την ασκήσει κανείς. Σκέψου, γιατί τα χρήματα τα ονόμασαν έτσι; Διότι όποιος τα κατέχει πρέπει να ξέρει και να τα χρησιμοποιεί. Η τέχνη λοιπόν αυτή έχει τέλος της τον ουρανό και τα επουράνια αγαθά που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να περιγράψει την ωραιότητά τους.

Κάποιοι ονομάζουν κάποιες άλλες δεξιότητες ως τέχνες όπως την μαγειρική, η οποία δεν είναι καν τέχνη διότι εισαγάγει στον άνθρωπο την αφθονία και την τρυφή που είναι η μητέρα όλων των νοσημάτων και παθημάτων. Αλλά και οι ενδυματολόγοι και υποδηματοποιοί οι οποίοι κατασκευάζουν ένα σωρό καλλωπισμένα με κορδέλες υποδήματα και ενδύματα και τα οποία οι νέοι τα φορούν μη θέλοντας να τα σκονίσουν ή να τα λασπώσουν μολονότι τα παπούτσια φτιάχτηκαν για να πατούν στις λάσπες και στα χώματα δεν είναι αποτελούν τέχνη αλλά πλάνη.  Αν κάποιος δεν θέλει να σκονίσει τα παπούτσια του ας τα φορέσει στο λαιμό του…

Τα λέμε όλα αυτά και άλλα άπειρα θα μπορούσαμε να πούμε για να καταδείξουμε διάφορα αμαρτήματα που ενώ αιχμαλωτίζουν τον νου και τον σκοτίζουν οι περισσότεροι δεν τα θεωρούν καν αμαρτήματα. Και ενώ ο Θεός μας έφτιαξε για να βλέπουμε τα επουράνια ο διάβολος μας παθιάζει με περιττά ενδύματα, υποδήματα, ζωγραφιές, διακοσμήσεις και άλλα περιττά γήινα και ανώφελα πράγματα που οι άνθρωποι έχουν την μανία να τα ονομάζουν τέχνες.  

 23 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.

Για ποιο λόγο ανέβηκε στο όρος; Για να μας διδάξει ότι είναι καλό πράγμα η ερημία και η μόνωση όταν πρέπει να επικοινωνήσουμε με τον Θεό. Διότι η έρημος είναι η μητέρα της ησυχίας

24 τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.

Το είχαν ξαναπάθει οι μαθητές αυτό, αλλά την προηγούμενη φορά είχαν και τον Διδάσκαλο μαζί τους. Τώρα όμως βρίσκονται μόνοι τους στο πλοίο. Διότι ήρεμα και σιγά-σιγά τους εισάγει και τους καθοδηγεί στα μεγάλα πνευματικά θέματα και στο να αντιμετωπίζουν τα πάντα με γενναιότητα. Τους αφήνει μάλιστα όλη τη νύχτα να θαλασσοδέρνονται μη έχοντας από πουθενά ελπίδα.

25 τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. 26 καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.

Γιατί δεν φανέρωσε εξ’ αρχής ότι ήταν Εκείνος; -Ήθελε να μεγαλώσει κι άλλο την αγωνία τους ώστε να τον επιθυμήσουν περισσότερο. Και όταν εκείνοι από τον φόβο τους έκραξαν:

 27 εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε.

Τα λόγια αυτά διέλυσαν τους φόβους και έδωσαν θάρρος στους μαθητές.

28 ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα.

Δεν του είπε «παρακάλεσε τον Πατέρα», αλλά «πρόσταξε να βαδίσω κι εγώ πάνω στα κύματα». Ο Πέτρος ήταν πάντοτε ενθουσιώδης στις αντιδράσεις του. Πρόσεξε την πίστη του Πέτρου. Δεν πίστευε μόνο ότι ο Ιησούς μπορούσε να περπατά πάνω στα κύματα, αλλά ότι και σε άλλους μπορούσε να μεταδώσει αυτή την δυνατότητα.

 29 ὁ δὲ εἶπεν, ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν. 30 βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. 31 εὐθέως δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;

Προσέξτε. Ο Πέτρος ενώ πέτυχε το σπουδαιότερο, δηλαδή να βαδίζει πάνω στα κύματα, κάμφθηκε από το πιο ασήμαντο δηλαδή την ορμή του αέρα. Διότι τέτοια είναι η ανθρώπινη φύση. Πολλές φορές επιτυγχάνει στα μεγάλα και αποτυγχάνει στα μικρά και ασήμαντα. Και μάλιστα ο Πέτρος άρχισε να βυθίζεται όταν είχε φτάσει πολύ κοντά στον Χριστό, πράγμα που μας δείχνει να καταλάβουμε ότι δεν ωφελεί κάποιον να βρίσκεται τοπικώς κοντά στον Χριστό, αλλά να είναι κοντά με την πίστη του. Και γιατί ο Χριστός δεν πρόσταξε τους ανέμους να σταματήσουν, αλλά ο Ίδιος άπλωσε το χέρι Του και τον έπιασε; -Διότι όταν απουσιάζει η από μέρους μας προσπάθεια, τότε σταματά και η βοήθεια του Θεού. Και για να δείξει ότι ο Πέτρος και όχι ο άνεμος έφταιγε για την βύθισή του, του λέγει: -ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;

32 καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος· 33 οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ.

Κι ενώ πριν έλεγαν «τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Διότι και οι άνεμοι και η θάλασσα υπακούοουν» τώρα λένε «αληθινά είσαι Υιός του Θεού. Βλέπεις πως τους αναβιβάζει πνευματικώς στα υψηλότερα;

34 Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ. 35 καὶ ἐπιγνόντες αὐτὸν οἱ ἄνδρες τοῦ τόπου ἐκείνου ἀπέστειλαν εἰς ὅλην τὴν περίχωρον ἐκείνην, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας, 36 καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα κἂν μόνον ἅψωνται τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· καὶ ὅσοι ἥψαντο διεσώθησαν.

Ο Ιησούς έμεινε στην Γεννησαρέτ αρκετό καιρό η δε πίστη των ντόπιων όχι μόνο δεν μειώνονταν από την παρατεταμένη παρουσία του Κυρίου στην περιοχή αλλά ολοένα αυξάνονταν.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΙΕ΄

(ΔΕΚΑΤΟ ΠΕΜΠΤΟ)


 

 

1.ΤΟΤΕ προσέρχονται τῷ ᾿Ιησοῦ οἱ ἀπὸ ῾Ιεροσολύμων γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι λέγοντες· 2 διατί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουσι τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων; οὐ γὰρ νίπτονται τὰς χεῖρας αὐτῶν ὅταν ἄρτον ἐσθίωσιν.

 

Πρόσεξε  ότι οι Φαρισαίοι από μόνοι τους παγιδεύονται στα λόγια τους διότι δεν ρωτούν «γιατί οι μαθητές δεν τηρούν τον νόμο του Μωυσή»;, αλλά «γιατί δεν τηρούν την παράδοση των πρεσβυτέρων»;. Κατά συνέπεια γίνεται φανερό ότι οι ιερείς της εποχής εκείνης δεν έδιναν μεγάλη σημασία τόσο στην τήρηση του νόμου του Θεού αλλά στην τήρηση των δικών τους καινοτομιών· μολονότι ο Μωυσής είχε απαγορέψει το να προσθέτει κανείς ή να αφαιρεί κάτι από τον νόμο του Θεού.

  Μία από τις καινοτομίες λοιπόν που επέβαλλαν στον κόσμο ήταν ότι κανείς δεν έπρεπε να τρώει με άνιπτα χέρια. Αυτές και άλλες καινοτομίες εφάρμοζαν θέλοντας να παριστάνουν τους νομοθέτες. Την εφαρμογή όμως του νόμου Θεού την αγνοούσαν… Με αυτές λοιπόν τις ανοησίες θέλησαν να παγιδεύσουν τον Κύριο.

 

3 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· διατί καὶ ὑμεῖς παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν παράδοσιν ὑμῶν; 4 ὁ γὰρ Θεὸς ἐνετείλατο λέγων· τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα· καὶ ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα θανάτῳ τελευτάτω. 5 ὑμεῖς δὲ λέγετε· ὃς ἂν εἴπῃ τῷ πατρὶ ἢ τῇ μητρί, δῶρον ὃ ἐὰν ἐξ ἐμοῦ ὠφεληθῇς, καὶ οὐ μὴ τιμήσῃ τὸν πατέρα αὐτοῦ ἢ τὴν μητέρα αὐτοῦ· 6 καὶ ἠκυρώσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν παράδοσιν ὑμῶν.

 

Ο Χριστός βέβαια δεν μπήκε στην διαδικασία να απολογηθεί στις ανόητες κατηγορίες τους  αλλά αντιθέτως τους κατηγορεί Εκείνος ότι όχι εξ’ αιτίας της παράδοσης των πρεσβυτέρων, αλλά της δικής τους παραδόσεως ο λαός τον νόμο του Θεού.

Δηλαδή τι δίδασκαν στον λαό; - Να περιφρονούν τους γονείς τους με το πρόσχημα της ευσεβείας. Δηλαδή τι έκαναν; - Όταν οι γονείς τους τους ζητούσαν να τους δώσουν ένα πρόβατο, εκείνοι με το πρόσχημα ότι αυτό ήταν αφιερωμένο στον Θεό δεν το έδιδαν. Έτσι περιφρονούσαν και τους γονείς τους και τον Θεό, διότι ούτε στους γονείς, ούτε όμως και στον Θεό προσέφεραν το πρόβατο ως θυσία.  Και αφού είπε αυτά συνέχισε λέγοντας:

 

 7 ὑποκριταί! καλῶς προεφήτευσε περὶ ὑμῶν ῾Ησαΐας λέγων· 8 ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ· 9 μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων.

 

Να λοιπόν τώρα που και οι προφητείες των προφητών συμφωνούν απόλυτα με την κατάσταση που περιγράφει παραπάνω ο Κύριος.

 

 10 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον εἶπεν αὐτοῖς·

 

Και αφού λοιπόν αποστόμωσε τους Φαρισαίους στράφηκε προς τα πλήθη. Πότε; Όταν θεράπευσε τον λεπρό, όταν κατέλυσε το Σάββατο, όταν απέδειξε ότι ο Ίδιος είναι Κύριος και Βασιλεύς και της γης και της θάλασσας, όταν όρισε νόμους, όταν συγχώρησε αμαρτίες

ἀκούετε καὶ συνίετε· Δηλαδή, ακούστε, σκεφτείτε και ξυπνήστε.

 

 11 οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὸ ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος τοῦτο κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.

 

Εδώ ο Κύριος ως αυθεντία ουσιαστικά καταργεί τον νόμο του Μωυσέως περί ακάθαρτων φαγητών τα οποία οι Εβραίοι δεν έπρεπε να φάγουν. Το πόση σημασία έδιδαν οι Εβραίοι στην μη κατανάλωση των ακάθαρτων φαγητών φαίνεται από τα λεγόμενα αργότερα του Πέτρου: «Όχι Κύριε διότι ουδέποτε στη ζωή μου έφαγα κάτι μολυσμένο ή ακάθαρτο». (πραξ. 10,14). Παρόλα αυτά ο Κύριος στην παρούσα φάση δεν μίλησε ευθέως για φαγητά, αλλά «δι’ εκείνα που εισέρχονται στο στόμα».

 

12 τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἶπον αὐτῷ· οἶδας ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἐσκανδαλίσθησαν ἀκούσαντες τὸν λόγον; 13 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· πᾶσα φυτεία ἣν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ πατήρ μου ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται. 14 ἄφετε αὐτούς· ὁδηγοί εἰσι τυφλοὶ τυφλῶν· τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται.

 

Ο Κύριος ξέρει πότε πρέπει να αδιαφορεί κανείς για τα σκάνδαλα. Όμως ο Πέτρος δεν μπορούσε άλλο να σιωπήσει διότι και αυτός και υπόλοιποι μαθητές σκανδαλίστηκαν από τα λόγια του Κυρίου αλλά δεν ήθελαν αυτό να γίνει φανερό λόγο ντροπής. Για τον λόγο αυτό με πλάγιο τρόπο ο Πέτρος πλησίασε τον Χριστό:

 

15 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· φράσον ἡμῖν τὴν παραβολὴν ταύτην.

 

Και δεν τόλμησε να πει στον Χριστό ότι σκανδαλίστηκε ακούοντας όλα αυτά περί φαγητών, αλλά είπε εξήγησέ μας την παραβολή ταύτην.  Ο Χριστός όμως επέπληξε τον Πέτρο και μαζί μ’ αυτόν και τους άλλους μαθητές λέγοντας:  

 

16 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἀκμὴν καὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε; 17 οὔπω νοεῖτε ὅτι πᾶν τὸ εἰσπορευόμενον εἰς τὸ στόμα εἰς τὴν κοιλίαν χωρεῖ καὶ εἰς ἀφεδρῶνα ἐκβάλλεται; 18 τὰ δὲ ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ στόματος ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχεται, κἀκεῖνα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.

 

Τώρα λοιπόν ο Χριστός εξηγεί ξεκάθαρα ότι τα φαγητά ακόμη κι αν αυτά είναι νομικώς ακάθαρτα δεν είναι ικανά να μολύνουν τον άνθρωπο, διότι αυτά αποβάλλονται διά φυσικού τρόπου από τον αφεδρώνα.  Άλλωστε και ο Μωσαϊκός νόμος όριζε τον χρόνο κατά τον οποίο θεωρούνταν κάποιος ακάθαρτος όταν είχε φάει κάτι μολυσμένο. (από το πρωί ως το εσπέρας) δηλ. τόσο, όσο χρειάζονταν ο οργανισμός να χωνέψει αυτά. Και στη συνέχεια έλεγε ο νόμος «λούζεσθε και καθαροί έστε».  

Ας δούμε όμως τι είναι αυτό τελικά που μπορεί να μολύνει τον άνθρωπο.

 

19 ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βασφημίαι. 20 ταῦτά ἐστι τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον· τὸ δὲ ἀνίπτοις χερσὶ φαγεῖν οὐ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.

 

          Εκείνα που γεννιούνται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Αυτά είναι πράγματι ικανά να μολύνουν τον άνθρωπο.

Διότι κανείς δεν είναι ικανός να μας κάνει κακό παρά μόνο ο εαυτός μας. Τι θες να πεις στην προσευχή σου εναντίον κάποιου; Ότι σου άρπασε τα πράγματα; Ότι σε έβρισε; Ότι σε περιέβαλε σε κινδύνους; Αυτά όλα δεν είναι αδικία! Αντιθέτως αν σκεφτούμε ψύχραιμα, όλα αυτά μπορούν μέγιστα να μας ωφελήσουν. Συνεπώς αν αδίκησες κάποιον  κατηγόρησε τον εαυτό σου, αν κάποιος σε αδίκησε προσευχήσου γι’ αυτόν διότι σε ωφέλησε μέγιστα!

 

21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων

 

Τι; Τον πλησίασε γυναίκα αλλοεθνής; Ο Κύριος δεν είχε παραγγείλει στους μαθητές Του να μην πορευθούν σε έθνη ειδωλολατρικά;  Πως λοιπόν δέχεται να Τον πλησιάσει τώρα ειδωλολάτρισσα Συφοινίκισσα γυναίκα;  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Κύριος δεν είναι ο Ίδιος υποχρεωμένος να τηρήσει αυτό που διέταξε στους μαθητές Του, δεύτερον ότι ο Ίδιος δεν μετέβη προς τα έθνη.

 

ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγαζεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται.

 

Πρόσεξε ότι η γυναίκα αυτή είναι όντως άξια ελεημοσύνης διότι θεωρεί ανάξια τον εαυτό της και γι’ αυτό ζητά έλεος. Μόνο «έλεος» ζητά, δεν τόλμησε καν να φέρει μαζί της μπροστά στον Διδάσκαλο την θυγατέρα της η οποία βρίσκονταν σε τόσο άθλια κατάσταση. Και δεν λέει «ελέησε την θυγατέρα μου», αλλά «ελέησέ με»! Διότι εκείνη υποφέρει, ενώ η θυγατέρα της δεν συναισθάνεται την μανιακή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει.

 

23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον.

 

Οποία συμπεριφορά πρωτάκουστη και παράξενη! Κι ενώ τους Φαρισαίους παρά την αλαζονεία και αχαριστία τους δεν παύει να τους συμβουλεύει, αυτήν όμως που τρέχει κοντά Του και Τον παρακαλεί και δείχνει τόση ευλάβεια, δεν την θεωρεί ούτε καν άξια  να της απαντήσει. Ποιος λοιπόν δεν θα σκανδαλίζοντας βλέποντας, ή ακούοντας γι’ αυτήν την συμπεριφορά. Οπωσδήποτε και οι μαθητές ευσπλαχνίστηκαν την γυναίκα και λυπήθηκαν για την συμπεριφορά του Κυρίου τους. Όμως δεν τόλμησαν να Του ζητήσουν να επιτελέσει σ’ αυτήν το θαύμα αλλά:

 

καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾿Ισραήλ.

 

          Και τι έκανε η γυναίκα αυτή όταν άκουσε όλα αυτά να εξελίσσονται μπροστά της; Μήπως έφυγε; Κάθε άλλο, αλλά έγινε περισσότερο ορμητική. Μήπως ενεργούμε κι εμείς έτσι; Όχι, αλλά όταν βλέπουμε ότι το αίτημά μας δεν ικανοποιείται απομακρυνόμαστε, ενώ το αντίθετο θα έπρεπε να κάνουμε.

 

25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι.

 

          Κι όμως η γυναίκα αυτή αν και ούτε μέσω των μαθητών δεν εισακούστηκε, αντί να απομακρυνθεί περίλυπη εμφανίστηκε μπροστά στον Κύριο με μια όμορφη αδιαντροπιά και του είπε: «Κύριε βοήθησέ με»! Και δεν Του είπε «παρακάλεσε» ή «προσευχήσου», αλλά «βοήθησέ με», διότι Αυτός είναι ο Κύριος! Μήπως όμως τότε ο Χριστός την απάλλαξε  από την αμηχανία της; Όχι, αλλά:

 

26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις.

 

          Κι όταν επιτέλους της έκανε την τιμή να της μιλήσει, τότε την πλήγωσε ακόμη πρεισσότερο ονομάζοντάς την σκυλάκι!

 

 27 ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν.

 

          Απ’ τα λόγια του Κυρίου η γυναίκα λαμβάνει την υπεράσπισή της λέγοντας, ότι αν πράγματι είμαι σκυλάκι τότε δεν είμαι ξένη, άρα δικαιούμαι να πάρω το μερίδιο που μου αναλογεί!

          Να λοιπόν γιατί ο Κύριος άφησε να εξελιχθούν όλα αυτά, διότι γνώριζε τι θα απαντήσει η γυναίκα, διότι ήθελε να φανερωθεί η αρετή της και για να ακούσουμε κι εμείς και να ωφεληθούμε.

          Στο τέλος ο Χριστός την στεφάνωσε λέγοντας:

 

 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

 

          Εσύ δώσε προσοχή στο ότι ενώ η παράκληση των Αποστόλων απέτυχε η επιμονή της γυναίκας πέτυχε τον σκοπό της. Τόσο μεγάλη σημασία έχει η επιμονή στην προσευχή. Διότι εμείς που είμαστε άμεσα ενδιαφερόμενοι για τις υποθέσεις μας θέλει ο Κύριος να προσευχόμαστε έντονα και με επιμονή, παρά να ζητούμε να προσεύχονται άλλοι για μας.

 

29 Καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἦλθε παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἀναβὰς εἰς τὸ ὄρος ἐκάθητο ἐκεῖ.

30 καὶ προσῆλθον αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ ἔχοντες μεθ᾿ ἑαυτῶν χωλούς, τυφλούς, κωφούς, κυλλοὺς καὶ ἑτέρους πολλούς, καὶ ἔρριψαν αὐτοὺς παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς,

 

Βλέπετε, άλλοτε παγαίνει ο Κύριος προς τους ασθενείς, άλλοτε όμως περιμένει να έρθουν εκείνοι προς Αυτόν και ανεβάζει τους κουτσούς στο όρος. Κι έτσι οι κουτσοί και όλοι οι άλλοι  ανάπηροι δεικνύουν με αυτόν τον τρόπο περισσότερο την πίστη τους. Και ήταν μεγάλο θαύμα να βλέπει κανείς να περπατούν εκείνοι που πριν από λίγο τους μετέφεραν άλλοι  και τους τυφλούς να μην έχουν ανάγκη πλέον τους οδηγούς τους.

 

 31 ὥστε τοὺς ὄχλους θαυμάσαι βλέποντας κωφοὺς ἀκούοντας, ἀλάλους λαλοῦντας, κυλλοὺς ὑγιεῖς, χωλοὺς περιπατοῦντας καὶ τυφλοὺς βλέποντας· καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν ᾿Ισραήλ. 32 ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς προσκαλεσάμενος τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ εἶπε· σπλαγχνίζομαι ἐπὶ τὸν ὄχλον, ὅτι ἤδη ἡμέραι τρεῖς προσμένουσί μοι καὶ οὐκ ἔχουσι τί φάγωσι· καὶ ἀπολῦσαι αὐτοὺς νήστεις οὐ θέλω, μήποτε ἐκλυθῶσιν ἐν τῇ ὁδῷ.

 

          Επί τρεις μέρες τα πλήθη παρέμεναν νηστικά και δεν τολμούσαν να ζητήσουν φαγητό, αφενός μεν διότι είχαν ξεχάσει ότι πεινούσαν διότι ήταν απορροφημένοι στη διδασκαλία και στα θαύματα του Ιησού, αφετέρου δε διότι αισθάνονταν ήδη ευγνώμονες για το θαύμα της θεραπείας τους. Ο Χριστός όμως χωρίς κανείς να Του το ζητήσει ευσπλαχνίζεται και μεριμνά.

          Κατανοούμε επίσης ότι ο τόπος που βρίσκονταν ο Χριστός με τα πλήθη ήταν μακριά από τις πόλεις με κίνδυνο να αποκάμουν κατά την μακρά οδοιπορία της επιστροφής.

 

33 καὶ λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· πόθεν ἡμῖν ἐν ἐρημίᾳ ἄρτοι τοσοῦτοι ὥστε χορτάσαι ὄχλον τοσοῦτον;

 

          Κι όμως οι μαθητές ενώ είχαν δει στο πρόσφατο παρελθόν τον Ιησού να χορταίνει με πολλαπλασιασμό των άρτων χιλιάδες όχλου, εν τούτοις εξακολουθούν να σέρνονται στο χώμα και να μην κατανοούν. Και παρότι ο Ιησούς με τους λόγους Του τους ερέθισε ώστε να θυμηθούν το θαύμα, εκείνοι όμως βρίσκονταν πολύ χαμηλά πνευματικά και νόμιζαν ότι ο Χριστός ζητούσε από τους Αποστόλους να βρουν εκείνοι τροφή για τα πλήθη πράγμα πολύ ανόητο…

 

 34 καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· πόσους ἄρτους ἔχετε; οἱ δὲ εἶπον· ἑπτά, καὶ ὀλίγα ἰχθύδια.

          Τώρα ο Ιησούς για να τους θυμίσει το θαύμα τους κάνει παρόμοια ερώτηση με πριν. Κι ενώ θα μπορούσε κανείς να αγανακτήσει με την ανωριμότητα των μαθητών, εκείνοι δεν ντρέπονται να γράψουν οι ίδιοι μετέπειτα τις λεπτομέρειες αυτές που στην ουσία τους  εκθέτουν. Δώσε επίσης σημασία στο ότι οι μαθητές είχαν πολύ περιφρονήσει τις ανάγκες τους σώματος έχοντας ξεμείνει στην έρημο με μόνο επτά άρτους και λίγα ψάρια.  Κατά τα άλλα ο Ιησούς στην επιτέλεση του θαύματος εφαρμόζει την ίδια τακτική με το παρελθόν. Όμως το τέλος του θαύματος δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο. Αυτή τη φορά μαζεύουν περίσσευμα επτά κοφίνια και όχι δώδεκα.

 

 35 καὶ ἐκέλευσε τοῖς ὄχλοις ἀναπεσεῖν ἐπὶ τὴν γῆν. 36 καὶ λαβὼν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθύας, εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. 37 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας πλήρεις·

38 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν τετρακισχίλιοι ἄνδρες χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. 39 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια Μαγδαλά.

 

          Και γιατί παρακαλώ ενώ την προηγούμενη φορά ο κόσμος ήταν πέντε χιλιάδες περίσσεψαν δώδεκα κοφίνια, ενώ τώρα που είναι τέσσερις χιλιάδες περίσσεψαν επτά; Απ.: Ή διότι τώρα τα κοφίνια ήταν μεγαλύτερα ή χάριν της διαφορετικότητας να μην λησμονηθεί ούτε εκείνο, αλλά ούτε και αυτό το θαύμα.

          Το ότι τέλος, έφυγε από την περιοχή με πλοίο δείχνει ότι τα πλήθη ήθελαν να τον κάνουν βασιλιά και ο χριστός αποφεύγοντας κάθε υποψία κοσμικής εξουσίας διαλύει πρώτα τα πλήθη και έπειτα αναχωρεί.


 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ (ΙΣΤ) ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ

 

 1.ΚΑΙ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαῖοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτοῖς. 2 δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ὀψίας γενομένης λέγετε· εὐδία· πυρράζει γὰρ οὐρανός· 3 καὶ πρωΐ· σήμερον χειμών· πυρράζει γὰρ στυγνάζων οὐρανός. ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;

4 γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον ᾿Ιωνᾶ τοῦ προφήτου. καὶ καταλιπὼν αὐτοὺς ἀπῆλθεν.

          Μολονότι η ερώτηση των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ήταν άξια οργής, ο Χριστός δεν εξοργίζεται αλλά τους ευσπλαχνίζεται και τους ταλανίζει διότι ήταν αθεράπευτη η ασθένειά τους και εξακολουθούσαν μετά από τόση επίδειξη δύναμης από τον Ιησού να Τον πειράζουν. Και δεν τον ρωτούσαν για να μάθουν και να πιστέψουν, αλλά για να βρουν αφορμή να τον κατηγορήσουν, διότι αν Τον ρωτούσαν για να πιστέψουν ίσως να έδιδε σ’ αυτούς ένα θαύμα. Και τι θαύμα άραγε ζητούσαν να δουν; Ίσως, το να σταματήσει τον ήλιο ή να ρίξει κεραυνούς κ.τ.ο.

          Μήπως τα θαύματα που ενεργούσε όμως ο Κύριος δεν ήταν ένα σημείο που οι ερωτώντες θα έπρεπε να δουν και να πιστέψουν;  Αλλά και πάλι κατά την Δευτέρα και φοβερά παρουσία Του ο Κύριος θα επιτελέσει όλα αυτά που ζητούσαν τότε οι Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι για να δουν. Και ο ήλιος και η σελήνη και όλες οι δυνάμεις της φύσης θα σαλευθούν και το σύμπαν ολόκληρο θα ανακαινισθεί. Αλλά στην επί γης παρουσία Του ο Ιησούς δεν είχε έρθει  με σκοπό να κάνει αυτά, αλλά με ήσυχο και απαρατήρητο τρόπο να ενεργήσει σιωπηλά στις ανθρώπινες ψυχές. Δεν ακούσατε τον προφήτη να λέει «Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα φωνάξει δυνατά, ούτε θα ακουστεί έξω η φωνή Του»;  (Ησ. 42,2). Όμως και πάλι αυτά τα «μικρά» θαύματα που έβλεπαν οι Σαδδουκαίοι και Φαρισαίοι στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου «μικρά», αλλά ασυγκρίτως μεγαλύτερα από τον ανακαινισμό του σύμπαντος, διότι τι μπορεί να συγκριθεί με την θεραπεία ασθενειών, την ανάσταση νεκρών, την εκδίωξη των δαιμόνων;

          Δες όμως και την πώρωση των υποκριτών Φαρισαίων και Σαδδουκαίων οι οποίοι μολονότι τους είπε ότι δεν θα δουν άλλο θαύμα, παρά μόνο τον σημείο του Ιωνά του προφήτου, αυτοί δεν ρωτούν γι’ αυτό αλλά αποσύρονται.

 

 5 Καὶ ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸ πέραν ἐπελάθοντο ἄρτους λαβεῖν. 6 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων. 7 οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν. 8 γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβατε; 

 

Κι ενώ δύο φορές είδαν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, εξακολουθούν οι μαθητές να παραμένουν πολύ χαμηλά πνευματικά. Ο Χριστός λοιπόν αγανακτεί με την μικροψυχία τους και τους μιλά ξεκάθαρα:
 

9 οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; 10 οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; 11 πῶς οὐ νοεῖτε, ὅτι οὐ περὶ ἄρτου εἶπον ὑμῖν προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων; 

 

Πουθενά αλλού δεν φαίνεται ο Ιησούς να τους επιτιμά τόσο πολύ. Τους ονομάζει «ολιγόπιστους», διότι πράγματι,πάντοτε η πραότητα δεν είναι καλή και με την ποικιλία αυτή των συμπεριφορών οικονομεί  την σωτηρία τους. Και με την ωραιοτάτη και ψυχοφέλιμη αυτή επίπληξη οι μαθητές τότε επιτέλους κατανοούν:  12 τότε συνῆκαν ὅτι οὐκ εἶπε προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τοῦ ἄρτου, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

 

Ας μάθουμε και εμείς ότι δεν είναι καλό να κολακεύουμε πάντοτε τους κατώτερούς μας, ούτε όμως και να επιδιώκουμε κολακείες από τους ανωτέρους.

 

13 ᾿Ελθὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου

 

Γιατί μας αναφέρει τον ιδρυτή της πόλεως; -Διότι υπάρχει και άλλη Καισάρεια, αυτή του Στράτωνος.

 

 ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;

 

Και γιατί δεν ρώτησε τους μαθητές Του για το ποιος νομίζουν αυτοί ότι είναι, αλλά ρώτησε  την γνώμη των πολλών; Με σκοπό αφού ρωτήσει πρώτα για την γνώμη  των πολλών έπειτα να ρωτήσει και για  την δική τους ώστε να μην εκπέσουν και αυτοί μαζί με τους πολλούς.

 

 14 οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. 15 λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγεται εἶναι;

 

Και αφού διατύπωσαν την εσφαλμένη περί Αυτού γνώμη, τότε πρόσθεσε: «εσείς όμως, ποιος νομίζετε ότι είμαι»; Θέλοντας να προκαλέσει με την δεύτερη ερώτησή Του να σκεφτούν κάτι υψηλότερο περί Αυτού, για να δείξει ότι η πρώτη άποψη απέχει πολύ της αξίας Του.

Και μολόνότι όλοι ερωτήθηκαν, η φωνή των αποστόλων, ο γεμάτος ενθουσιασμός Πέτρος, αυτός απαντά:

 

16 ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.

 

Και τι του απάντησε ο Ιησούς;

 

17 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

 

Και βέβαια αυτό δεν του το αποκάλυψε άνθρωπος, αλλά ήταν έργο Θείας αποκαλύψεως. Κι άλλη φορά οι μαθητές (κατά την θαλασσοταραχή) είχαν ομολογήσει ότι «Αληθώς συ ει Υιός του Θεού», όμως δεν μακαρίστηκαν παρότι ήταν αλήθεια αυτό που είπαν. Δεν ομολόγησαν όμως Υιότητα όμοια μ’ αυτήν που ομολόγησε ο Πέτρος, αλλά τον νόμιζαν ως έναν από τους πολλούς υιούς ανώτερο από τους κοινούς θνητούς, αλλά όχι της ίδιας ουσίας με τον Πατέρα. Και ο Ναθαναήλ είχε πει: «Διδάσκαλε εσύ είσαι υιός του Θεού» και όχι μόνο δεν μακαρίστηκε, αλλά ελέγχθηκε: «Πιστεύεις επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από την συκιά»;  Γιατί τελικά μακαρίζεται ο Πέτρος; Επειδή ομολόγησε τον Χριστό ως πραγματικό Υιό του Θεού.

Και για ποιο λόγο δεν αυτοαποκαλύπτεται αλλά προχωρεί στην αποκάλυψή Του διά ερωταποκρίσεων; Διότι αυτό ήταν αναγκαίο, ο Πατέρας να αποκαλύπτει τον Υιό και ο Υιός τον Πατέρα διότι είναι της μίας και αυτής ουσίας.  Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Πατέρα παρά μόνον μέσω του Υιού και κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Υιό, παρά μόνο μέσω του Πατέρα.

Ο Χριστός εν τέλει λέει:

 

18 κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος,

 

Επειδή διακήρυξες  τον Πατέρα μου κι εγώ θα διακηρύξω αυτόν που σε γέννησε, τον δικό σου πατέρα ότι είσαι υιός του Ιωνά κατά όμοιο τρόπο που είμαι κι εγώ Υιός του Πατρός μου και τον αποκάλεσε τον Σίμων Πέτρο- πέτρα:

 

καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν,

 

Και πάνω σ’ αυτήν την πέτρα της ομολογίας θα στηριχτεί η Εκκλησία. Και τον ορίζει ποιμένα διότι πολλοί εφεξής θα πιστέψουν αυτήν την ομολογία.

 

καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς.

 

Και αφού δεν θα μπορέσει κανείς να κυριεύσει πάνω στην Εκκλησία, πόσο μάλλον κανείς δεν μπορεί να επικρατήσει πάνω Μου. Και τα λέει αυτά για να μην θορυβηθούν οι μαθητές όταν τον δουν πάνω στον Σταυρό.

19 καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν,

 

Και όπως ο Πατέρας σου αποκάλυψε να γνωρίσεις εμένα έτσι κι εγώ θα σου δώσω. Και δεν είπε θα παρακαλέσω, αλλά θα σου δώσω. Τι; Τα κλειδιά της Βασιλείας των ουρανών! Αποκαλύπτοντας τελικά ότι Αυτός είναι ο Κύριος και Κυρίαρχος και  Βασιλέας των Ουρανών!

Και τι τέλος πάντων παρέδωσε στον Πέτρο; Την εξουσία σε θνητό άνθρωπο όλων των ουρανίων πραγμάτων, καθιστώντας έτσι την οικουμένη ισχυροτέρα των ουρανών διά της εγκαθίδρυσης της Εκκλησίας στη γη! Διότι λέει:

 

καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 20 τότε διεστείλατο τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα μηδενὶ εἴπωσιν ὅτι αὐτός ἐστιν ᾿Ιησοῦς ὁ Χριστός.

 

Και γιατί παραγγέλλει αυστηρά στους μαθητές Του να μην πουν σε κανέναν ότι Αυτός είναι ο Υιός του Θεου; Με σκοπό να εντυπωθεί καθαρά και ακλόνητα στον νου των μαθητών η πρέπουσα περί Αυτού γνώμη όταν θα είχε επιτελεθεί η Σταύρωση και όλα όσα έπαθε.

 

21 ᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ παθεῖν ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.

 

          Από τότε; Από πότε;  Απ’ όταν σταθεροποιήθηκε μέσα στους μαθητές η αλήθεια περί του πάθους Του, όταν τους μίλησε για την διάδοση του Ευαγγελίου. Αλλά όμως ούτε και τότε πάλι αντιλήφθηκαν το νόημα των λόγων Του. Και φοβήθηκαν για τον θάνατό Του, και δεν θέλησαν να ρωτήσουν για το τι σημαίνει Ανάσταση και νόμιζαν ότι πολύ καλύτερα θα  ήταν το να μη πεθάνει.

 

           Και τότε πάλι ο Πέτρος, λόγω της θερμότητας της πίστεώς του, παίρνει το θάρρος, όχι όμως μπροστά σε όλους τους μαθητές αλλά κατ΄ιδίαν  και λέει:

 

 22 καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ λέγων· ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο. 23 ὁ δὲ στραφεὶς εἶπε τῷ Πέτρῳ· ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ·

          Και για να μάθεις ότι όπως πριν δεν ήταν τα λόγια της αποκαλύψεως δικά του, ούτε όμως και τώρα και γι’ αυτό ο Κύριος τον αποκάλεσε Σατανά. Και ας το ακούσουν αυτό όλοι εκείνοι που ντρέπονται για τον σταυρικό θάνατο του Χριστού, ότι αν τον κορυφαίο των Αποστόλων ο Χριστός ονόμασε Σατανά, πόσο μάλλον όλους εκείνους που απορρίπτουν τον Σταυρικό θάνατο και Ανάσταση του Κυρίου μας. Και δεν του είπε: ο Σατανάς μίλησε μέσα από σένα, αλλά «ύπαγε οπίσω μου Σατανά». Διότι ο διάβολος επιθυμούσε να μην πάθει ο Χριστός και διά τούτο τον επιτίμησε με τόση αυστηρότητα.  Και στη συνέχεια αποκαλύπτει τις απόκρυφες σκέψεις του: σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

 

          Τι σημαίνει «σκέφτεσαι αυτά που δεν αρέσουν στον Θεό, αλλά στους ανθρώπους»; Συ Πέτρε νομίζεις ότι είναι ανάξιο και απρεπές σε μένα το να πάθω, όμως Εγώ σου λέω, ότι το να μη πάθω είναι επιθυμία του διαβόλου. Διότι με αυτό το μέσο που χρησιμοποίησε ο διάβολος για να ταπεινώσει τον Χριστό (τον Σταυρό) με το ίδιο μέσο ο Χριστός κατήργησε το κράτος και την δυναστεία του διαβόλου. Διότι διά του Σταυρού έσωσε όλη την οικουμένη, διά του Σταυρού μετέβαλε την γη σε ουρανό, τους ανθρώπους σε αγγέλους, χάριν του Σταυρού έπαυσαν οι δαίμονες να είναι πλέον φοβεροί και έγιναν ευκαταφρόνητοι, ο θάνατος έπαυσε να είναι θάνατος και έγινε ύπνος.

          Κι αν κάποιος σε ειρωνευτεί και σου πει «τον εσταυρωμένο προσκυνείς»; Τότε με περίσσια παρρησία να του πεις: «Ναι, Τον προσκυνώ και τώρα και πάντοτε θα Τον προσκυνώ»! Κι αν γελάσει, δάκρυσε γι’ αυτόν σαν να είναι τρελός διότι γι’ αυτό ακριβώς γελά διότι ο φυσικός και μη αναγεννημένος άνθρωπος δεν δέχεται εκείνα που διδάσκει το Πνεύμα του Θεού. Αυτό το παθαίνουν και τα παιδιά, αν τα οδηγήσεις σε τόπο όπου τελούνται Μυστήρια θα γελάσει διότι είναι ατελείς άνθρωποι. Ας σταυρωθούμε λοιπόν για τον κόσμο και ας μην έχουμε τίποτα κοινό με την γη, αλλά ας επιθυμούμε με ενθουσιασμό την επουράνια πατρίδα.

 

 

24 Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.

 

          Τότε; Πότε; Όταν ο Πέτρος είπε «ας σε λυπηθεί ο Θεός και ας μην πάθεις όλα αυτά». «Εάν θέλει κανείς να  με ακολουθήσει» και κανέναν δεν αναγκάζει ο Χριστός να Τον ακολουθήσει με το ζόρι διότι η βία φέρνει αντιδράσεις στους ακροατές. Ακόμη κι αν κάποιος οδηγήσει κάποιον με το ζόρι σε θησαυρούς και σε χρυσάφια, θα υπάρξει αντίδραση. Διότι το πνεύμα του ανθρώπου πλάστηκε ελεύθερο. Και μη νομίσετε ότι τώρα σεις οι μαθητές με ακολουθείτε επειδή τρέχετε ξοπίσω μου, θα με ακολουθήσετε πραγματικά αν υπομείνετε πολλούς κινδύνους. Κι εσύ Πέτρε επειδή με ομολόγησες Υιό του Θεού δεν σημαίνει ότι κέρδισες την σωτηρία.

          Και δεν περιορίζει την πρόσκληση μόνο στους μαθητές, αλλά λέγοντας «αν κανείς θέλει» ανοίγει την πρόσκληση σε όλη την οικουμένη, σε άνδρα ή γυναίκα, σε πλούσιο ή φτωχό.

          Και ζητά τρεις προϋποθέσεις από εκείνον που θα θελήσει να Τον ακολουθήσει: Πρώτον να απαρνηθεί τον εαυτό του, δεύτερον να σηκώσει τον σταυρό του και τρίτον να Τον ακολουθήσει.

          Όμως τι σημαίνει το να αρνηθούμε τον εαυτό μας; Πριν δούμε αυτό, ας δούμε το τι σημαίνει να αρνηθούμε τον άλλον και τότε θα κατανοήσουμε πλήρως το τι σημαίνει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας: Το να αρνηθούμε τον άλλο σημαίνει ότι όταν τον δούμε να ταπεινώνεται, ή να σταυρώνεται, ή να βασανίζεται ή οτιδήποτε άλλο, δεν τον βοηθά, δεν ταράσσεται η ψυχή του, δεν στενάζει για κείνον επειδή έχει αποξενωθεί τελείως απ’ αυτόν. Τέτοια αδιαφορία θέλει να δείχνουμε για το σώμα μας, ώστε όταν αυτό μαστιγώνεται, ή σταυρώνεται, ή υβρίζεται να μην το λυπόμαστε. Το να μην έχουμε τίποτα κοινό με τον εαυτό μας, αυτό σημαίνει ότι τον απαρνιόμαστε.

          «Και ας σηκώσει τον σταυρό του»: Και για να μην νομίσεις ότι πρέπει να απαρνηθείς τον εαυτό σου μόνο σχετικά με τα λόγια και τις ύβρεις, λέει ότι πρέπει να τον απαρνηθείς μέχρι θανάτου και μάλιστα ατιμωτικό θάνατο, και όχι μόνο μία φορά, αλλά καθ’ όλη τη ζωή του.

          Και επειδή είναι δυνατόν κάποιος να πάσχει, αλλά να μην ακολουθεί, γι’ αυτό προσθέτει «και ας με ακολουθήσει». Διότι είναι πολλοί που πάσχουν για τον διάβολο πολλά και εκείνον ακολουθούν.

 

 25 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν. 26 τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

 

          Το νόημα αυτών των λόγων είναι το εξής: Δεν σας δίδω αυτά τα παραγγέλματα από αδιαφορία, αλλά από εξαιρετικό ενδιαφέρον για σας. Καθ’ όσον αυτός που λυπάται να τιμωρήσει τον γιό του τον οδηγεί στην απώλεια, ενώ αυτός που τον τιμωρεί τον διασώζει. Μην καθίσεις λοιπόν μέσα στο στρατόπεδο, αλλά βγες, πολέμησε κι αν πέσεις στη μάχη τότε έζησες. Κατά πρώτον διότι δεν αιχμαλωτίστηκες αμέσως, κατά δεύτερον δε διότι αν πέσεις στη μάχη θα οδηγήσεις την ψυχή σου προς την ανώτερη ζωή.

          Έπειτα επειδή είπε «αυτός που θέλει να σώσει την ψυχή του θα την χάσει, ενώ εκείνος που θα την χάσει θα την σώσει» εξηγεί πως η μη πρέπουσα σωτηρία είναι τελικά απώλεια και μάλιστα χειρότερη απώλεια, διότι αυτή είναι αθεράπευτη, αφού δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί δώσει κανείς για να την εξαγοράσει. Μήπως μπορεί να δώσει όλα τα χρήματα του κόσμου; Μάταιο. Μήπως έχει άλλη ψυχή αντί της ψυχής; Όχι. Κι αν ακόμη είχε όλα τα πλούτη του κόσμου δεν θα μπορούσε να αγοράσει μία ψυχή. Κατ’ αναλογία και ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου αν έχει αθεράπευτο ασθενικό σώμα δεν μπορεί με τα πλούτη του να το θεραπεύσει.

          Κι αφού τους φόβισε με όλα αυτά, ύστερα τους παρηγορεί λέγοντας:  27 μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ.

 

          Είδες πως η δόξα του Πάτρος είναι ίδια μ΄αυτή του Υιού; Εάν η δόξα είναι μία, είναι φανερό ότι είναι μία και η ουσία. Γιατί λοιπόν Πέτρε φοβάσαι ακούγοντας για τον θάνατο;           Αφού τότε θα με δεις περιβεβλημένο με την δόξα του Πατρός μου. Εάν δε θα είμαι περιβεβλημένος με δόξα, τότε θα είστε και σεις.

 

28 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ.

 

          Κι αφού πρώτα αποκάλυψε την δόξα Του κατά την μέλουσσα Βασιλεία των Ουρανών, αποκαλύπτει τώρα και την δόξα Του κατά την εδώ επίγεια ζωή, μιλώντας ξεκάθαρα για την εγκαθίδρυση της Βασιλείας των ουρανών στη γη διά μέσω της Εκκλησίας.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ (ΙΖ΄) ΔΕΚΑΤΟ ΕΒΔΟΜΟ

 

1.Και μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Πέτρον καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν·

 

          Παρέλαβε λέει τους τρεις κορυφαίους μαθητές οι οποίοι ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους διότι ήταν εντελώς απαλλαγμένοι από την φιλοδοξία και την υπερηφανεία. Και για ποιο λόγο πήρε μαζί Του μόνο αυτούς; Επειδή όπως είπαμε υπερείχαν πνευματικά από τους υπόλοιπους. Ποια ακριβώς ήταν υπεροχή τους καθενός; Ο Πέτρος αγαπούσε πάρα πολύ τον Κύριο, ο Ιωάννης αγαπιόταν από τον Κύριο, ενώ ο Ιάκωβος για την αξιοπιστία των λόγων του υπερείχε. Ήταν έτοιμος να πιει το ποτήριο του μαρτυρίου μαζί με τον Κύριο.

 

2 καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. 3 καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ ᾿Ηλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες.

 

Γιατί κατά την μεταμόρφωσή Του εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας; Πολλοί είναι οι λόγοι τους οποίους μπορεί κανείς να αναφέρει. Πρώτον διότι επειδή πολλοί συνέχεαν τον Ιησού με κάποιον προφήτη που επανήλθε στη γη, παρουσιάζεται τώρα να συνομιλεί με δύο από τους κορυφαίους εκ των προφητών ώστε να φανεί η διαφορά μεταξύ δούλων και Κυρίου και για επιβεβαιωθεί η ομολογία του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού του Ζώντος ο Οποίος έχει την ίδια ουσία με τον Πατέρα.

Άλλος λόγος είναι ότι επειδή πολλοί τον κατηγορούσαν ως βλάσφημο, αποδεικνύει τώρα την φθονερότητα των λόγων τους και τους αποστομώνει.

Άλλος λόγος για να μάθουν ότι είναι Κύριος του θανάτου και της ζωής και ότι εξουσιάζει τα επουράνια και τα επίγεια και για τον λόγο αυτό συνομιλεί με εκείνον που είχε πεθάνει και με εκείνον που ποτέ δεν πέθανε.

Άλλος λόγος είναι ότι ήθελε να δείξει την δόξα του Σταυρού και να παρηγορήσει τον Πέτρο που φοβόταν  το πάθος καθόσον όταν συνομιλούσαν οπωσδήποτε δεν παρέμεναν σιωπηλοί, αλλά έλεγαν για τον σταυρικό θάνατο και όλα όσα θα επακολουθούσαν.

Και τέλος για να προετοιμάσει τους μαθητές Του ώστε να μην μικροψυχήσουν όταν απειληθεί η ζωή τους, αλλά με περίσσιο ζήλο να την χάσουν για να την κερδίσουν τελικά αιώνια.

 

 4 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ ᾿Ιησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν ᾿Ηλίᾳ.

 

          Ο ενθουσιώδης Πέτρος και πάλι παίρνει τον λόγο διότι άκουσε ότι στα Ιεροσόλυμα τους περιμένει το μαρτύριο. Αλλά αυτή τη φορά δεν τολμά εκφράσει αυτό που σκέφτονταν, δηλαδή το να μείνουν εκεί στην ασφάλεια της ερημιάς. Και ζήτησε την ερημιά όχι γιατί φοβόταν για τον ίδιο αλλά για τον Κύριο. Και ζήτησε να ποιήσουν τρεις σκηνές για τον Κύριο μία, για τον Μωυσή μία και μία για τον Ηλία. Τι είναι αυτά που πάλι λες Πέτρε; Πάλι τοποθετείς τον Κύριο μετά των δούλων; Βλέπεις πόσο ατελής ήταν;

 

5 ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·

 

Και γιατί μέσα από νεφέλη; Επειδή κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται πάντοτε ο Κύριος. Διότι νεφέλη και γνόφος υπάρχει γύρω από τον Θεό (ψαλμ 96,2), και Αυτός κάθεται πάνω σε ανάλαφρη νεφέλη (Ησ 19,1), Αυτός που επιβαίνει των νεφών (ψαλμ 108,3), Έρχεται ωσάν Υιός Ανθρώπου επάνω εις τας νεφέλας (πραξ. 1,9).  Έρχεται λοιπόν η φωνή από την νεφέλη για να γνωρίσουν και να πιστέψουν ότι είναι η φωνή του Θεού. Και από την φωτεινή αυτή νεφέλη ακούστηκε η φωνή του Θεού να λέει ότι «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός Αυτόν να ακούτε». Χειροποίητες σκηνές ζήτησε ο Πέτρος, αχειροποίητη πρόσφερε ο Θεός. Και για να αποδειχτεί ότι η φωνή αυτή δεν ακούστηκε για κανέναν άλλον παρά μόνο για τον Χριστό, ο Μωυσής και ο Ηλίας εκείνη την ώρα εξαφανίστηκαν.

Και αφού Πέτρε Αυτός είναι ο αγαπητός, άρα αγαπάται από τον Θεό, άρα μη φοβάσαι, διότι κανείς δεν εγκαταλείπει αυτόν που αγαπά και δεν τον αγαπάς εσύ Πέτρε περισσότερο απ’ Αυτόν που τον γέννησε. Και δεν Τον αγαπά μόνον επειδή Τον γέννησε, αλλά και διότι είναι της ίδιας ουσία μ’ Αυτόν. Ώστε λοιπόν κι αν ακόμη θέλει να σταυρωθεί μην τον εμποδίσεις διότι πρέπει να υπακούσεις στις επιθυμίες Του.

 

6 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. 7 καὶ προσελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. 8 ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν ᾿Ιησοῦν μόνον.

 

Και γιατί φοβήθηκαν τόσο πολύ; Και σε άλλες περιπτώσεις άκουσαν την φωνή του Πατρός να ομιλεί όπως στον Ιορδάνη ποταμό κατά την βάπτιση του Ιησού. Δεν συμπεριφέρθηκαν όμως τότε με παρόμοιο μ’ αυτόν τρόπο. Γιατί λοιπόν φοβήθηκαν τώρα τόσο πολύ;
Διότι τώρα ήταν ερημιά και κανείς άλλος δεν ήταν εκεί. Και η Μεταμόρφωση ήταν γεμάτη από λάμψη, και κάθε τι τους δημιουργούσε έκπληξη και αγωνία. Αλλά όμως για να μην παραμείνει για πολύ ο φόβος και χάσουν την μνήμη τους, αμέσως τους ελευθέρωσε από την αγωνία και εμφανίστηκε τότε μόνος και στην αρχική Του μορφή.

 

9 καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ. 

 

Και γιατί τους έδωσε εντολή να μην πουν σε κανέναν για το όραμα μέχρις ότου αναστηθεί εκ νεκρών;  Διότι όσο πιο υψηλά λέγονταν για το πρόσωπο του Ιησού, τόσο δυσκολότερο ήταν να γίνουν αυτά αποδεκτά από τους πολλούς. Και δεν τους είπε να μην το πουν σε κανέναν και διά παντός, αλλά μέχρις ότου αναστηθεί εκ νεκρών.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι θα  δούμε κι εμείς τον Χριστό όπως τον είδαν και οι τρεις μακάριοι αυτοί μαθητές. Όχι βέβαια ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αλλά ακόμη λαμπρότερο, διότι τότε άφησε ο Κύριος να φανεί η δόξα Του όσο εκείνοι μπορούσαν να βαστάσουν, ενώ κατά την μελλοντική εμφάνισή Του θα έλθει εν μέσω της δόξης του Πατρός και όχι μετά του Μωυσή και του Ηλία, αλλά μαζί με  την άπειρη στρατιά των αγγέλων και αρχαγγέλων και Χερουβείμ και Σεραφείμ και δεν θα παρουσιαστεί τότε νεφέλη πάνω από την κεφαλή Του, αλλά κι αυτός ο ουρανός σαν μαζεμένο παραπέτασμα θα μαζευτεί κι αυτός  για να φανεί όλη η δόξα Του.

 

10 Καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι ᾿Ηλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον;

 

Άρα οι γραμματείς δίδασκαν κάτι που δεν ήταν γραμμένο στις γραφές, αλλά οι ίδιοι το διέδιδαν στα πλήθη. Διότι αλλιώς οι μαθητές δεν θα ρωτούσαν γι’ αυτό που έλεγαν οι γραμματείς, αλλά γι΄’ αυτό που ήταν γραμμένο στη γραφή.

 

11 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ᾿Ηλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα·

 

Δηλαδή τι θα αποκαταστήσει ο Ηλίας; Ακριβώς αυτά τα οποία έλεγε ο προφήτης Μαλαχίας ο οποίος έλεγε: «Θα αποστείλω σε σας τον Ηλία τον Θεσβίτη ο οποίος θα αποκαταστήσει την καρδιά του πατρός προς τον υιό του, διά να μην έλθω και εξολοθρεύσω τη γη εκ θεμελίων».  Εδώ ο Μαλαχίας αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Οι γραμματείς όμως παρέκαμπταν την πρώτη παρουσία και ερμήνευαν απευθείας την δεύτερη. Άρα ο Προφήτης Ηλίας λίγο πριν την Δευτέρα του χριστού παρουσία θα έρθει και  πάλι στη γη με σκοπό να αποκαταστήσει, να πείσει τους τότε Ιουδαίους να επιστρέψουν στην ορθή πίστη μη τυχόν και όλοι εξάπαντος χαθούν. Και γι’ αυτό λέει να αποκαταστήσει την καρδιά του πατρός προς πατέρα και όχι του υιού προς τον πατέρα. Κι αυτό διότι επειδή οι απόστολοι ήταν πατέρες των Ιουδαίων.

 

 12 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ᾿Ηλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτόν, ἀλλ᾿ ἐποίησαν ἐν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν· οὕτω καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ᾿ αὐτῶν. 13 τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ ὅτι περὶ ᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς.

 

Ονομάζει τον Ιωάννη, Ηλία ,εξαιτίας της ομοιότητας του έργου του ως προς τον προφήτη. Και για να αποδείξει ότι η το έργο και η παρουσία του Προδρόμου είχε προφητευτεί λέει ότι ήλθε και δεν τον αναγνώρισαν, αλλά του προξένησαν όσα κακά ήθελαν.

 

14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16 καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι.

 

Τον άνθρωπο αυτόν μας τον παρουσιάζει η Γραφή να έχει πάρα πολύ αδύνατη πίστη και αυτό φαίνεται από τον λόγο του Χριστού «Τα πάντα είναι δυνατά σ’ αυτόν που πιστεύει» και από το ότι ο άνθρωπος αυτός απάντησε στον Χριστό «Βοήθησέ με Κύριε στην απιστία μου» και από το ότι είπε στον Χριστό «αν μπορείς».

Θα μπορούσε να πει όμως κάποιος πως  η αιτία που δεν εξήλθε ο δαίμονας διά των αποστόλων ήταν η απιστία του ανθρώπου αυτού και άρα αδικαιολόγητα ο Χριστός κατηγόρησε τους μαθητές Του λέγοντας: 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. Τα είπε αυτά ο Χριστός για να δείξει ότι κάποιος που πιστεύει μπορεί να ενεργήσει θαύματα και σ’ αυτούς που δεν πιστεύουν. Άρα είναι φανερό ότι και οι μαθητές έδειξαν ολιγοπιστία. Όχι όμως όλοι, διότι οι στύλοι δεν ήταν παρόντες. Δες όμως και την αγνωμοσύνη αυτού που παρουσιάστηκε μπροστά στον Κύριο διότι είπε: «Έφερα τον γιό μου στους μαθητές σου κι αυτοί δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Ο Χριστός όμως απαλλάσσει τους μαθητές από την κατηγορία και ρίχνει το βάρος στον πατέρα και στους απιστούντες Ιουδαίους λέγοντας «έως πότε θα είμαι μαζί σας»; Παρουσιάζει έτσι τον θάνατο ως κάτι το πολύ ευπρόσδεκτο και ότι βαρύ δεν ήταν το να σταυρωθεί, αλλά να παραμένει μαζί τους.

Και τι άραγε θα πει «σεληνιζόμενος»; Μην ανησυχείς και ταράσσεσαι από την λέξη αυτή. Ουδέποτε η σελήνη ενεργεί έτσι και κατ΄αυτόν τον τρόπο στους ανθρώπους. Έτσι από άγνοια των πραγμάτων αποκάλεσε ο πατέρας τον γιο του. Εσύ δώσε βάση στην πρόνοια του Θεού η οποία διέσωσε το παιδί αυτό που ο δαίμονας επί σειρά ετών το έρριπτε μια στην φωτιά και μια στο νερό. Διότι διά τέτοιων ενεργειών ο δαίμων επιτίθεται ενίοτε στους ανθρώπους οι οποίοι ασφαλώς δεν είναι «δαιμονισμένοι». Και η λέξη «δαιμονισμένος είναι λάθος». Το σωστό είναι επιτιθέμενος από τον διάβολο.

 

 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ᾿Ιησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;

 

Γιατί κατ΄’ ιδίαν; Διότι ανησύχησαν μήπως έχασαν πλέον την χάρη του πατείς επάνω σε όφεις και σε σκορπιούς. Είχαν λάβει λοιπόν την χάρη κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Και τι τους απάντησε ο Χριστός; 20 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν.

 

          Θα μπορούσε όμως να πεις: Σε ποια περίπτωση μετακίνησαν όρος; Και θα σου πω κι εγώ ότι ανέστησαν μυρίους νεκρούς, πράγμα δυσκολότερο από το να μετακινήσει κανείς βουνό. Μεταγενέστερα όμως υπήρξαν κι αυτοί που μετακίνησαν βουνά όταν παρέστη ανάγκη οι οποίοι ήταν κατά πολύ κατώτεροι των αποστόλων. Άρα και οι μαθητές του Κυρίου αν ήθελαν μπορούσαν κι αυτοί. Ίσως δε και να μετακίνησαν όροι διότι δεν γράφηκαν όλα όσα θαυμαστά επιτέλεσαν  οι μαθητές κατά τις αποστολικές περιοδείες τους.

          Πόση δύναμη έχει η πίστη στην οποία λέει ο Χριστός ότι τίποτα δεν υπάρχει γι΄αυτήν αδύνατο. Όλα είναι δυνατά σ’ αυτόν που πιστεύει!

         

21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.

 

          Βλέπεις τώρα πως προετοιμάζει τους ανθρώπους για την ανάγκη της νηστείας;  Και μη μου αναφέρεις παραδείγματα που κάποιος έβγαλε δαιμόνια χωρίς νηστεία. Διότι αυτός που πάσχει από τέτοια ασθένεια, αυτός κατ’ εξοχήν έχει ανάγκη από νηστεία. Θα πει όμως κάποιος: Αν έχουμε πίστη, τότε τι μας χρειάζεται η νηστεία;  Χρειάζεται, διότι η νηστεία μαζί με την πίστη διαθέτουν μεγάλη δύναμη. Διότι η νηστεία μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άγγελο και τον κάνει να αγωνίζεται εναντίον των ασωμάτων δυνάμεων. Αλλά όμως δεν μπορεί να το κάνει μόνη της. Χρειάζεται και η προσευχή και μάλιστα η προσευχή κατέχει σε όλα αυτά την πρώτη θέση.

          Πρόσεχε ότι αυτός που νηστεύει και προσεύχεται δεν χρειάζεται πολλά πράγματα.  Δεν είναι δυνατόν να γίνει φιλοχρήματος και αυτός που δεν είναι φιλοχρήματος είναι πρόθυμος στην ελεημοσύνη. Αυτό που νηστεύει είναι απαλλαγμένος από βάρη, έχει φτερά και προσεύχεται με καθαρή καρδιά, σβήνει τις πονηρές επιθυμίες, ταπεινώνει την υπερήφανη ψυχή του. Γι’ αυτόν τον λόγο οι απόστολοι πάντοτε νήστευαν. Αυτός που νηστεύει δεν χασμουριέται την ώρα της προσευχής ούτε βυθίζεται στον ύπνο πράγμα που παθαίνουν οι περισσότεροι, αλλά έχει μεγαλύτερη δύναμη και από την φωτιά και είναι ανώτερος από τα γήινα πράγματα και γι’ αυτό ο άνθρωπος αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των δαιμόνων.

          Και αν το σώμα σου είναι ασθενικό και δεν μπορείς να νηστεύεις πολύ, μπορείς όμως να μη κάνεις τρυφυλλή ζωή. Δεν είναι και αυτό μικρό πράγμα, ούτε απέχει πολύ απ’ την νηστεία. Διότι τίποτα δεν είναι  τόσο αγαπητό στον δαίμονα όσο η τρυφυλλή ζωή και η μέθη διότι είναι η πηγή και η μητέρα όλων των κακών. Ο κοιλιόδουλος και μέθυσος δεν διαφέρει σε τίποτα από τον δαιμονισμένο διότι διαπράττει αναισχυντίες και ενεργεί ως παράφρων. Και τον μεν δαιμονισμένο τον ελεούμε, ενώ αυτόν τον αποφεύγουμε. Δεν υπάρχει αισχρότερο θέαμα από γυναίκα που μεθά ή παραφέρεται από το μεθύσι της.

          Πλησίασε λοιπόν αυτό που μεθά όταν είναι νηφάλιος και περίγραψέ του όλες τις ασχημοσύνες που διαπράττει και πες του ότι ο οίνος εδόθη για να ευφραινόμαστε, για  να θεραπεύει ασθένειες  και όχι για να διαπράττουμε ασχημοσύνες και για να αρρωσταίνουμε γενόμενοι περίγελοι όλων.

 

22 ᾿Αναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

 

          Οι μαθητές ακούγοντας αυτά και μολονότι είχαν δει τον Μωυσή και τον Ηλία να συνομιλούν για την δόξα του μελλοντικού Του θανάτου κι ενώ άκουσαν την φωνή του Πατρός μέσα από την νεφέλη κι ενώ είδαν τον Ιησού να Μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια τους, παρόλα αυτά δεν ήθελαν καν να δουν τα Ιεροσόλυμα και λυπήθηκαν υπερβολικά στο άκουσμα του πάθους του Κυρίου. Και λυπήθηκαν διότι δεν γνώριζαν τι είναι η Ανάσταση, ήταν ατελείς πνευματικά.

 

24 ᾿Ελθόντων δὲ αὐτῶν εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθον οἱ τὰ δίδραχμα λαμβάνοντες τῷ Πέτρῳ καὶ εἶπον· ὁ διδάσκαλος ὑμῶν οὐ τελεῖ τὰ δίδραχμα;

 

Και ποια είναι αυτά τα δίδραχμα; Επειδή ο Χριστός θεωρούνταν πρωτότοκος και ο Πέτρος πρώτος μεταξύ των μαθητών έπρεπε να δίδει το φόρο υπέρ της φυλής Λευί όπως έκαναν όλοι οι Ιουδαίοι οι οποίοι δεν ήταν ιερατική φυλή αλλά πιο πολυπληθής. Και τι απάντησε τελικά ο Πέτρος;  25 λέγει, ναί. Απάντησε σ’ αυτούς ναι οσάν να είναι ένας κοινός άνθρωπος. Στον Ιησού όμως δεν τόλμησε να αναφέρει το θέμα αυτό.  καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, προέφθασεν αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοι δοκεῖ, Σίμων; οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι τέλη ἢ κῆνσον; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτῶν ἢ ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων; 26 λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων. ἔφη αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄραγε ἐλεύθεροί εἰσιν οἱ υἱοί.

 

Δηλαδή είμαι ελεύθερος από το να πληρώνω φόρο, διότι αν οι επίγειοι βασιλείς δεν ζητούν φόρο από τους υιούς τους, πολύ περισσότερο πρέπει να είμαι εγώ απαλλαγμένος από φόρο αφού δεν είμαι απλά  υιός επίγειου, αλλά του Ουράνιου Βασιλέως, άρα Βασιλιάς και άρα απαλλαγμένος από κάθε φόρο.

 

27 ἵνα δὲ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτούς, πορευθεὶς εἰς τὴν θάλασσαν βάλε ἄγκιστρον καὶ τὸν ἀναβάντα πρῶτον ἰχθὺν ἆρον, καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ εὑρήσεις στατῆρα· ἐκεῖνον λαβὼν δὸς αὐτοῖς ἀντὶ ἐμοῦ καὶ σοῦ.

 

          Πρόσεξε τώρα ότι ενώ απέδειξε ότι είναι απαλλαγμένος από τους φόρους δεν αρνείται τελικά να πληρώσει τον φόρο πρώτον για να μην σκανδαλιστούν εκείνοι και δεύτερον για να μην σκανδαλιστούν οι μαθητές. Και δίνει όχι γιατί είναι υποχρεωμένος, αλλά με σκοπό να θεραπεύσει την ασθένεια εκείνων. Αλλά δεν δίνει χρήματα απ’ αυτά που είχαν στο ταμείο τους οι μαθητές, αλλά φροντίζει να δείξει με θαυμαστό και πάλι τρόπο το ποιος είναι, ότι είναι Θεός όλων και κυρίαρχος και της θάλασσας. Έτσι το πρώτο ψάρι μέσα από τους βυθούς, αυτό πληρώνει τελικά τον φόρο.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΗ΄ ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ

 

1Εν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ λέγοντες· τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν;

 

Ποια ήταν εκείνη η ώρα; Όταν είδαν οι μαθητές ότι ο Πέτρος τιμήθηκε ως πρωτότοκος και άρα πιο πολύ απ΄’ όλους. Και θυμήθηκαν τα λόγια του Ιησού «Μακάριος είσαι Σίμων»… και «θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών» και «δώσε ένα για μένα και ένα για σένα». Όμως δεν ρώτησαν απ’ ευθείας γι’ αυτό που τους απασχολούσε, γι’ αυτό που τους σκανδάλισε, διότι ντράπηκαν και έθεσαν το θέμα αόριστα.  

Εσύ όμως μη βλέπεις τον σκανδαλισμό τους διότι ούτε αυτόν δεν μπορούμε να φτάσουμε. Διότι αυτοί μεν αγωνιούσαν για το ποιος θα είναι πρώτος στην βασιλεία των ουρανών, ενώ εμείς για το ποιος θα είναι πρώτος στην βασιλεία της γης, ποιος θα είναι πλουσιότερος και ποιος ισχυρότερος.

 

2 καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· 3 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. 4 ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. 5 καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται·

 

Σεις δηλαδή φιλονικείτε και αγωνιάτε για το ποιος θα είναι μεγαλύτερος, ενώ εγώ σας λέω ότι αυτός που δεν θα γίνει ταπεινότερος απ’ όλους δεν μπορεί να εισέλθει στην Βασιλεία των Ουρανών. Και δεν αναφέρει απλά τα λόγια αυτά, αλλά στήνει στη μέση ένα παιδί, διότι το παιδί είναι καθαρό από φθόνο και κενοδοξία, δεν ποθεί πρωτεία και κατέχει την πιο μεγάλη αρετή, την αφέλεια. Και δεν αρκείται σ’ αυτά αλλά προσθέτει  «ότι όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδί εμένα δέχεται». Δηλαδή τόσο ποθητό μου είναι το ταπεινό και το απροσποίητο. Άρα με την ευρεία έννοια όποιος δεχτεί στη ζωή του τους καταφρονημένους και περιφρονημένους τον Χριστό δέχεται.

Και τους συνιστά να πράξουν αυτό όχι μόνο για την τιμή, αλλά και για την αποφυγή της κολάσεως:

 

6 ῝Ος δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.

 

          Ενώ πρώτα είπε ότι όποιος τιμά αυτούς για χάρη μου θα πάρουν το βραβείο της βασιλείας των ουρανών, τώρα λέει ότι  αυτοί που τους περιφρονούν θα υποστούν την πιο βαριά τιμωρία. Διότι πιο συμφέρουσα λύση γι’αυτούς θα ήταν ο καταποντισμός στη θάλασσα με μυλόπετρα παρά αυτή που τους περιμένει. Και με τα απραδείγματα αυτά αποτρέπει τους μαθητές από την υπερηφάνεια και από το να ζητούν πρωτεία και όχι μόνο να μη ζητούν πρωτεία, αλλά να επιθυμούν την τελευταία θέση στις τιμές.

 

7 Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται.

         

          Είναι λέει ανάγκη να έρθουν τα σκάνδαλα. Και θα μπορούσε κάποιος να πει· αντί να τείνει χείρα βοηθείας δίδει σκάνδαλα; Ναι, όμως σκέψου πως ο Θεός για σένα έγινε άνθρωπος, έλαβε μορφή δούλου και έπαθε τα πιο χειρότερα που θα μπορούσε κανείς να πάθει.

          Είναι λοιπόν ανάγκη τα σκάνδαλα, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι αναγκαία η απώλεια εξαιτίας των σκανδάλων. Αλλά όμως τι είναι τα σκάνδαλα; Είναι τα εμπόδια προς τον ορθό τρόπο ζωής. Και έρχονται τα σκάνδαλα εξαιτίας των ανθρώπων που τα προκαλούν. Υπαίτιος συνεπώς αυτών δεν είναι ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος. Και θα πει κάποιος, για ποιο λόγο δεν εξαφάνισε ο Θεός αυτούς που δημιουργούν τα σκάνδαλα;  Και για ποιο λόγο θα έπρεπε να τους εξαφανίσει, εξαιτίας αυτών που βλάπτονται;  Αλλά αυτοί που βλάπτονται δεν οδηγούνται στην απώλεια εξαιτίας αυτών, αλλά λόγω της δικής τους αδιαφορίας. Κι αυτό γίνεται φανερό απ’ τους ενάρετους, οι οποίοι όχι μόνο δεν βλάπτονται, αλλά αντιθέτως έχουν μεγάλη ωφέλεια απ’ αυτά.

          Σκέψου πως ο άνθρωπος μέσα στον παράδεισο δεν κατάφερε να διαφυλάξει έστω την μία μόνον εντολή που του δόθηκε και φαντάστηκε ισοθεῒα κι αυτό γιατί δεν ήταν σε επαγρύπνηση αλλά κοιμόταν πνευματικά. Συνεπώς τα σκάνδαλα φέρνουν τον συνετό άνθρωπο σε διαρκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα κατά των εχθρών του. Και μη πει κανείς ότι ο άνθρωπος δεν έχει ευθύνη για την κακία του, διότι αν ήταν έτσι τότε δεν θα έπρεπε ποτέ να τιμωρείς το παιδί σου ή να επιπλήττεις την γυναίκα σου διότι θα έλεγες ότι αυτοί δεν είναι άξιοι τιμωρίας αλλά ελέους.

          Σκέψου, ο Θεός δεν δημιούργησε όλους τους ανθρώπους; Βεβαίως ναι. Τότε γιατί άλλοι είναι πιο ενάρετοι, άλλοι πιο καλοί,  άλλοι πιο ασύνετοι, κι άλλοι πιο κακοί κ.ο.κ; Διότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της προθέσεώς τους. Διότι αν όλοι ήταν εκ φύσεως κακοί, τότε δεν θα υπήρχε κανείς καλός. Άλλωστε βλέπουμε πολλούς που από καλοί έγιναν κακοί και το αντίθετο.

          Από πού λοιπόν προήλθαν όλα τα κακά; Ρώτησε τον εαυτό σου, διότι δικό μου έργο είναι να αποδείξω ότι δεν προέρχονται από την φύση, ή από τον Θεό. Τι δηλαδή δημιουργήθηκαν από μόνα τους;  Ασφαλώς όχι; Μήπως είναι αγέννητα; Πάυσε άνθρωπέ μου που θέλεις με την ίδια τιμή να τιμάς και τον Θεό και την κακία. Άρα το κακό προέρχεται από μας τους ίδιους και από την θέλησή μας. Διότι το κακό δεν είναι τίποτα άλλο από την παρακοή στο θέλημα του Θεού. Μα πες μου, που το βρήκε αυτό ο άνθρωπος; Για ποιο λόγο θέλησε να παρακούσει; Από αδιαφορία. Και σε ρωτώ: Έγινες ποτέ καλός; Έγινες ποτέ κακός; Δηλαδή έγινες ποτέ κυρίαρχος κάποιου πάθους και κυριεύθηκε πάλι από το ίδιο πάθος; Για παράδειγμα, οργίστηκες ποτέ και πάλι μετά δεν οργίστηκες; Η απάντηση είναι απλή. Το έκανες, διότι κάποτε έδειξες φροντίδα για το πάθος σου και άλλη φορά αδιαφόρησες. Οι αδιόρθωτοι, είναι αυτοί που ζουν πλήρως κοιμισμένοι, αφημένοι στα πάθη τους. Άρα όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της δικής μας προαιρέσεως. Μη λοιπόν ζητάς να βρεις από προέρχονται τα κακά. Η ύπαρξη των καλών αποτελεί από μόνη της κατηγορητήριο για τους κακούς. Όλα τα κακά λοιπόν οφείλονται στην αδιαφορία, στην συναναστροφή με τους κακούς, στην περιφρόνηση της αρετής.

          Η ύπαρξη των κακών δεν είναι αποτέλεσμα ανάγκης, διότι αν ήταν αποτέλεσμα ανάγκης τότε ο Χριστός δεν θα έλεγε: «αλλοίμονο σ’ αυτόν που εξαιτίας του έρχονται τα σκάνδαλα».

 

8 εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλὸν ἢ κυλλόν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον. 9 καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

 

Αλήθεια, όλα αυτά τα λέει για τα μέλη του σώματος; Μη γένοιτο. Αλλά τα λέει για τους φίλους, για τους συγγενείς τους οποίους χρειαζόμαστε όπως και τα μέλη του σώματος. Διότι τίποτα δεν είναι τόσο κακό, όσο η κακή συναναστροφή, γι’αυτό με πολλή δύναμη προτάσσει να αποκόπτουμε τις κακές συναναστροφές. Διότι αν αυτοί που σου προκαλούν σκάνδαλο συνεχίσουν να είναι φίλοι σου, τότε ούτε εσένα, ούτε αυτούς ωφελείς. Ενώ εάν τους αποκόψεις τουλάχιστον εξασφαλίζεις την δικής σου σωτηρία. Διότι αν σε ορισμένες περιπτώσεις αποκόπτεις μέλη του σώματός σου αθεράπευτα που μπορεί να βλάψουν και τα υπόλοιπα, τότε αυτό πολύ περισσότερο θα πρέπει να το κάνεις και για τους φίλους σου.

 

10 ῾Ορᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

 

Μικρούς δεν ονομάζει αυτούς που πράγματι είναι μικροί, αλλά αυτούς που οι πολλοί θεωρούν μικρούς. Τους πτωχούς, τους περιφρονημένους, τους αφανείς. Και λέγοντας ότι «οι άγγελοι αυτών», φανερώνεται ότι οι άγιοι έχουν αγγέλους όπως και όλοι. Και όταν λέει ότι οι άγγελοι αυτών βλέπουν το πρόσωπο του Ουράνιου Πατρός Του, σημαίνει οι άγγελοι αυτών υπερέχουν των άλλων. Σε τι υπερέχουν; Στην παρρησία.

 

11 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

 

Πάλι αναφέρει κι άλλο συλλογισμό κατά πολύ σπουδαιότερο από τον πρώτο. Και για να δώσει έμφαση προσθέτει και μία παραβολή.

 

12 Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι ἀνθρώπῳ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὄρη, πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον; 13 καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ᾿ αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις. 14 οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς ἵνα ἀπόληται εἷς τῶν μικρῶν τούτων.

 

          Βλέπεις με πόσους τρόπους μας προτρέπει να φροντίζουμε για τους μικρούς  αδελφούς μας;  Μη πεις λοιπόν ότι ο τάδε είναι χαλκουργός, ή υποδηματοποιός, ή σκουπιδιάρης για μη πάθεις αυτά που μας λέει ο Κύριος. Γίνε μετριόφρων και φρόντιζε γι’ αυτούς.

          Εάν λοιπόν ο Θεός χαίρεται τόσο πολύ για την επιστροφή ενός μικρού και «ασήμαντου» ανθρώπου, πως εσύ τους περιφρονείς; Ο δε Λουκάς προσθέτει ότι κουβάλησε ο ποιμένας το χαμένο πρόβατο στους ώμους του.

          Ας μη λοιπόν αρκούμαστε μόνο στην δική μας σωτηρία, διότι και αυτήν στην ουσία την καταστρέφουμε.

          Ας προσέξουμε και κάτι ακόμη. Σήμερα γινόμαστε πολλές φορές φίλοι με αλλόθρησκους ή άθεους, ή αρνησίθρησκους παρά με τέκνα της Εκκλησίας. Ναι, λέει κάποιος διότι ο μεν είναι καλός και ο της εκκλησίας κακός. Πως τολμάς να ονομάζεις τον αδελφό σου κακό τη στιγμή που ο Κύριος μας απαγορεύει να πούμε ακόμη και «ρακά»; Δεν ντρέπεσαι δεν κοκκινίζεις, διασύροντας έτσι τον αδελφό σου με τον οποίο παρακάθισες στο ίδιο τραπέζι, που δοκίμασε τους ίδιους πόνους με σένα; Αν ήταν κατά σάρκα αδελφός σου έτσι θα συμπεριφερόσουν;  Όχι, αλλά θα έκανες τα πάντα και μια και δύο και  τρεις και άπειρες φορές θα τον νουθετούσες με σκοπό να τον συνεφέρεις. Μα θα πει κάποιος είναι κακός και δεν μπορεί κανείς εύκολα να τον υποφέρει. Δια τούτο γίνε φίλος του, για να πάψει να είναι τέτοιος. Αλλά θα πει, δεν πείθεται, δεν δέχεται συμβουλή. Και που το ξέρεις; Δοκίμασες να συμβουλεύσεις; Το συμβούλευα λέει πολλές φορές; Πόσες; Ακόμη κι αν το έκανες έναν ολόκληρο χρόνο, πάλι δεν θα έπρεπε να παύσεις. Δες πως ο Θεός ποτέ δεν παύει να μας νουθετεί. Μήπως έπαψε λόγω της αδιαφορίας μας να μας μιλά; Μήπως σιώπησε;

          Ας μιλήσουμε τώρα και για ένα άλλο ζήτημα. Το ζήτημα του γάμου εις την νεαρή ηλικία. Διότι οι πορνείες και οι μοιχείες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους πουθενά αλλού παρά στο γεγονός ότι οι νέοι αφήνονται ελεύθεροι.

          Και τι να κάνω θα πει κάποιος; Να παντρέψεις τον νέο με γυναίκα συνετή η οποία θα λειτουργήσει σ’ αυτόν σαν χαλινάρι.

          Μα θα πει κάποιος είναι νέος. Και απαντώ. Είναι νέος που μολύνει το σώμα του με τόσες ασχημοσύνες; Και τα λες αυτά διότι δεν γνωρίζεις ότι ο σκοπός του γάμου είναι να φυλάξει ο νέος το σώμα του καθαρό. Εάν δε δεν συμβαίνει αυτό, τότε σε τι ωφελεί ο γάμος;

          Μα θα πεις είναι άνεργο το παιδί μου, ή δεν έκανε ακόμη περιουσία. Ας περιμένουμε λοιπόν να προκόψει πρώτα στη ζωή του. Ναι, για όλα αυτά ενδιαφέρεσαι, για την ψυχή του όμως όχι. Κι έτσι όλα περικλείονται με ταραχή και ακαταστασία διότι η φροντίδα για την ψυχή θεωρείται πάρεργο και αντιθέτως επιδεικνύεται πολύ μεγάλη προσοχή για πράγματα που είναι πολύ ασήμαντα. «Τι έχει ο άνθρωπος να ωφεληθεί αν τον κόσμο όλο κερδίσει, απολεσθεί όμως η ψυχή του»;

          Κι έτσι δεν καταβάλουμε καμία φροντίδα για την καλλιέργεια της ψυχής των νέων. Για τα ζώα των στάβλων μας επιδεικνύουμε μεγαλύτερη φροντίδα και ψάχνουμε για το ποιος είναι άριστος γνώστης για να τον προσλάβουμε στον σταύλο μας. Όταν όμως πρόκειται για τον παιδαγωγό του παιδιού μας παίρνουμε όποιον βρεθεί πρώτος μπροστά μας. Και μεριμνούμε για την καλλιέργεια της γλώσσας και το πώς θα μάθει να ομιλεί. Όχι για την ψυχή του, αλλά για να κερδίζει χρήματα. Διότι αν δεν υπήρχε κίνητρο το χρήμα, ούτε και γι’ αυτό θα φροντίζαμε.

 

          15 ᾿Εὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου·

 

          Και δεν είπε αρκετά τον τιμώρησες, αλλά τον κέρδισες. Και απαιτεί να τον ελέγξεις χωρίς την παρουσία άλλων ανθρώπων ώστε αυτός να μη γίνει θρασύτερος ή δυσκοδιόρθωτος. Το «έλεγξέ» τον σημαίνει, υπενθύμισε σ’ αυτόν την αμαρτία του. Και εάν και πάλι δεν πείθεται;

 

16 ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ πᾶν ρῆμα.

 

          Δηλαδή όσο περισσότερο θαρασύτερος και αναιδέστερος είναι αυτός, τόσο περισσότερο ζήλο πρέπει να επιδεικνύουμε για την θεραπεία του. Και δεν πρέπει να οργιζόμαστε ή να αγανακτούμε. Ο ιατρός όταν η ασθένεια δεν υποχωρεί, δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια ούτε οργίζεται, αλλά προετοιμάζεται πολύ περισσότερο. Έτσι με την προσθήκη άλλων ατόμων ως μάρτυρες η προσπάθεια της θεραπείας μας γίνεται εντονότερη. Εάν όμως και πάλι επιμείνει 17 ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ ἐκκλησίᾳ·  Δηλαδή στους προϊσταμένους αυτής. Εάν όμως και σ΄αυτούς παρακούσουν ἐὰν δὲ καὶ τῆς ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης. Διότι η ασθένεια αυτού είναι πλέον αθεράπευτη. Πρόσεξε επίσης πως βάζει τον τελώνη στην κατηγορία των βαρέως αμαρτησάντων. Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται όσοι εις βάρος άλλων ανθρώπων πλουτίζουν.  Αυτή λοιπόν είναι η μόνη τιμωρία; Όχι. Αλλά ακούστε και την συνέχεια: 18 ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ. Και δεν είπε στον προϊστάμενο της εκκλησίας να μην τον συγχωρήσει, αλλά «εάν δεν τον συγχωρήσεις» αναθέτοντας ουσιαστικά στον ίδιο τον αδικηθέντα τα πάντα. Άρα η τιμωρία του είναι να παραμείνουν τα αμαρτήματά του ασυγχώρητα. Αυτή είναι και η πιο φοβερή τιμωρία. Δες όμως πως δεν τον τιμωρεί αμέσως. Αλλά στήνει και ένα και δύο και τρία δικαστήρια στα οποία αν παρακούσει τότε να βρεθεί ένοχος και στο τέταρτο που είναι το επουράνιο δικαστήριο της μελλούσης κρίσεως. Και με αυτόν τον φόβο βάζει χαλινάρι στον εγωισμό και στην μικροπρέπεια της υπεροψίας.

19 Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 20 οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν.

 

          Βλέπεις πως και με άλλο τρόπο διαλύει τις έχθρες, καταργεί τις μικροψυχίες και συμφιλιώνει τους ανθρώπους;  Και ταυτόχρονα παρουσιάζει τα μεγάλα αγαθά της αγάπης και της ομοψυχίας. Διότι αυτοί που συμφωνούν με τον Πατέρα, έχουν ανάμεσά τους τον Χριστό. Γιατί μήπως και σε άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι που να συμφωνούν;  Βεβαίως και υπάρχουν. Αλλά δεν συμφωνούν πάντοτε μ’ αυτά που θέλει ο Πατέρας. Διότι οι περισσότεροι συνάπτουν φιλίες με κοσμικές αφορμές. Και οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέονται με αφορμή την φιλία και όχι την αγάπη. Η σύνδεσή τους όμως αυτή δεν είναι ούτε θερμή, ούτε συνεχής, αλλά μόλις δημιουργηθεί κάποια προσβολή η αγάπη τους διακόπτεται διότι δεν έχει πνευματική ρίζα. Διότι η αγάπη που έχει ρίζα τον Χριστό δεν παύει ποτέ και είναι αδιάσπαστη και άφθαρτη και τίποτα δεν μπορεί να την καταλύσει. Ούτε έχθρα, ούτε φιλονικία, ούτε κίνδυνος, ούτε θάνατος. Διότι εκείνα που γίνονται αφορμή διαλύσεως της αγάπης για τους άλλους για τους χριστιανούς γίνονται αιτία αγάπης και συνδέσεως. Κι έτσι κι αν ακόμη αυτός ο χριστιανός υβρίζεται ή μισείται ή φονεύεται εξακολουθεί ν’ αγαπά. Έτσι και ο Χριστός αγάπησε τους εχθρούς Του.

21 Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; 22 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

 

          Νόμιζε ο Πέτρος ότι λέει κάτι σπουδαίο και γενναιόδωρο και γι’ αυτό λέει «μέχρι επτά φορές». Και η διαφορά με τον προηγούμενο που μετά την ανυπακοή του στην Εκκλησία μπορεί κανείς να τον θεωρήσει ως εθνικό είναι ότι ο αυτός ποτέ δεν μετανόησε για τις πράξεις του, ενώ ο δεύτερος πάντοτε μετανοεί αλλά επιστρέφει και πάλι στο ίδιο παράπτωμα. Πόσες λοιπόν φορές οφείλω να τον συγχωρώ αυτόν; Ρώτησε ο Πέτρος. Και ο Χριστός απαντά στον Πέτρο ότι όχι μέχρι επτά φορές, αλλά εβδομήντα επτά φορές το επτά οφείλεις να τον συγχωρείς, δηλώνοντας έτσι το άπειρο της συγχωρήσεως. Και για να δείξει ότι η εντολή του αυτή δεν είναι δυσβάστακτη, αλλά πολύ εύκολη προσθέτει και  την παρακάτω παραβολή:

 

23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25 μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26 πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. 30 ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.

31 ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32 τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.

 

          Είδες τώρα την διαφορά των αμαρτημάτων που γίνονται προς τον άνθρωπο και προς τον Θεό; Δέκα χιλιάδες τάλαντα προς τον Θεό και εκατό δηνάρια προς τον άνθρωπο. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Μάλλον δε και κατά πολύ μεγαλύτερη. Διότι τόσες πολλές είναι οι ευεργεσίες που δεχτήκαμε από τον Θεό και πρώτα-πρώτα που μας δημιούργησε εκ του μηδενός και εμέτρητες άλλες καλοσύνες που δεν είναι δυνατόν τώρα να τις περιγράψουμε  που ακόμη κι αν καθημερινά αποθνήσκαμε για Κείνον πάλι θα ήταν αδύνατο να ξεπληρώσουμε το χρέος μας απέναντί Του. Αλλά τι λέω θα εξοφλούσαμε; Ούτε καν ένα μικρό μέρος των οφειλών μας δεν θα μπορούσαμε να αποδώσουμε. Κι όμως αντί της καλοσύνης Του επιδεικνύουμε καθημερινώς ασέβεια προς τους νόμους Του. Και τι; Αμφιβάλλεις προς αυτό;

          Αν εκείνος που θα πει των αδελφό του «μωρέ» δεν θα αποφύγει την γέεννα του πυρός, αν εκείνος που μόνο θα δει μία γυναίκα με πονηρή διάθεση θα θεωρηθεί μοιχός, αν κάποιος δεν ταπεινώσει τον εαυτό του σαν ένα μικρό παιδί δεν θα εισέλθει στην Βασιλεία των ουρανών, φανταστείτε τι θα μπορούσε κανείς να πει για τους αλλαζόνες, για τους μοιχούς, γι’ αυτούς που κοροϊδευτικά γελάνε εναντίον των ανθρώπων, για τις αισχρολογίες των συζητήσεων, για την πλεονεξία που επικρατεί, τις ύβρεις, τα δανείσματα, του ς τόκους, την αισχροκέρδεια, την εκμετάλλευση.

          Και τι; Σκανδαλίζεσαι τώρα γιατί στην παραβολή του χρεωφειλέτου ο Κύριος δίδει εντολή αντί του χρέους να πωληθούν η γυναίκα και τα παιδιά του; Μα και αυτοί δικοί του δούλοι ήταν. Άρα από άπειρο ενδιαφέρον έδωσε τέτοια εντολή και όχι από σκληροκαρδία. Διότι η πραγματική του επιθυμία ήταν να ταπεινωθεί ο χρεοφειλέτης και να τον παρακαλέσει και όχι για να πωληθούν αυτοί. Και εάν δεν ήταν αυτός ο σκοπός του όπωσδήποτε δεν θα άκουγε την παράκληση. Και γιατί δεν του χάρισε το χρέος πριν τον παρακαλέσει; Επειδή ήθελε να τον κάνει να γνωρίσει από πόσες οφειλές τον απαλλάσσει κι έτσι να τον κάνει επιεική προς τους συνδούλους του. Και τι ζήτησε ο δούλος από τον Κύριο; Όχι να τον απαλλάξει από το χρέος, αλλά να του δώσει πίστωση χρόνου, να του δείξει μακροθυμία. Λίγα ζήτησε και αντί αυτών έφυγε ελευθερωμένος από κάθε χρέος.

          Όμως τα υπόλοιπα που ακολουθούν είναι ανάξια των παραπάνω. Διότι όταν ο δούλος εξήλθε από τον Κύριο, βρήκε στον δρόμο έναν σύνδουλό του που του χρωστούσε μόνον εκατό δηνάρια. Και αντί της φιλανθρωπίας που εισέπραξε εφαρμόζει άμετρη σκληρότητα. Και τι έκανε; Τον έβαλε λέει στην φυλακή! Αυτό δεν το ανέχτηκαν ούτε οι σύνδουλοί του που πήγαν και ανέφεραν την σκληρότητα της πράξης του στον Κύριο.

          Και πως τον ονόμασε πλέον ο Κύριος; «Πονηρό δούλο». Ο λόγος αυτός απευθύνεται και προς εμάς όσοι είμαστε άσπλαχνοι και σκληροί. Όταν λοιπόν θέλεις να μνησικακήσεις σκέψου την φράση αυτή του Κυρίου. Και θυμήσου και την τιμωρία που ακολούθησε. Ότι  τον έριξε σε βασανιστήρια, έως ότου εξοφλήσει και το τελευταίο δίλεπτο.Η δύναμη λοιπόν της κακίας δύναται να καταργήσει τα χαρίσματα και τις δωρεές του Θεού. Και αυτό συμβαίνει όταν κάποιος δεν γίνεται καλύτερος με τις ευεργεσίες που δέχεται. Επομένως, τι είναι φοβερότερο από την μνησικακία ώστε αυτή κατήργησε μία τέτοιου είδους Θεία δωρεά και εξόργισε λέει τον Κύριο;  Και γι’ αυτό ο Κύριος προσθέτει:

 

35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

 

          Και δεν λέει ο Πατήρ σας, αλλά ο Πατήρ μου. Διότι δεν ήταν άξιος ο άνθρωπος αυτός να ονομάσει τον Θεό πατέρα του. Δύο λοιπόν πράγματα ζητά από μας ο Κύριος. Πρώτον να αναγνωρίσουμε τα αμαρτήματα μας και δέυτερον να  συγχωρήσουμε τους συνανθρώπους μας. Και η συγχώρηση δεν πρέπει να γίνεται απλώς με το στόμα, αλλά από την καρδιά. Ας μην σμπρώχνουμε λοιπόν το ξίφος προς τον εαυτό μας με την μνησικακία.Διότι τι μπορεί να έκανε κάποιος που σε λύπησε τόσο πολύ ώστε αυτό να μπορεί να εξισωθεί με το κακό που κάνεις εσύ στον εαυτό σου βάζοντας στην καρδιά σου την μνησικακία; Διότι όσα περισσότερα πεις έναντίον του αδελφού σου, τόσο μεγαλύτερο ευεργέτη του εαυτού σου τον παρουσιάζεις. Επόμένως όσες περισσότερες αδικίες κάνει εκείνος εις βάρος σου, τόσες περισσότερες αμαρτίες συγχωρούνται δικές σου από τον Θεό.

          Και τι αναφέρω τόση ώρα τους ανθρώπους; Τι υπάρχει πονηρότερο από τον διάβολο. Ο οποίος όμως με την κακία του γίνεται πρόξενος σωτηρίας για μας.

          Αναλογίσου, ότι όταν επρόκειτο να σταυρωθεί ο Χριστός υπέρ μεν του εαυτού Του χαίρονταν, υπέρ δε των σταυρωτών του δάκρυζε. Έτσι και εμείς πρέπει να συμπεριφερόμαστε προς όλους όσους μας αδικούν. Μήπως αυτός που σε αδίκησε δημόσια σε χτύπησε; Ε τότε ενώπιον όλων καταντρόπιασε τον εαυτό του και τον ατίμασε και έγινε αιτία να αποκτήσεις πολλούς κήρυκες της μακροθυμίας σου.

          Μήπως σε συκοφάντησε σε άλλους; Και τι μ’ αυτό; Αφού ο Θεός είναι Εκείνος που θα ζητήσει από σένα ευθύνες και όχι εκείνοι που άκουσαν τις συκοφαντίες.Στην ουσία εκείνος συκοφάντησε τον εαυτό του ενώπιον του Θεού. Και εάν δεν σου αρκούν όλα αυτά, αναλογίσου ότι και ο Κύριός σου συκοφαντήθηκε και από τον σατανά και από ανθρώπους. Και Τον αποκάλεσαν και δαιμονισμένο και πλάνο και αντίθετο. Και εάν θέλεις να ομοιάσεις περισσότερο με τον Θεό ανταπόδωσε αντί της κακίας την καλοσύνη και την ευεργεσία.

 

 

 

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΘ΄ ΔΕΚΑΤΟ ΕΝΑΤΟ

 


1. Και ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς λόγους τούτους μετῆρεν ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια τῆς ᾿Ιουδαίας πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου.

          Μολονότι απόφευγε την Ιουδαία εξαιτίας του φθόνου των κατοίκων της, τώρα την επισκέπτεται συχνά επειδή πλησίαζε και το πάθος Του. Και δεν εισήλθε κατευθείαν στην Ιερουσαλήμ, αλλά στα όρια αυτής.

2 καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς ἐκεῖ.

          Βλέπετε ότι εξαιτίας του πλήθους δεν αναφέρονται ονομαστικώς οι τεθεραπευμένοι. Δεν λέει δηλαδή θεραπεύτηκε ο τάδε και ο τάδε. Επίσης ο Χριστός άλλοτε διά θαυμάτων και άλλοτε διά λόγων οδηγεί τον λαό προς τον δρόμο του Θεού και διά των θαυμάτων κάνει τους λόγους Του αξιόπιστους.

3 Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ Φαρισαῖοι πειράζοντες αὐτὸν καὶ λέγοντες αὐτῷ· εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν;

Πόση ήταν η ανοησία τους που πίστευαν πως διά ερωτήσεων θα αποστόμωναν τον Κύριο. Και αν και πολλές άλλες φορές τους αποστόμωσε, εκείνοι δεν παραιτούνταν από την προσπάθειά τους να τον παγιδέψουν. Πρόσεξε όμως και την κακουργία τους από τον τρόπο με τον οποίο ρωτούν. Διότι δεν του είπαν «πρόσταξες να μην αφήνει κανείς την γυναίκα του» δηλαδή νομοθέτησες αυτό κι αυτό, αλλά ωσάν να μην είχε λεχθεί ποτέ τίποτα περί αυτού του θέματος τον ρωτούν: « εάν επιτρέπεται» και είναι έτοιμοι αν πει επιτρέπεται, να αφήσουν αμέσως τις γυναίκες τους, εάν δε πει ότι δεν επιτρέπεται, να του αντιπαραβάλλουν τον Μωσαϊκό νόμο.

4 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν, 5 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν; 6 ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία. ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω.

Πρόσεχε σοφία διδασκάλου. Διότι ερωτηθείς «εάν επιτρέπεται» δεν απαντά εξ’ αρχής «δεν επιτρέπεται» για να μην ταραχθούν και θέτει την δημιουργία δείχνοντας ότι αυτό είναι πρόσταγμα του Πατρός. Εάν λοιπόν ήθελε να χωρίζει ο άνδρας από την γυναίκα του και να παίρνει άλλη, τότε  δημιουργώντας τον ένα άνδρα θα δημιουργούσε ταυτόχρονα  και πολλές γυναίκες. Τώρα όμως παίρνοντας ως βάση την δημιουργία αποδεικνύει ότι ο άνδρας θα πρέπει να περνά την ζωή του με μία γυναίκα και να μην διασπά ποτέ τον ζυγό αυτό. Και πρόσεχε τι λέει: ότι αυτοί (άνδρας και γυναίκα) θα γίνουν μία σάρκα. Και στη συνέχεια για να δείξει ότι είναι φοβερό να διασπά κανείς αυτή την συζυγία λέει «ό,τι ο Θεός ένωσε, ο άνθρωπος ας μην το χωρίζει». Και αν εσύ προβάλλεις τον Μωυσή; Εγώ σου αντιπαραβάλω τον Κύριο του Μωυσέως. Γιατί αυτός ο νόμος που τώρα σου λέω είναι πολύ παλαιότερος του Μωυσέως. Και είναι τόσο ισχυρός ώστε οι σύζυγοι έχουν εντολή να εγκαταλείπουν τους γονείς τους για να προσκολληθούν μεταξύ τους. Και η λέξη «προσκόλληση» φανερώνει την αδιάσπαστη ένωση αυτών σε μία σάρκα. Και όπως ακριβώς είναι βδελυρό το να κόβει κανείς την σάρκα του ανθρώπου, έτσι είναι παράνομο το να χωρίζει κανείς απ’ την γυναίκα του διότι αυτό είναι αντίθετο και απ’ την φύση και απ’ τον νόμο.

Κι όμως μετά απ΄αυτήν την απάντηση αντί να ησυχάσουν οι Φαρισαίοι επανέρχονται αγωνιζόμενοι δήθεν υπέρ του νόμου:

7 λέγουσιν αὐτῷ· τί οὖν Μωσῆς ἐνετείλατο δοῦναι βιβλίον ἀποστασίου καὶ ἀπολῦσαι αὐτήν;

Και η ερώτηση αυτή είχε βέβαια σκοπό να εξοργίσει τους ακροατές εναντίον του Κυρίου θέτοντας Αυτόν ως ενάντιο προς τον Μωσαϊκό νόμο, διότι με αφορμή τάχατις τον νόμο του Μωϋσέως οι περισσότεροι χώριζαν τις γυναίκες τους παίρνοντας διαζύγιο. Αλλά όμως η απόρρητος σοφία απολογείται και γι’ αυτά  και λέει:

8 λέγει αὐτοῖς· ὅτι Μωσῆς πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἐπέτρεψεν ὑμῖν ἀπολῦσαι τὰς γυναῖκας ὑμῶν·

 

Και μ’ αυτόν τον τρόπο δεν αφήνει ούτε τον Μωυσή κανείς να κατηγορήσει, διότι τον νόμο αυτόν στον Μωυσή ο Θεός τον έδωσε και επιρρίπτει όλη την ευθύνη σ’ εκείνους. Και για να μη πει κανείς «που φαίνεται η σκληροκαρδία μας»; Τους αντιπαραβάλλει και πάλι τον αρχαίο νόμο:  ἀπ᾿ ἀρχῆς δὲ οὐ γέγονεν οὕτω.

 9 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ μὴ ἐπὶ πορνείᾳ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται·

Αφού λοιπόν τους αποστόμωσε τώρα νομοθετεί με αυθεντία.

 καὶ ὁ ἀπολελυμένην γαμήσας μοιχᾶται. 10 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· εἰ οὕτως ἐστὶν ἡ αἰτία τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμῆσαι.

Και τώρα επειδή τους φάνηκε πολύ βαρύς αυτός ο νόμος, το να περάσουν δηλαδή ολόκληρη τη ζωής τους με μία μόνο γυναίκα η οποία θα έχει τις κακίες της, τις ιδιοτροπίες και όλα τα συναφή, λένε ότι δεν συμφέρει τότε σε κανέναν να παντρεύεται. Ο Μάρκος για να δεις ότι το θέμα αυτό ανησύχησε πολύ τους μαθητές προσθέτει ότι αυτά τα είπαν στον Κύριο κατ’ ιδίαν. Και ο Χριστός δεν συμφώνησε μαζί τους, δεν τους είπε «ναι, είναι καλύτερο κανείς να παλέψει με την φύση του παρά να συζευχθεί με μία μόνο γυναίκα» είπε:

11 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾿ οἷς δέδοται·

Και δεν τους μίλησε ευθέως περί παρθενίας, διότι ο λόγος αυτός θα τους φαίνονταν δυσβάσταχτος, αλλά τους είπε ότι «είναι σπουδαίο πράγμα», για να τους κεντρίσει το ενδιαφέρον προς την αγαμία. Και για να τους δείξει ότι αυτό δεν είναι ακατόρθωτο για τον άνθρωπο προσθέτει:

12 εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω. καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω.

Και με τους λόγους αυτούς τους προτρέπει προς την αγαμία καθιστώντας όλα αυτά δυνατά για τον άνθρωπο. Διότι λέει, σκέψου, εάν εκ φύσεως ήσουν ευνούχος ή αν κάποιοι άλλοι σε ευνούχιζαν, τότε τι θα μπορούσες να κάνεις; Και όταν λέει ότι κάποιοι άλλοι ευνούχισαν τον εαυτό τους για την Βασιλεία των ουρανών, δεν εννοεί ασφαλώς την αποκοπή του μέλους (μη γένοιτο!), αλλά την αποκοπή των λογισμών. Και μ΄αυτό τον τρόπο αποδεικνύει ότι ο σαρκικός αυτός οίστρος δεν έχει την ρίζα του στο σώμα, αλλά στις ακόλαστες επιθυμίες και την αδιάφορη διάνοια και ότι καμιά ζημιά δεν μπορεί να προέλθει από τις φυσικές παρορμήσεις. Και είπε ακόμη ότι αυτός ο λόγος δεν είναι για όλους, αλλά για όσους επιθυμήσουν μία τέτοια ζωή. Και ότι αυτό το κατόρθωμα δεν μπορεί κανείς να το καταφέρει μόνος του, παρά μόνο με την Θεία βοήθεια η οποία οπωσδήποτε θα παρασχεθεί σε όσους την ζητήσουν.

13 Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ προσεύξηται· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. 14 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 15 καὶ ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτοῖς ἐπορεύθη ἐκεῖθεν.

 

          Και γιατί παρακαλώ οι μαθητές απομάκρυναν απ’ τον Κύριο τα παιδιά;  Λόγω του αξιώματός τους. Τότε ο Χριστός για να τους διδάξει ότι πρέπει να είναι μετριόφρονες και ότι πρέπει να περιφρονούν την δόξα των ανθρώπων, αφήνει τα παιδιά να τον πλησιάσουν, και τα αγκαλιάζει και υπόσχεται την Βασιλεία Του σ’ εκείνους που θα ομοιάσουν μ΄αυτά. Διότι τα παιδιά έχουν την απλότητα και την καθαρότητα της καρδιάς. Και προτιμούν να δουν την μητέρα τους με τα κουρελιασμένα της ρούχα, παρά την βασίλισσα με τα λαμπρά ενδύματά της. Και ξέρουν να ξεχωρίζουν το δικό τους από το ξένο όχι με κριτήριο την πτωχεία ή τον πλούτο, αλλά με την αγάπη. Και με την πράξη Του αυτή ο Κύριος προετοιμάζει τους μαθητές Του να αδιαφορούν για την κοσμική δόξα την οποία θα απολαύσουν σύντομα στο μέλλον απ’ όλη την οικουμένη.

 

16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;

 

Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως ύπουλο και πονηρό, ο οποίος πλησίασε τον Χριστό με σκοπό να τον πειράξει. Φιλάργυρος οπωσδήποτε ήταν διότι έτσι τον ονόμασε και ο Κύριος. Ύπουλο όμως δεν θα μπορούσα να τον πω διότι ο Μάρκος προσθέτει για τον νέο αυτόν ότι «έτρεξε προς αυτόν και αφού γονάτισε μπροστά του τον παρακάλεσε» και ότι «ο Ιησούς τον κοίταξε στο πρόσωπο και τον αγάπησε» (Μαρκ 10,17 και  Μαρκ 10,21). Και αν είχε πράγματι σκοπό να Τον πειράξει ο Ευαγγελιστής οπωσδήποτε δεν θα μας το απέκρυπτε. Και εν τέλει στο τέλος της συζήτησής τους δεν θα έφευγε λυπημένος, αλλά εξαγριωμένος όπως έκαναν και οι Φαρισαίοι.

 

17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός.

 

Για ποιο λόγο τότε ο Ιησούς του απάντησε λέγοντας «γιατί με λες αγαθό κανείς δεν είναι αγαθός παρά μόνον ο Θεός»; Επειδή τον πλησίασε σαν να ήταν ένας απλός άνθρωπος. Διά τούτο λοιπόν και ως άνθρωπος συζητά μαζί του. Και όταν λέει ότι κανείς δεν είναι αγαθός, δεν το λέει αυτό για να αποκλείσει τους ανθρώπους από την αγαθότητα, αλλά το λέει εν συγκρίσει με την αγαθότητα του Θεού. Και δεν είπε «παρά μόνον ο Πατήρ μου» για να μάθεις ότι δεν φανέρωσε τον εαυτό Του στον νεανίσκο.

Τέλος πάντων γιατί έδωσε στον νέο αυτήν την απάντηση;  Είχε σκοπό να απαλλάξει τον νέο από τις κολακείες και να τον αναβιβάσει πνευματικά ώστε να μπορέσει να προσηλωθεί από τα επίγεια στα ουράνια αγαθά. Και δεν τον πλησίασε με σκοπό να τον πειράξει διότι τον ρώτησε «τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνιο ζωή»; Ο Κύριος του απάντησε:

 

 εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς. 18 λέγει αὐτῷ· ποίας;

 

Τον ρωτά «ποιες είναι οι εντολές» όχι για να Τον πειράξει, αλλά  γιατί  νόμιζε ότι άλλες ήταν οι εντολές εκείνες οι οποίες θα τον οδηγούσαν στην αιώνια ζωή εκτός απ΄αυτές του νόμου. Έπειτα αφού ο Ιησούς του ανέφερε τις εντολές του νόμου:

 

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπε· τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, 19 τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 20 λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ;

 

Και με όλα αυτά φανερώνεται και πάλι όχι η πονηρία του νέου, μη γένοιτο, αλλά το ενδιαφέρον και η αγωνία του.

 

21 ἔφη αὐτῷ ὁ ῾Ιησοῦς· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

 

 

 

Επειδή δηλαδή ο λόγος Του ήταν για τα χρήματα και τον συμβούλευε να απαλλαγεί απ’ όλα αυτά. Αλλά δεν αρκεί κανείς να περιφρονεί τα χρήματα, αλλά πρέπει πρώτα να δώσει τροφή στους φτωχούς και στην συνέχεια να Τον ακολουθήσει. Όμοιο με το « Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

 

22 ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.

 

Και επειδή αυτό που έπαθε ο νέος δεν ήταν κάτι φυσικό, ο Ευαγγελιστής προσέθεσε :«επειδή είχε πολλά χρήματα». Δεν είναι δηλαδή όλοι το ίδιο κυριευμένοι από τα χρήματα. Περισσότερο είναι αυτοί που έχουν τα πολλά.

 

23 ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

 

          Και βέβαια ο Χριστός δεν κατηγορεί εδώ τα χρήματα, αλλά αυτούς που είναι κυριευμένοι σ’ αυτά. Και αν κάποιος δεν μπορεί να εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού αν δεν δίνει ελεημοσύνη, φανταστείτε αυτούς που όχι μόνον δεν δίδουν αλλά αρπάζουν από τους άλλους. Και γιατί το είπε αυτό στους μαθητές Του οι οποίοι ήταν πάμπτωχοι;  Με σκοπό να τους διδάξει ότι δεν πρέπει να ντρέπονται για την φτώχεια τους. Και αφού αρχικά τους είπε ότι ο πλούσιος δύσκολα εισέρχεται στην Βασιλεία των Ουρανών, στη συνέχεια τους λέει ότι αυτό είναι αδύνατο. Και όχι απλώς αδύνατο, αλλά αδύνατο σε υπερβολικό βαθμό. Και δίδει το παράδειγμα της καμήλου με την βελόνα.

 

 24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 25 ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; 26 ἐμβλέψας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.

 

Και για ποιο λόγο οι μαθητές ταράχτηκαν, αφού αυτόί ήταν πάμπτωχοι; Επειδή πονούσαν για την σωτηρία των άλλων. Και γι’ αυτό τον λόγο κυριεύθηκαν από φόβο για ολόκληρη την οικουμένη εξαιτίας αυτής της αποφάσεως. Και έτσι ο Κύριος με την πραότητά Του του και την ευσπλαχνία Του τους καθησύχασε λέγοντα ότι όλα είναι στα χέρια του Θεού. Αλλά εσύ θέλω να επιμείνεις και να ρωτήσεις και να πεις. Με ποιο τρόπο ο Θεός αυτό το αλλάζει; Με ποιον τρόπο απαλλάσει ο Κύριος τον πλούσιο από την αιώνια κόλαση; Με το αν μοιράσει τα υπάρχοντά του, αν απαλλαγεί από την πονηρή επιθυμία του. Το έργο λοιπόν αυτό δεν είναι μόνον του Θεού, αλλά και δικό του.

Έτσι, και με αυτόν τον τρόπο το αδύνατο γίνεται δυνατό. Αλλά θα μπορούσε κάποιος να πει. Πως και με ποιο τρόπο μπορεί κάποιος να φερθεί έτσι όταν έχει κυριευθεί από το πάθος της πλεονεξίας και είναι χειροπόδορα δεμένος μ’ αυτήν; Σιγά-σιγά, αν αρχίσει στην αρχή να αποκόπτει τον εαυτό του απ’ τα περιττά. Έτσι αργότερα θα προχωρήσει και πιο πέρα. Μη ζητάς λοιπόν να ανέβεις αμέσως, αλλά ανέβαινε ήρεμα και ολίγον κατ’ ολίγον την κλίμακα που σε οδηγεί στον ουρανό.

 

27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;

 

Ποια όλα μακάρις Πέτρε; Το καλάμι, τα δίχτυα; Το πλοίο, το ψάρεμα; Και ο Πέτρος έκανε την ερώτηση αυτή εξ’ ονόματος όλης της οικουμένης. Για να μη μπορεί κανείς να πει ότι δεν έχω υπάρχοντα για να εγκαταλείψω, άρα δεν μπορώ να γίνω τέλειος.

 

 28 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ.

 

Τι; Θα ρωτήσει κάποιος. Άρα και ο Ιούδας; Ασφαλώς όχι. Τότε τι λέει θα καθίσετε σε δώδεκα θρόνους; Ποιος θα καθίσει στον δωδέκατο; Ο λόγος λοιπόν αυτός δεν ελέχθη μόνον προς τους αποστόλους, αλλά προς όλους τους ακροατές του Ευαγγελίου! Γι’ αυτό και ο Ιησούς συνεχίζει τον λόγο Του χωρίς να απευθύνεται πλέον προς τους Αποστόλους:

 

29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει.

 

Τι σημαίνει όμως το «κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ»; Σημαίνει ότι θα τους κατακρίνουν. Δεν πρόκειται δηλαδή να καθίσουν ως δικαστές και να κρίνουν, αλλά  ότι όταν οι Ιουδαίοι θα προβάλλουν το επιχείρημα ότι δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στον Χριστό για το ότι ο νόμος μας εμπόδισε να δεχτούμε τα παραγγέλματά Του, ο Χριστός θα παρουσιάσει αυτούς στη μέση που δέχτηκαν τον ίδιο νόμο, κι όμως πίστεψαν.

Οι θρόνοι βέβαια δεν φανερώνουν καθέδρα, διότι μόνον ο Χριστός θα καθίσει σε θρόνο και θα κρίνει, αλλά διά των θρόνων υπαινίχθηκε την απερίγραπτη τιμή και δόξα.

Και όταν λέει «ο καθένας που άφησε την γυναίκα του», δεν το λέει αυτό ώστε στα καλά καθούμενα να διαλύονται οι γάμοι, αλλά εδώ μάλλον υπαινίσσεται τους διωγμούς που ακολούθησαν και ίσως να ακολουθήσουν στο μέλλον.

 

 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

 

          Εδώ εννοεί ότι πολλοί θα έρθουν από Ανατολή και Δύση για να γίνουν πολίτες της Βασιλείας των ουρανών, ενώ οι Ιουδαίοι που πρώτοι απ’ όλους κλήθηκαν θα απομείνουν εκτός του Νυμφώνος. Ας το ακούσουμε κι εμείς αυτό οι Ορθόδοξοι χριστιανοί μη τυχόν αποδειχτούμε ανάξιοι της κλήσεώς μας.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ΄ ΕΙΚΟΣΤΟ
 

1 Ομοια γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐξῆλθεν ἅμα πρωΐ μισθώσασθαι ἐργάτας εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ. 2 καὶ συμφωνήσας μετὰ τῶν ἐργατῶν ἐκ δηναρίου τὴν ἡμέραν ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ. 3 καὶ ἐξελθὼν περὶ τρίτην ὥραν εἶδεν ἄλλους ἑστῶτας ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀργούς, 4 καὶ ἐκείνοις εἶπεν· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον δώσω ὑμῖν. οἱ δὲ ἀπῆλθον. 5 πάλιν ἐξελθὼν περὶ ἕκτην καὶ ἐνάτην ὥραν ἐποίησεν ὡσαύτως. 6 περὶ δὲ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἐξελθὼν εὗρεν ἄλλους ἑστῶτας ἀργούς, καὶ λέγει αὐτοῖς· τί ὧδε ἑστήκατε ὅλην τὴν ἡμέραν ἀργοί; 7 λέγουσιν αὐτῷ· ὅτι οὐδεὶς ἡμᾶς ἐμισθώσατο. λέγει αὐτοῖς· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον λήψεσθε.

8 ὀψίας δὲ γενομένης λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος τῷ ἐπιτρόπῳ αὐτοῦ· κάλεσον τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπόδος αὐτοῖς τὸν μισθόν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων. 9 καὶ ἐλθόντες οἱ περὶ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἔλαβον ἀνὰ δηνάριον. 10 ἐλθόντες δὲ οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι πλείονα λήψονται, καὶ ἔλαβον καὶ αὐτοὶ ἀνὰ δηνάριον. 11 λαβόντες δὲ ἐγόγγυζον κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου 12 λέγοντες ὅτι οὗτοι οἱ ἔσχατοι μίαν ὥραν ἐποίησαν, καὶ ἴσους ἡμῖν αὐτοὺς ἐποίησας τοῖς βαστάσασι τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα. 13 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν ἑνὶ αὐτῶν· ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι; 14 ἆρον τὸ σὸν καὶ ὕπαγε· θέλω δὲ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καὶ σοί· 15 ἢ οὐκ ἔξεστί μοι ποιῆσαι ὃ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς, εἰ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ἐστιν ὅτι ἐγὼ ἀγαθός εἰμι; 16 Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

 

          Τι θέλει να μας διδάξει αυτή η παραβολή; Διότι δεν είναι σύμφωνη η αρχή της με αυτό που συμβαίνει στο τέλος. Διότι παρουσιάζονται όλοι να απολαμβάνουν τα ίδια, ενώ ο Χριστός πριν την παραβολή και μετά την παραβολή μας λέει ότι οι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και οι τελευταίοι πρώτοι. Η παραβολή όμως λέει κάτι το αντίθετο. Ότι κι αυτοί που δεν κόπιασαν τόσο πολύ θα απολαύσουν τα ίσα μ’ αυτούς που πάρα πολύ κόπιασαν. Τι είναι λοιπόν αυτό που λέει η παραβολή; Ας το κάνουμε σαφές:

          Αμπέλι είναι το πρόσταγμα και οι εντολές του Θεού. Χρόνος της εργασίας είναι η παρούσα ζωή. Εργάτες είμαστε όλοι μας που καλούμαστε να τηρήσουμε τις εντολές του Θεού. Πρωί, Τρίτη, έκτη, ενάτη ώρα είναι οι άνθρωποι που προσήλθαν και ευδοκίμησαν σε διάφορες ηλικίες. Οι πρώτοι που ευδοκίμησαν και ταλαιπωρήθηκαν κάτω από το καύσωνα της ημέρας είναι μεν αυτοί που μόχθησαν και έγιναν αρεστοί στον Θεό αλλά στη συνέχεια φθόνησαν αυτούς που εργάστηκαν μία μόνο ώρα και πήραν και εκείνοι τον ίδιο μισθό μ΄αυτούς. Στη συνέχεια  ο Οικοδεσπότης έκρινε ένοχο αυτόν που διαμαρτυρήθηκε για την υποτιθέμενη αδικία. Άρα στην παραβολή γίνεται ξεκάθαρο ότι κανείς δεν μπορεί να προβάλλει τέτοιου είδους κατηγορίες ή δικαιολογίες στην Βασιλεία των ουρανών. Καθόσον ο χώρος εκείνος είναι καθαρός από τον φθόνο και την ζήλεια. Διότι αυτό είναι το έργο των αγίων να μοχθούν και να χαίρονται για την προκοπή του πλησίον. Και επειδή εν τέλει πρόκειται για παραβολή δεν πρέπει να εξετάζουμε λέξη προς λέξη αυτά που περιέχονται στις παραβολές. Αλλά αφού μάθουμε τον σκοπό για τον οποίο λέχθηκε η παραβολή ας τον κάνουμε τότε κτήμα μας και να μην ασχολούμαστε άδικα με τα παραπέρα.

          Τι θέλει λοιπόν να μας διδάξει αυτή η παραβολή;  Θέλει να κάνει προθυμότερους αυτούς που σε προχωρημένη ηλικία μετανοούν και γίνονται καλύτεροι και για να μην τους αφήσει να νομίζουν ότι μειονεκτούν έναντι των άλλων γι’ αυτό τον λόγο παρουσιάζει και αυτούς που δυσανασχετούν για τα αγαθά που λαμβάνουν αυτοί, όχι για να δείξει ότι αυτοί λιώνουν από φθόνο και ζήλεια, αλλά για να διδάξει αυτούς ότι απολαμβάνουν μεγάλης τιμής.

          Αλλά για ποιο λόγο τέλος πάντων δεν τους μίσθωσε όλους τους εργάτες μαζί; -Όσο εξαρτάται από τον οικοδεσπότη όλους μαζί τους μίσθωσε, όμως όλοι μαζί δεν ανταποκρίθηκαν στο ταυτόχρονο  κάλεσμα. Το ίδιο δηλώνει και ο Παύλος λέγοντας ότι «όταν ο Θεός ευδόκησε», διότι ο Θεός απ’ την αρχή ήθελε να τον καλέσει, όμως αυτός δεν θα υπάκουε στην πρόσκληση. Πότε λοιπόν ευδόκησε; Όταν ο Παύλος ήταν έτοιμος να υπακούσει. Κατά τον ίδιο τρόπο κάλεσε και τον ληστή, διότι και αυτόν απ’ την αρχή μπορούσε να τον καλέσει αλλά εκείνος δεν θα υπάκουε τότε.

          Είναι λοιπόν ολοφάνερο σε μας, ότι η παραβολή αυτή λέχθηκε γι’ αυτούς που ασκούν την αρετή από νεανική ηλικία και για εκείνους που έδειξαν ενδιαφέρον σε μεταγενέστερη και ίσως και σε πολύ προχωρημένη ηλικία.

          Και αν στο τέλος προσθέτει ο Κύριος «Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί» μη θαυμάσεις και μη ταραχτείς διότι αυτό δεν το λέει ως συμπέρασμα της παραβολής, αλλά με αυτό θέλει να πει ότι στην περίπτωση αυτή όλοι και χωρίς να το περιμένουν απήλαυσαν τα ίδια αγαθά. Ίσως εδώ να υπονοεί και τους Ιουδαίους αλλά και τους πιστούς εκείνους που στην αρχή μεν έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον, στην πορεία όμως έγιναν αδιάφοροι. Γι’ αυτό λοιπόν ας παραμένουμε ακλόνητοι στην ορθή πίστη και ας επιδεικνύουμε άριστο βίο σε όλες τις παραμέτρους της ζωής μας.

 

17 Καὶ ἀναβαίνων ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα παρέλαβε τοὺς δώδεκα μαθητὰς κατ᾿ ἰδίαν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ εἶπεν αὐτοῖς. 18 ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ, 19 καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν εἰς τὸ ἐμπαῖξαι καὶ μαστιγῶσαι καὶ σταυρῶσαι, καὶ τῇ τρίτη ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

 

Επειδή ήταν φυσικό οι μαθητές να μην ήθελαν να πάει ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, διά τούτο ο Ιησούς τους θυμίζει συχνά το επερχόμενο πάθος Του, γυμνάζοντας έτσι το μυαλό τους διά των συχνών υπενθυμίσεων και μειώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την λύπη τους. Τους τα λέει όλα αυτά ιδιαιτέρως, διότι δεν έπρεπε να πλήθη να γνωρίσουν το τι έμελλε να συμβεί για να μην προκληθεί πανικός και ταραχές.

Και τι; Θα πει κάποιος. Δηλαδή τίποτα δεν λέχθηκε στα πλήθη για όλα αυτά. –Λέχθηκαν, αλλά όχι με τόσο ξεκάθαρο τρόπο. Διότι τους είπε: «Γκρεμίστε αυτόν τον ναό κι εγώ σε τρεις μέρες θα τον ξαναχτίσω» και αλλού «θαύμα ζητείτε να δείτε, αλλά δεν θα δείτε άλλο παρά μόνο αυτό του Ιωνά του προφήτη» και πάλι «Λίγο χρόνο είμαι ακόμη μαζί σας και θα με ζητήσετε αλλά δεν θα με βρείτε».

Όμως γιατί μιλούσε στα πλήθη με τόσο απόκρυφο τρόπο αφού κανείς δεν καταλάβαινε; -Διότι θα καταλάβαιναν τα λόγια αυτά μετέπειτα.

Στους μαθητές Του αντιθέτως γίνονταν ολοένα και πιο ξεκάθαρος προσθέτοντας εκ νέου και καινούρια στοιχεία. Όπως, ότι θα παραδοθεί στους εθνικούς και θα εμπαιχθεί και μαστιγωθεί και θα σταυρωθεί. Και αφού όλα αυτά θα τα έβλεπαν οι μαθητές, με θάρρος πλέον θα ανέμεναν και αυτό που τους είπε ξακάθαρα ότι μετά τρεις μέρες θα αναστηθεί.

Όμως παρότι οι μαθητές είδαν νεκρούς να ανασταίνονται, δαιμονισμένους να θεραπεύονται, ασθενείς να γιατρεύονται, παράλυτους να περπατούν, παρέμεναν δύσπιστοι ή καταλαμβάνονταν από απορία μη μπορώντας να συνειδητοποιήσουν τα λόγια του Χριστού.

Γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο αμέσως μετά το άκουσμα του επερχόμενου πάθους του Ιησού στα Ιεροσόλυμα οι υιοί Ζεβεδαίου τον πλησίασαν για να συζητήσουν μαζί Του για την πρωτοκαθεδρία και του είπαν: «Θέλουμε να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου και ο άλλος στα αριστερά σου». Ο Ματθαίος όμως αναφέρει ότι η μητέρα των υιών Ζαβεδαίου τα είπε αυτά: 20 Τότε προσῆλθεν αὐτῷ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου μετὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς προσκυνοῦσα καὶ αἰτοῦσά τι παρ᾿ αὐτοῦ. 21 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· τί θέλεις; λέγει αὐτῷ· εἰπὲ ἵνα καθίσωσιν οὗτοι οἱ δύο υἱοί μου εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. Φυσικό ήταν και τα δύο να συνέβησαν διότι παρέλαβαν την μητέρα τους με σκοπό να μεγαλώσουν την παράκλησή τους.

 

Ας προσπαθήσουμε όμως να καταλάβουμε τι είναι αυτό που ζητούν, με ποια διάθεση το ζητούν, τι ήταν εκείνο που τους οδήγησε να ενεργήσουν μ’ αυτόν τον τρόπο.

Από τι λοιπόν παρακινήθηκαν και έφτασαν σ’ αυτήν την ενέργεια; -Έβλεπαν ότι έχαιραν μεγάλης εκτίμησης από τον κόσμο και ήλπιζαν εξ’αιτίας αυτού ότι θα ικανοποιούνταν ή παράκλησή τους. Επειδή πλησίαζαν στα Ιεροσόλυμα, νόμιζαν ότι εκεί θα αποκαλύπτονταν αμέσως η Βασιλεία των Ουρανών. Νόμιζαν δηλαδή ότι η Βασιλεία του Θεού ήταν αισθητή. Διότι νόμιζαν ότι διά της αυτής Βασιλεία θα απόφευγαν και κάθε τι δυσάρεστο. Διά τούτο και ο Χριστός τους απαλλάσσει ευθύς εξ’ αρχής απ’ αυτήν την σκέψη λέγοντάς τους: 22 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν, ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;

 

Ο Χριστός για να τους κάνει να κατανοήσουν ότι δεν ζητούν τίποτα το πνευματικό τους είπε: «Δεν γνωρίζετε τι ζητείτε». Σεις λοιπόν μου μιλάτε για τιμές και στέφανα, Εγώ δε σας μιλώ για μαρτύρια και αίματα και αγώνες και ιδρώτες. Διότι ο παρών καιρός είναι καιρός για αγώνες, πολέμους και κινδύνους. Και κατόπιν τους ρωτά: Μπορείτε να σφαγείτε; Μπορείτε να χύσετε τα αίματά σας; Και για να τους προσελκύσει περισσότερο τους είπε: «Το ποτήριον αυτό που κι εγώ θα πιώ». λέγουσιν αὐτῷ· δυνάμεθα.  Λόγω της προθυμίας τους αμέσως υποσχέθηκαν και δέχτηκαν, χωρίς όμως να κατανοήσουν, αλλά με την ελπίδα ότι θα λάμβαναν αυτό που ζητούσαν. Τι λοιπόν τους απαντά;

 

23 καὶ λέγει αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριόν μου πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· Με τους λόγους αυτούς προφήτευσε πολύ μεγάλα αγαθά, ότι θα αξιωθείτε να μαρτυρήσετε κι εσείς και θα πάθετε αυτά που κι εγώ θα πάθω διότι θα τελειώσετε τη ζωή σας με βίαιο θάνατο.  τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων μου οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται ὑπὸ τοῦ πατρός μου.

 

Αφού λοιπόν γέμισε τις ψυχές τους με θάρρος και τους ανύψωσε πνευματικά και τους έκανε ακατάβλητους στην λύπη, τότε πλέον διορθώνει το αίτημά τους. Αλλά τι σημαίνει αυτό που τους είπε ο Χριστός;- Ότι κανείς δεν θα καθίσει ούτε στα δεξιά Του, ούτε στα αριστερά Του, διότι ο θρόνος Του είναι απλησίαστος για όλους γενικώς.  Και όχι μόνο για τους Αποστόλους και τους αγίους, αλλά και για τους αγγέλους. Πως όμως και για ποιο λόγο λέει «το ποιος θα καθίσει εκ δεξιών μου ή εξ’ αριστερών μου δεν εξαρτάται από μένα να το δώσω»;- Δεν το λέει σαν να υπάρχουν εκεί καθισμένοι, μακριά από μας αυτή η σκέψη, αλλά απάντησε στην σκέψη αυτών που τον ρώτησαν. Δείχνοντας έτσι συγκτάβαση στην ατελή πνευματικότητά τους.

Το νόημα λοιπόν των λόγων του Χριστού είναι: Ναι μεν θα πεθάνετε μαρτυρικά για μένα, αλλά αυτό δεν αρκεί για να θεωρηθείτε πρώτοι μεταξύ των άλλων. Επειδή τώρα σας αγαπώ πολύ, αυτό δεν σημαίνει ότι αργότερα δεν θα τιμήσω περισσότερο από σας εκείνον που θα λάμψει πνευματικά και περισσότερο μάλιστα από σας. Όμως δεν τους μίλησε έτσι για να μην τους λυπήσει.

Διά ποίους όμως έχει ετοιμασθεί; Για κείνους που θα γίνουν ένδοξοι από τα έργα τους. Η νίκη λοιπόν θα δοθεί σ’ αυτούς που θα κοπιάσουν περισσότερο. Και ποιος τελικά κόπιασε περισσότερο απ’ όλους; Μήπως κάποιος κόπιασε ή θα κοπιάσει περισσότερο από τον Παύλο;

 

24 καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἠγανάκτησαν περὶ τῶν δύο ἀδελφῶν.

 

Πότε αγανάκτησαν; Όταν ο Χριστός επέπληξε τους υιούς Ζεβεδαίου. Διότι όσο χρόνο η προτίμηση ήταν απόφαση του Ιησού δεν αγανακτούσαν. Εσύ όμως μη μείνεις σ’ αυτήν την ατελή συμπεριφορά των δύο μαθητών αλλά δες την μετέπειτα εξέλιξή τους. Όταν δηλαδή αργότερα ο Ιωάννη παραχώρησε όλα τα πρωτεία, και του κηρύγματος και την επιτέλεση των θαυμάτων στον Πέτρο και παρουσιάζει πριν από τον εαυτό του τον Πέτρο. Ο δε Ιάκωβος μετά την Ανάσταση του Ιησού δεν έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά διά της θέρμης της πίστεώς του  αμέσως παραδόθηκε στο μαρτύριο.

Και τι έκανε ο Χριστός όταν οι μαθητές αγανάκτησαν;

 

25 ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς εἶπεν· οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν.

 

Επειδή λοιπόν θορυβήθηκαν οι μαθητές και ταράχτηκαν, τους καθησυχάζει πριν τους μιλήσει με το ότι τους κάλεσε πλησίον Του. Και διαποπέμπει το αίτημα των δύο μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους για να θεραπεύσει και εκείνους και τους άλλους και τους ακροατές του Ευαγγελίου.  Και αποδεικνύει ότι είναι γνώρισμα των εθνικών το να επιδιώκουν με μανία τα πρωτεία. 26 οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 27 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος·  Γνώρισμα λοιπόν δικό μας και όχι σαν τους εθνικούς είναι να ζητούμε τις τελευταίες θέσεις και όχι τις πρωτοκαθεδρίες. Και αυτός που ζητά την εξουσία, ουσιαστικά τον εαυτό του καταντροπιάζει. 28 ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.  Εγώ που είμαι ο Βασιλιάς των βασιλιάδων και Κύριος των κυρίων δέχτηκα να λάβω θέση ταπεινού. Και για ποιον το έκανα αυτό; Για τους εχθρούς μου. Και εσύ μεν αν ταπεινωθείς το κάνεις χάριν του εαυτού σου, ενώ εγώ προς χάριν σου το έκανα. Επομένως μη φοβηθείς ότι τάχατις χάνεται η αξιοπρέπειά σου όταν ταπεινώνεσαι. Αντιθέτως όταν ταπεινώνεσαι  αυξάνεται η δόξα σου. Διότι αν θελήσουμε να γίνουμε μεγάλοι, τότε θα καταντήσουμε ασήμαντοι. Δώσε λοιπόν βάση και δες πως κάθε φορά  διδάσκει ο Χριστός τους μαθητές Του με τα αντίθετα παραδείγματα.

 

29 Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ ῾Ιεριχὼ ἠκολούθησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς.

30 Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοὶ καθήμενοι παρὰ τὴν ὁδόν, ἀκούσαντες ὅτι ᾿Ιησοῦς παράγει, ἔκραξαν λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱὸς Δαυῒδ.

 

          Πρόσεξε ότι οι τυφλοί χωρίς να έχουν οδηγό και χωρίς να μπορούν να δουν τον Κύριο πήγαν εκεί και άρχισαν να φωνάζουν με δυνατή φωνή και εμποδιζόμενοι να φωνάζουν, φώναζαν ακόμη περισσότερο. Διότι τέτοια είναι η καρτερική ψυχή. Ο δε Χριστός άφηνε αυτούς να τους εμποδίζουν να φωνάζουν για να γίνεται φανερή σε μεγαλύτερο βαθμό η προθυμία τους και για να μάθεις ότι με την αξία τους απήλαυσαν την θεραπεία. Διά τούτο δεν τους ρωτά «πιστεύετε»;

          Από αυτό μάθαινε αγαπητέ ότι ακόμη κι αν είμαστε άσημοι και καταφρονεμένοι, αλλά προσερχόμαστε στο Θεό με πολύ προθυμία θα επιτύχουμε μόνοι μας αυτό που ζητούμε.

          Τι έκανε λοιπόν Χριστός;

 

 31 ὁ δὲ ὄχλος ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα σιωπήσωσιν· οἱ δὲ μεῖζον ἔκραζον λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱὸς Δαυῒδ. 32 καὶ στὰς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐφώνησεν αὐτοὺς καὶ εἶπε· τί θέλετε ποιήσω ὑμῖν; 33 λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἵνα ἀνοιχθῶσιν ἡμῶν οἱ ὀφθαλμοί.

 

          Για ποιο λόγο τους ρώτησε; Για να μη νομίσει κανείς ότι αυτοί άλλα θέλανε και άλλα τους προσέφερε ο Ιησούς.

 

34 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ εὐθέως ἀνέβλεψαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ.

 

          Βέβαια, ο σκοπός της έλευσης του Ιησού στον κόσμο είναι η ευσπλαχνία, αλλά παράλληλα με αυτή, οι τυφλοί ήταν άξιοι του ελέους εξαιτίας της πίστης τους όπως είδαμε παραπάνω. Και όταν έλαβαν την δωρεά δεν απομακρύνθηκαν από τον Ιησού, αλλά τι έκαναν; Τον ακολούθησαν, πράγμα που δεν το έκαναν όλοι όσοι θεραπεύτηκαν από Κείνον. Σε άλλες μάλιστα περιπτώσεις οι τεθεραπευμένοι έφυγαν μακριά επιδεικνύοντας μεγάλη αγνωμοσύνη. (βλ. 10 λεπρούς).

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑ΄ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ

 

Και ὅτε ἤγγισαν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθσφαγῆ πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, τότε ᾿Ιησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς 2 λέγων αὐτοῖς· πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς· λύσαντες ἀγάγετέ μοι. 3 καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι Κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει· εὐθέως δὲ ἀποστέλλει αὐτούς. 4 τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· 5 εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, ἰδοὺ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου.

 

          Μολονότι και άλλες φορές εισήλθε στην Ιερουσαλήμ. Ποτέ άλλοτε δεν το έκανε με τόση μεγαλοπρέπεια. Ποια λοιπόν ήταν η αιτία; Στην αρχή δεν ήταν τόσο γνωστός και μάλιστα απέκρυπτε τον εαυτό Του από τους πολλούς. Τώρα όμως συμβαίνει το αντίθετο και επειδή πλησιάζει χρονικά στο σταυρικό πάθος εκλάμπει κατά πολύ περισσότερο και πράττει με μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια όλα αυτά που θα έκαιγαν τους εχθρούς Του.

          Πρόσεχε όμως και τα θαύματα και τις προφητείες που εκπληρώνονται. Προείπε στους μαθητές Του ότι θα βρουν όνο και ότι κανείς δεν θα τους εμποδίσει να την πάρουν αν ακούσουν την αιτία. Και αυτό δεν αποτελεί μικρή καταδίκη για τους Ιουδαίους, το ότι πείθει αυτούς που ποτέ άλλοτε δεν τον είχαν δει και δεν υπήρξαν ποτέ τους γνωστοί Του να παρέχουν τα δικά τους και να μη φέρουν καμία αντίρρηση. Και γιατί λέω αντίρρηση; Ούτε καν ερώτηση δεν έκαναν στους μαθητές. Με αυτά τους διδάσκει ότι τους Ιουδαίους που σχεδίαζαν να επιτεθούν εναντίον Του μπορούσε να τους εμποδίσει τελείως και να τους κάνει άφωνους. Αλλά δεν το θέλησε. Παράλληλα εξεπλήρωνε και την προφητεία του προφήτη Ζαχαρία καθ’ όσον αυτός είχε πει ότι θα καθίσει ο Βασιλιάς επάνω σε όνο. Και με την εκπλήρωση αυτής, έδινε αρχή σε άλλη προφητεία, την κλήση των ακαθάρτων εθνών και ότι θα βρει ανάπαυση σ’ αυτά. Και έτσι η μία προφητεία διαδέχετο την άλλη.

          Ζήτησε βέβαια να καθίσει επάνω σε όνο όχι μόνο για να εκπληρώσει την προφητεία αλλά και να μας διδάξει το ήθος, την σεμνότητα και την ταπείνωση. Διότι και όταν γεννήθηκε, δεν ζήτησε να γεννηθεί μέσα σε μια μεγαλοπρεπή οικία, αλλά σε σταύλο. Και όταν εξέλεξε τους μαθητές Του δεν προτίμησε ρήτορες και σοφούς, αλλά ταπεινούς και άσημους ψαράδες. Αλλά και η ευτέλεια των ενδυμάτων Του, το ότι δεν είχε που να κλίνει την κεφαλή και γενικώς ή κάθε πράξη Του αυτά που είπαμε αποδεικνύουν. Και το ότι μπήκε στην Ιερουσαλήμ με πουλάρι συμβολίζει την Εκκλησία και τον νέο λαό ο οποίος κάποτε μεν ήταν ακάθαρτος από τώρα όμως έγινε καθαρός.

          Πρόσεξε επίσης ότι ο Χριστός δεν έκατσε πάνω σε γυμνό πουλάρι, αλλά πάνω στα ενδύματα των αποστόλων δείχνοντας έτσι ότι τα έθνη πλέον θα προσφέρουν τα πάντα σ’ Αυτόν. Δες επίσης την προθυμία του πουλαριού, το οποίο αν και ήταν αδάμαστο με μεγάλη προθυμία υπηρέτησε τον Ιησού δείχνοντας έτσι ότι η προσέλευση των εθνικών θα γινόταν με έυκολο τρόπο:  6 πορευθέντες δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ ποιήσαντες καθὼς προσέταξεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς,

7 ἤγαγον τὴν ὄνον καὶ τὸν πῶλον, καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω αὐτῶν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπάνω αὐτῶν. 8 ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ. 9 οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυῒδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. 10 καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς ῾Ιεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος; 11 οἱ δὲ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἔστιν ᾿Ιησοῦς ὁ προφήτης ὁ ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.

 

 

12 Καὶ εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν κατέστρεψε καὶ τὰς καθέδρας τῶν πωλούντων τὰς περιστεράς, 13 καὶ λέγει αὐτοῖς· γέγραπται, ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν.

 

          Το ίδιο είπε και ο Ιωάννης, αλλά αυτός το είπε στην αρχή του Ευαγγελίου, ενώ ο Ματθαίος προς το τέλος. Επομένως το ίδιο περιστατικό είναι πιθανό να εξελίχτηκε δύο φορές και σε διαφορετικό χρόνο και αυτό γίνεται φανερό και από τον χρόνο και από την απάντηση. Διότι κατά τον Ιωάννη αυτό συνέβη κατά την εορτή του Πάσχα, ενώ κατά τον Ματθαίο πολύ πριν αυτό. Και εκεί μεν οι Ιουδαίοι ρωτούν: «ποιο σημείο έχει να μας δείξεις», ενώ εδώ σιωπούν αν και τους επιτίμησε. Και αυτό, το ότι δηλαδή το περιστατικό αυτό συνέβη δύο φορές δεν αποτελεί μικρή κατηγορία για τους Ιουδαίους. Διότι άκουσαν και όχι μόνο άκουσαν αλλά και είδαν τα θαύματα να συμφωνούν με τα λόγια 14 Καὶ προσῆλθον αὐτῷ χωλοὶ καὶ τυφλοὶ ἐν τῷ ἱερῷ καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς. 15 ἰδόντες δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὰ θαυμάσια ἃ ἐποίησε καὶ τοὺς παῖδας κράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ καὶ λέγοντας, ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυῒδ, ἠγανάκτησαν. Αντί δηλαδή οι Ιουδαίοι μετά απ’ όλα αυτά να μετανοήσουν αντιθέτως αγανάκτησαν.  Και ενώ άκουγαν τα παιδάκια να Τον εξυμνούν καταλαμβάνονταν από στενοχώρια και οργή εναντίον Του και γι’ αυτό του είπαν:

16 καὶ εἶπον αὐτῷ· ἀκούεις τί οὗτοι λέγουσιν; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς λέγει αὐτοῖς· ναί· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον;

 

          Και τους είπε από το «στόμα» και όχι από την «διάνοια», διότι τα λόγια των παιδιών δεν προέρχονταν από την άγουρη διάνοιά τους, αλλά από την δύναμή Του. Αυτό αποτελούσε και προτύπωση για τους εθνικούς που μιλούσαν με ασάφεια για τον Θεό και αμέσως διακήρυξαν με βροντερή φωνή, με επίγνωση και πίστη. Παράλληλα οι Απόστολοι έβλεπαν να παιδιά να τους προλαβαίνουν στο κήρυγμα και έτσι να τους απαλλάσσουν από τη αγωνία για το αν θα επιτύχαινε ή όχι το κήρυγμά τους ανά την οικουμένη.

          Επίσης το θαύμα αυτό δήλωνε απερίφραστα ότι Αυτός είναι ο Δημιουργός, διότι τα παιδιά αν και είχαν ανώριμη ηλικία μιλούσαν με πολύ σαφήνεια και με ουράνιο τρόπο. Ενώ οι άνδρες ήταν γεμάτη παραφροσύνη και μανία. Διότι τέτοια είναι η κακία.

 

 

 17 καὶ καταλιπὼν αὐτοὺς ἐξῆλθεν ἔξω τῆς πόλεως εἰς Βηθανίαν καὶ ηὐλίσθη ἐκεῖ. Και επειδή πολλά ήταν αυτά που έγιναν και τα οποία μεγάλωναν τον φθόνο των Ιουδαίων, γι’ αυτό δεν θέλησε να ξεκινήσει αμέσως το κήρυγμά Του και γι’ αυτό τον λόγο και πάλι κατ΄ολίγον τους εγκατέλειψε.

 

18 Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· Μα πως πεινά το πρωί;  Όταν το επέτρψε στη σάρκα Του, τότε αυτή φανέρωσε το πάθος της. 19 καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, Άλλος Ευαγγελιστής λέει ότι δεν ήταν ακόμη η εποχή της καρποφορίας. Εάν δεν ήταν όμως η εποχή της καρποφορίας, πως άλλλος Ευαγγελιστής λέει «Και ήλθε μη τυχον βρει καρπόν»;  Άρα γίνεται φανερό ότι η σκέψη αυτή ήταν των μαθητών διότι ακόμη ήταν ατελείς πνευματικά. Όπως ακριβώς λοιπόν αυτό ήταν σκέψη των μαθητών, έτσι και δική τους σκέψη ήταν ότι την καταράστηκε διότι δεν βρήκε σ’ αυτήν καρπούς. Για ποιο λόγο λοιπόν την καταράστηκε;  καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ. Την καταράστηκε εξαιτίας των μαθητών Του, για να πάρουν θάρρος, επειδή δηλαδή παντού ευεργετεί και ποτέ δεν τιμωρούσε κανέναν, αλλά έπρεπε και την τιμωρητική Του δύναμη να δείξει, για να γνωρίσουν και οι μαθητές Του και οι Ιουδαίοι ότι μπορεί να ξηράνει και αυτούς που θα Τον σταυρώσουν. Αλλά με την θέλησή Του τους συγχωρεί και δεν τους ξεραίνει. Κι επειδή αυτό δεν ήθελε να το φανερώσει στους ανθρώπους , απέδειξε την τιμωρητική του ενέργεια στο φυτό.

          Άρα λοιπόν εσύ μην ασχολείσαι για το αν ήταν ή όχι η εποχή της καρποφορίας, διότι αυτό δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε απ’ όσα είπαμε γίνεται φανερό ότι τελικά δεν πλησίασε την συκιά γιατί πείνασε, αλλά για ν δείξει την τιμωρητική Του δύναμη. Και απόδειξη αυτών είναι αυτά που ακολούθησαν:

 

20 καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐθαύμασαν λέγοντες· πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκῆ; 21 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται· 22καὶ πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε.

 

Βλέπεις λοιπόν τώρα ότι για τους μαθητές έγινε το θαύμα, για να τους προσηλώσει στην προσευχή και στην πίστη.

Οι αλαζόνες όμως Ιουδαίοι, κυριευμένοι από φθόνο, επειδή ήθελαν να διακόψουν την διδασκαλία Του τον πλησίασαν και τον ρώτησαν:

 

23 Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ ἱερὸν προσῆλθον αὐτῷ διδάσκοντι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ λέγοντες· ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς, καὶ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην;

 

Επειδή δηλαδή δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν τα θαύματά Του, προβάλλουν την απομάκρυνση των πωλητών από τον ναό. Τα λόγια τους έχουν την εξής σημασία: «Κατέλαβες τον διδασκαλικό θρόνο, χειροτονήθηκες ιερέας, ώστε να επιδεικνύεις τόση μεγάλη εξουσία»;

Αν και βέβαια τίποτα δεν έπραξε με διάθεση εξουσίας, αλλά από ενδιαφέρον για την καλή τάξη του ναού.

Ο Ιησούς όμως δεν τους απάντησε αμέσως, διότι αν ήθελαν να δουν την εξουσία Του μπορούσαν  να την δουν:

 24 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα, ὃν ἐὰν εἴπητέ μοι, κἀγὼ ὑμῖν ἐρῶ ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. 25 τὸ βάπτισμα ᾿Ιωάννου πόθεν ἦν, ἐξ οὐρανοῦ ἢ ἐξ ἀνθρώπων;

 

Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ερωτήσεως; Ασφαλώς ήταν πολύ μεγάλο. οἱ δὲ διελογίζοντο παρ᾿ ἑαυτοῖς λέγοντες· ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ ἡμῖν, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· 26 ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων, φοβούμεθα τὸν ὄχλον, πάντες γὰρ ἔχουσι τὸν ᾿Ιωάννην ὡς προφήτην. 27  Και αφού όλα αυτά τα σκέφτηκαν απάντησαν: καὶ ἀποκριθέντες τῷ ᾿Ιησοῦ εἶπον· οὐκ οἴδαμεν. ἔφη αὐτοῖς καὶ αὐτός· οὐδὲ ἐγὼ λέγω ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. Και δεν τους απάντησε, διότι αν μεν δεν το γνώριζαν τότε έπρεπε να τους διδάξει, επειδή όμως ήταν γεμάτοι κακία κατά πολύ φυσικό τρόπο δεν τους απαντά. Στη συνέχεια πάλι τους ελέγχει με παραβολές:

28 Τί δὲ ὑμῖν δοκεῖ; ἄνθρωπός τις εἶχε τέκνα δύο, καὶ προσελθὼν τῷ πρώτῳ εἶπε· τέκνον, ὕπαγε σήμερον ἐργάζου ἐν τῷ ἀμπελῶνί μου. 29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐ θέλω· ὕστερον δὲ μεταμεληθεὶς ἀπῆλθε. 30 καὶ προσελθὼν τῷ δευτέρῳ εἶπεν ὡσαύτως. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἐγώ, κύριε· καὶ οὐκ ἀπῆλθε.  Και με την παραβολή αυτή και πάλι τους αποδεικνύει ότι ο νόμος αυτός που οι Ιουδαίοι  επικαλούνται δεν θα τους δικαιώσει αλλά θα τους καταδικάσει. Διότι οι εθνικοί αν και δεν υποσχέθηκαν να τηρήσουν τον νόμο του Θεού, το έκαναν, ενώ οι Ιουδαίοι αν και πολλές φορές υποσχέθηκαν πάντοτε αποδεικνύονταν παραβάτες. Και γι’ αυτόν τον λόγο θέλοντας να τους κάνει οι ίδοι να καταδικάσουν τον εαυτό τους, ώστε μόνοι τους να βγάλουν την απόφαση τους ρωτά:  31 τίς ἐκ τῶν δύο ἐποίησε τὸ θέλημα τοῦ πατρός; λέγουσιν αὐτῷ· ὁ πρῶτος.

 

 

Και αφού οι ίδιοι καταδίκασαν τον εαυτό τους, τότε τους αποκαλύπτει και το νόημα των λόγων Του:  λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 32 ἦλθε γὰρ πρὸς ὑμᾶς ᾿Ιωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· οἱ δὲ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ· ὑμεῖς δὲ ἰδόντες οὐ μετεμελήθητε ὕστερον τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ. Και εάν τους έλεγε μόνο για τις πόρνες, ο λόγος Του θα ήταν ενοχλητικός τώρα όμως προσθέτει και τον Ιωάννη κάνοντας τον λόγο Του πιο υποφερτό. Και όταν λέει ότι οι τελώνες και οι πόρνες θα προηγηθούν στην Βασιλεία των Ουρανών, δεν εννοεί ότι μετά απ’ αυτούς θα ακολουθήσουν και εκείνοι, αλλά ότι υπάρχει ελπίδα για κάτι παρόμοιο αν το θελήσουν. Διότι τίποτα δεν διεγείρει τόσο πολύ αυτούς που είναι πνευματικά ατελείς, όσο η ζήλεια.

 

33 ῎Αλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. 34 ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ.

35 καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. 36 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 37 ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. 38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν.

40 ῞Οταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; 41 λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. 42 λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; 43 διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς· 44 καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ᾿ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν.

 

          Πολλά υπαινίσεται μ’ αυτήν την παραβολή. Την πρόνοια του Θεού που έδειξε προας αυτούς από ψηλά, την φονική διάθεση που είχαν από την αρχή, το ότι δεν παραλείφθηκε τίποτα απ’ όσα έπρεπε για φροντίδα τους, το ότι δεν τους αποστράφηκε ακόμη και όταν φόνευσαν τους προφήτες, αλλά απέστειλε και τον Υιό Του. Το ότι ένας και ο αυτός είναι ο Θεός της Παλαιάς και ο Θεός της Καινής Διαθήκης, το ότι θα πετύχει με τον θάνατό Του πολλά, το ότι οι Ιουδαίοι υπομένουν την βαριά τιμωρία του σταυρού και του τολμήματός τους, την κλήση των εθνών και την έκπτωση των Ιουδαίων και το ότι το έγκλημά τους είναι πολύ μεγάλο και εις μεγάλο βαθμό ασυγχώρητο.

          Πρόσεξε επίσης και την μεγάλη πρόνοια του Θεού, ο Οποίος έκανε το έργο των γεωργών, έβαλε τον φράχτη, φύτευσε τον αμπελώνα και όλα τα άλλα τα οποία ήταν δουλειά των γεωργών. Και ότι άφησε γι’ αυτούς ένα μικρό έργο, το να φροντίζουν το αμπέλι και να διαφυλάττουν αυτά που τους εμπιστεύτηκε.

          Τι σημαίνει όμως, το «ίσως να ντραπούν τον Υιόν μου»; Δεν σημαίνει άγνοια. Αλλά θέλει να δείξει ότι το αμάρτημα είναι πολύ μεγάλο και στερείται κάθε απολογίας. Διότι τον έστειλε, αν και γνώριζε ότι θα τον φονεύσουν. Και λέει «θα εντραπούν» διότι έπρπε να ντραπούν. Πρόσεξε όμως και την αιτία του φόνου: «Ας τον φονεύσουμε και θα γίνει έτσι η άμπελος δική μας κληρονομιά».  Και που σκέπτονται να Τον φονεύσουν; Έξω από την άμπελο. Είδες πως προφητεύει και τον τόπο στον οποίο επρόκειτο να θανατωθεί;

          Και βέβαια του μίλησε με παραβολή για να βγάλουν οι ίδιοι την καταδικαστική απόφαση που τους άξιζε. Πράγμα που συνέβη αφού οι ίδιοι καταδίκασαν τον εαυτό τους λέγοντας «κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν».

          Ακολούθως για να τους δείξει ότι όχι μόνο η φύση του δικαίου το απαιτούσε αυτό, αλλά ότι και η Χάρις του Πνεύματος εκ του ουρανού προέλεγε αυτό και ότι αυτή ήταν απόφαση του Θεού, πρόσθεσε και την μαρτυρία του προφήτου και τους επιτιμά κατά τρόπο ώστε να νοιώσουν ντροπή λέγοντας: «οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν»; Δείχνονατς έτσι ότι αυτοί επρόκειτο να διωχθούν εκαιτίας της απιστίας τους και στη θέση τους θα εισαχθούν τα έθνη. Το ίδιο υπαινίχθηκε με την Χαναναία, με τον όνο, τον εκατόνταρχο και με πολλές άλλες παραβολές. Έτσι οι εθνικοί και όσοι Ιουδαίοι πιστέψουν θα αποτελέσουν πλέον ένα σώμα αν και τόση απόσταση υπήρχε προηγουμένως.

          Έπειτα για να κατανοήσουν ότι η ζημιά που θα πάθουν οι Ιουδαίοι δεν είναι μόνο ότι θα εκδιωχθούν από την Βασιλεία των Ουρανών, πρόσθεσε ότι καθένας που θα προσκόψει στον λίθο αυτό, θα κομματιαστεί. Και σε καθένα που θα πέσει ο λίθος αυτός θα τον συνθλίψει και θα τον διασκορπίσει σαν σκόνη.

          Τι έπρεπε λοιπόν να κάνουν όταν άκουσαν όλα αυτά; Έπρεπε να προσκυνήσουν, να μετανοήσουν. Αυτοί όμως τι τελικά έκαναν;

 

 

45 καὶ ἀκούσαντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολὰς αὐτοῦ ἔγνωσαν ὅτι περὶ αὐτῶν λέγει· 46 καὶ ζητοῦντες αὐτὸν κρατῆσαι ἐφοβήθησαν τοὺς ὄχλους, ἐπειδὴ ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον.

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΒ΄ΕΙΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

 

Και ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν εἶπεν αὐτοῖς ἐν παραβολαῖς λέγων· 2 ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ.

3 καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν. 4 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους. 5 οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὁ δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ· 6 οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν. 7 ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε. 8 τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι· 9 πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους, 10 καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων. 11 εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου, 12 καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη. 13 τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

 

          Αντιλήφθηκες τη διαφορά που υπάρχει σ΄αυτήν εδώ την παραβολή με την παραβολή του υιού; Υπάρχει μεν πολύ μεγάλη συγγένεια, αλλά παράλληλα και πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ τους.

          Και αυτή η παραβολή δείχνει του Θεού τη μεγάλη μακροθυμία και την πρόνοια, αλλά και την Ιουδαϊκή αγνωμοσύνη. Αλλά αυτή έχει και κάτι επιπλέον από κείνη. Διότι προλέγει την έκπτωση των Ιουδαίων και την κλήση των εθνικών. Και πολύ σωστά η παραβολή αυτή λέχθηκε μετά από κείνη διότι επειδή λέχθηκε ότι θα δοθεί η Βασιλεία των Ουρανών σε έθνος που θα παράγει τους καρπούς της, τώρα αποκαλύπτει και σε ποιο έθνος θα δοθεί. Αλλά παράλληλα δείχνει και πάλι την απερίγραπτη πρόνοια του Θεού προς τους Ιουδαίους. Διότι στην προηγούμενη παραβολή καλεί αυτούς πριν την σφαγή Του, ενώ εδώ τους καλεί αφού έχει συντελεστεί το έγκλημά τους. Και τότε που αυτοί θα έπρεπε παραδειγματικά να τιμωρηθούν, ο Θεός  όμως τους καλεί στους γάμους και τους τιμά με την ανώτατη τιμή. Και πρόσεχε ότι και εκεί δεν προσκαλεί πρώτα τους εθνικούς, αλλά τους Ιουδαίους, όπως κάνει άλλωστε και τώρα. Και ποια είναι η μεγαλύτερη αχαριστία τους όταν αποσκιρτούν την στιγμή που προσκαλούνται στους γάμους;

          Και γιατί θα ρωτούσε κάποιος ονομάστηκε το γεγονός αυτό γάμος; - Για να γνωρίσεις την φροντίδα του Θεού, την μεγάλη αγάπη Του προς εμάς, το χαρωπό του γεγονότος. Διότι τίποτα λυπηρό δεν υπάρχει εκεί ούτε δυσάρεστο. Και γιατί δεν λέει ότι η νύμφη αρραβωνιάζεται με τον Υιό και όχι με τον Πατέρα; Διότι η νύμφη που αρραβωνιάζεται με τον Υιό συνδέεται και με τον Πατέρα, διότι ο Υιός είναι Ομοούσιος του Πατρός.  Με την παραβολή αυτή προείπε και την Ανάσταση. Επειδή δηλαδή με την προηγούμενη παραβολή είπε για τον θάνατό Του, τώρα μας δείχνει τους γάμους που ακολουθούν μετά την σταυρική Του θυσία. Κι έτσι για τους Ιουδαίους συμπληρώνονται πλέον τρεις κατηγορίες: Πρώτη, ότι φόνευσαν τους προφήτες, δεύτερη ότι φόνευσαν τον Υιό και τρίτη ότι προσκαλούνται στον γάμο από τον φονευθέντα Υιό που εκείνοι φόνευσαν. Κι όμως πάλι προβάλλουν δικαιολογίες και δεν πηγαίνουν.

          Θα πει κάποιος οι δικαιολογίες που προβάλλουν είναι βάσιμες. Αλλά κι απ’ αυτό διδασκόμαστε ότι κι αν ακόμη είναι αναγκαία τα υλικά καθήκοντά μας, πρέπει πριν απ’ όλα να προτιμούνται τα πνευματικά.  Και η πρόσκληση δεν γίνεται την τελευταία στιγμή, αλλά πριν από πολύ καιρό. Διότι λέει «είπατε στους καλεσμένους» και όχι «καλέστε τους καλεσμένους». Και πότε κλήθηκαν; Κατ’ αρχήν διά των προφητών και διά του Ιωάννου, αλλά και από τον ίδιο τον Υιό.

          Και παρότι το συμπόσιο ήταν πλούσιο (οι ταύροι και τα μανάρια ήταν σφαγμένα), εκείνοι τελικά δεν προσήλθαν όχι γιατί είχαν δουλειές, αλλά από αδιαφορία.

          Και η παραφροσύνη τους δεν σταματά στο ότι απλώς δεν πήγαν στους γάμους, αλλά ότι έδειραν και φόνευσαν χωρίς κανέναν οίκτο τους αγγελιοφόρους που του μετέφεραν τις προσκλήσεις! Τι μπορεί να εξισωθεί μ’ αυτή την μανία;

          Τι ακολουθεί στη συνέχεια; Επειδή ο Πατήρ είναι Αυτός που τους καλεί και επειδή φόνευσαν αυτοί τους αγγελιοφόρους, αποστέλλει στρατό, κατακαίει τις πόλεις τους και τελικά τους εξολοθρεύει. Εδώ προλέγει αυτά που συνέβησαν επί Σεβαστιανού και Τίτου. Να λοιπόν γιατί έγινε η άλωση της Ιερουσαλήμ. Και η άλωση της Ιερουσαλήμ δεν έγινε αμέσως μετά την σταύρωση του Χριστού, αλλά σαράντα χρόνια μετά. Ποιος την έκανε; Ο Ίδιος ο Πατέρας! Πότε ακριβώς; Αφού φόνευσαν και τον Στέφανο και τον Ιάκωβο κι αφού κακοποίησαν τους Αποστόλους. Είδες την πραγματοποίηση προφητειών και την ταχύτητα την πραγματοποίησής τους;

          Κι επειδή οι Ιουδαίοι φάνηκαν παντελώς ανάξιοι να κηρυχτεί σ’ αυτούς το χαρμόσυνο γεγονός της Βασιλείας των Ουρανών, διά τούτο οι Απόστολοι στράφηκαν πλέον προς τα έθνη.

          Βέβαια, γνώριζε ό Πατέρας ότι οι καλεσμένοι δεν ήταν άξιοι και ότι δεν θα έρχονταν στους γάμους, όμως για να μη τους αφήσει καμία πρόφαση αναισχύντου αντιλογίας, γι’ αυτό και τους κάλεσε.

          Και τι ενοχλούσε περισσότερο τους Ιουδαίους, ακόμη περισσότερο και από την κατακρήμνιση του ναού; Η εισαγωγή των εθνών. Το να χάσουν την θέση που αυτοί προηγουμένως κατείχαν ως περιούσιος και εκλεκτός λαός του θεού.

          Στη συνέχεια για να μην επαναπαυτούν και τα έθνη απλώς και μόνο στην πίστη, τους ομιλεί και περί κρίσεως και το ακατάλληλο «ένδυμα»  δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο ζωής και τις πράξεις.

          Η κλήση λοιπόν είναι έργο της Χάριτος, το να παραμείνει όμως κανείς στην Χάρη οφείλεται στην φροντίδα αυτών που κλήθηκαν. Άλλωστε η κλήση δεν έγινε εξαιτίας της αξίας τους, αλλά κατά Χάριν και δωρεά.

          Αλλά θα πει κάποιος, δεν απόλαυσα αυτά που απόλαυσαν οι Ιουδαίοι. Κι όμως, απόλαυσες πολύ σπουδαιότερα αγαθά. Διότι αυτά που προετοιμάζονταν για κείνους όλο το μεγάλο χρονικό διάστημα της Παλαιάς Διαθήκης, εσύ τα έλαβες σε μια στιγμή. Γι’ αυτό και αναμένει μεγάλη τιμωρία εκείνους που θα δείξουν αδιαφορία. Διότι αν εκείνοι τον προσέβαλλαν γιατί δεν πήγαν στον γάμο, τότε κι εσύ πολύ περισσότερο Τον προσβάλλεις  με το αν παραστείς στην τράπεζα με διεφθαρμένο βίο.

          Δείτε από πού προσκληθήκατε, από τα σταυροδρόμια. Τι ήσασταν προηγουμένως; Χωλοί και ψυχικά ανάπηροι. Πράγμα που είναι πολύ χειρότερο από την ακρωτηρίαση του σώματος. Σεβαστείτε λοιπόν αυτόν που σας κάλεσε και μη συνεχίσετε να παρακάθεστε στους γάμους με ρυπαρά ενδύματα.

 

 

15 Τότε πορευθέντες οἱ Φαρισαῖοι συμβούλιον ἔλαβον ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν λόγῳ.

 

          Τότε; Πότε; Όταν οι Φαρισαίοι θα έπρεπε κανονικά να μετανοήσουν, να πιστέψουν και να σωφρονιστούν, εκείνοι τερματίζουν την κακία τους και θέλουν να Τον παρουσιάσουν ως επικίνδυνο και υπεύθυνο δημοσίων αδικημάτων.

 

 16 καὶ ἀποστέλλουσιν αὐτῷ τοὺς μαθητὰς αὐτῶν μετὰ τῶν ῾Ηρῳδιανῶν λέγοντες· διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς εἶ καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ διδάσκεις, καὶ οὐ μέλει σοι περὶ οὐδενός· οὐ γὰρ βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων· 17 εἰπὲ οὖν ἡμῖν, τί σοι δοκεῖ; ἔξεστι δοῦναι κῆνσον Καίσαρι ἢ οὔ;

 

          Και την ερώτηση αυτή την κάνουν γιατί ήταν φόρου υποτελείς στον Καίσαρα καθόσον ήταν υπό την εξουσία των Ρωμαίων. Πίστεψαν λοιπόν ότι με την ερώτηση αυτή θα έσκαπταν τον λάκκο του Ιησού. Διότι αν απαντούσε υπέρ των Ηρωδιανών θα τον κατηγορούσαν αυτοί, αν απαντούσε υπέρ αυτών, τότε οι στρατιώτες θα τον συλλάμβαναν ως αποστάτη. Ή περίμεναν να μη πάρει κανενός το μέρος οπότε πάλι θα τον παγίδευαν. Και την ερώτηση αυτή την έκαναν παρουσία πολλών ανθρώπων ώστε να έχουν πολλούς μάρτυρες της πλεκτάνης τους. Αλλά όμως συνέβη εντελώς το αντίθετο, διότι παρουσία πολλών μαρτύρων ο Χριστός απέδειξε την ανοησία τους.

          Πρόσεξε τις κολακείες τους, τα λόγια που χρησιμοποιούν και πως παρουσιάζονται τάχατις σαν να συμφωνούν μαζί Του, κρύβοντας έτσι την κακουργία τους. Και δεν ρωτούν «ποιο είναι το σωστό, ποιο είναι το νόμιμο»; Αλλά «πες μας ποια είναι η γνώμη σου». Και έτσι μ’ αυτό τον τρόπο αποβλέπουν στο να τον παγιδέψουν και να τον παρουσιάσουν ως εχθρό του άρχοντος.

          Τι τους απαντά λοιπόν ο Ιησούς;

 

18 γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν εἶπε· τί με πειράζετε, ὑποκριταί;

 

Βλέπεις πως τους απαντά με τρόπο κατά τον οποίο τους πλήττει σε μεγάλο βαθμό; Επειδή η κακία τους ήταν ολοφάνερη και ολοκληρωμένη, τους δίνει βαθύτερο χτύπημα. Έτσι μπροστά σε όλους αποκαλύπτει τα κρυφά σχέδιά τους αποκαλύπτοντας την δυσώδη κακία τους. Και αυτό το έκανε με σκοπό να μειώσει την κακία τους ώστε να μην επιχειρήσουν πάλι να τον βλάψουν με παρόμοιες ενέργειες . Αλλά δεν σταματά μόνο στην επίπληξη και προχωρά παραπέρα:

 

 19 ἐπιδείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ κήνσου. οἱ δὲ προσήνεγκαν αὐτῷ δηνάριον. 20 καὶ λέγει αὐτοῖς· τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;

 

Και τους ρωτά, όχι γιατί δεν γνωρίζει, αλλά για να τους παρουσιάσει υπεύθυνους από τις δικές τους απαντήσεις. Και επειδή λοιπόν του είπαν «η εικόνα είναι του Καίσαρος», τους λέει να πληρώσουν στον Καίσαρα, αυτά που του ανήκουν: 21 λέγουσιν αὐτῷ· Καίσαρος· τότε λέγει αὐτοῖς· ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι  στη συνέχεια για να μη πουν μας υποτάσεις, προσθέτει καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ. Διότι είναι δυνατόν και προς τους ανθρώπους να εκπληρώνει κανείς τις υποχρεώσεις του, και προς τον Θεό να αποδίδει αυτά που οφείλει. 22 καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἀπῆλθον. Βέβαια έπρεπε να πιστέψουν και να εκπλαγούν από τα λόγια Του, διότι τους έδωσε δείγματα της Θεότητάς Του και με το ότι τους αποκάλυψε τις κρυφές τους σκέψεις και με το ότι τους αποστόμωσε με επιείκεια. Τι λοιπόν, πίστεψαν;  Καθόλου, αλλά αφού αναχώρησαν αυτοί τον πλησίασαν οι Σαδδουκαίοι:

 

23 ᾿Εν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθον αὐτῷ Σαδδουκαῖοι,

 

Πόση η θρασύτητα και πόση η ανοησία, που ενώ αυτοί θα έπρεπε να γίνουν διστακτικότεροι μετά την αποστόμωση των Φαρισαίων, την ίδια κι όλας ημέρα πλησίασαν τον Ιησού. Ποιοι όμως ήταν αυτοί;- Μία Ιουδαϊκή αίρεση παραπλήσια αυτής των Φαρισαίων. Αυτοί δεν πίστευαν ούτε στην ανάσταση, ούτε στους αγγέλους, ούτε στο πνεύμα, διότι ήταν περισσότερο υλιστές προσκολλημένοι στα σωματικά πράγματα. Τι λοιπόν τον  ρώτησαν αυτοί;

 

οἱ λέγοντες μὴ εἶναι ἀνάστασιν, καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν 24 λέγοντες· διδάσκαλε, Μωσῆς εἶπεν, ἐάν τις ἀποθάνῃ μὴ ἔχων τέκνα, ἐπιγαμβρεύσει ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἀναστήσει σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ. 25 ἦσαν δὲ παρ᾿ ἡμῖν ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ ὁ πρῶτος γαμήσας ἐτελεύτησε, καὶ μὴ ἔχων σπέρμα ἀφῆκε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ· 26 ὁμοίως καὶ ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος, ἕως τῶν ἑπτά. 27 ὕστερον δὲ πάντων ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή. 28 ἐν τῇ οὖν ἀναστάσει τίνος τῶν ἑπτὰ ἔσται ἡ γυνή; πάντες γὰρ ἔσχον αὐτήν. 

 

Πρόσεξε τώρα που τους απαντά σαν διδάσκαλος, διότι η ερώτησή τους αυτή αν και είχε το κίνητρο της πονηρίας, εν τούτοις εμπεριείχε μέσα και την μεγάλη τους άγνοια. Διά τούτο δεν τους ονομάζει υποκριτές. Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι η υπόθεση αυτή που ανέφεραν οι Σαδδουκαίοι ήταν φανταστική και όχι πραγματική. Διότι αν έβλεπε ο τρίτος ότι οι δύο προηγούμενοι πέθαναν, οπωσδήποτε δεν θα την παντρεύονταν διότι θα την θεωρούσε την γυναίκα αυτή σημαδιακή. Κι αν ακόμη την παντρεύονταν, το βέβαιο ήταν ότι δεν θα προχωρούσε σε σύναψη γάμου ο τέταρτος και πολύ περισσότερο ο έκτος και ο έβδομος. Για ποιο λόγο όμως δεν έπλασαν με την φαντασία τους δύο ή τρεις, αλλά επτά αδελφούς; -Με σκοπό να γελοιοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό όπως νόμιζαν την ανάσταση. Ο Χριστός λοιπόν τους απαντά δίδοντας έμφαση όχι στα λόγια τους, αλλά στην σκέψη τους και φέρει στο φως τα απόκρυφα σχέδιά τους.

 

29 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

 

Επειδή δηλαδή προβάλλουν τον Μωυσή και τον νόμο, ως δήθεν γνώστες αυτών, αποδεικνύει ότι το ερώτημά τους αυτό ήταν κατεξοχήν δείγμα άγνοιας των γραφών. Τι λοιπόν είναι το αξιοπερίεργο να πειράζετε εσείς εμένα τον οποίο δεν γνωρίζετε, αφού δεν γνωρίζετε ούτε την δύναμη του Θεού και βέβαια ούτε και τις γραφές.

 

30 ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ᾿ ὡς ἄγγελοι Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσι.

 

Εάν λοιπόν δεν νυμφεύονται είναι περιττή η ερώτηση. Βέβαια είναι άγγελοι όχι επειδή δεν νυμφεύονται, αλλά επειδή ζουν ως άγγελοι. Διά τούτο δεν νυμφεύονται.

 

31 περὶ δὲ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν οὐκ ἀνέγνωτε τὸ ρηθὲν ὑμῖν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ λέγοντος, 32 ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ᾿Αβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς ᾿Ισαὰκ καὶ ὁ Θεὸς ᾿Ιακώβ; οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων.

 

Και αφού τους απάντησε στο αρχικό τους ερώτημα, επεκτείνετε και στις απόκρυφες σκέψεις τους. Δεν είναι λοιπόν ο Θεός, Θεός ανύπαρκτων που εξαφανίστηκαν, αλλά Θεός ζωντανών.

 

 33 καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ.

 

Και τι έκαναν οι Σαδδουκαίοι; Αναχώρησαν αφήνοντας στους υπόλοιπους ακροατές όλη την ωφέλεια, ενώ εκείνοι παρέμειναν στον εγωισμό τους.

 

34 Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες ὅτι ἐφίμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτό, 35 καὶ ἐπηρώτησεν εἷς ἐξ αὐτῶν, νομικός, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· 36 διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;

 

Πάλι ο Ευαγγελιστής προβάλλει την αιτία της ερώτησης, της οποίας το κίνητρο δεν ήταν η μαθηση, αλλά η παγίδα και ρωτούν ποια είναι η πρώτη εντολή.  Και επειδή η πρώτη εντολή ήταν το «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου…» ήλπιζαν να τους δώσει κάποια αφορμή διορθώνοντας αυτήν, διότι είχαν ακούσει ότι παρουσίαζε τον εαυτό Του ως Θεό. Τι έκανε λοιπόν ο Χριστός; Επειδή γνώριζε ότι έλιωναν από φθόνο τους απάντησε:

 

 37 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. 38 αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. 39 δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

 

Και γιατί το να αγαπήσει κανείς τον πλησίον του όπως τον εαυτό του είναι όμοιο με το αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου; -Διότι αυτή προετοιμάζει εκείνη και συγχρόνως συγκροτείται απ’ αυτήν. Εάν λοιπόν η αγάπη προς τον Θεό σημαίνει αγάπη προς τον πλησίον, τότε η αγάπη προς τον πλησίον συντελεί στην διαφύλαξη των εντολών. Κατά φυσικό λοιπόν τρόπο συμπληρώνει ο Κύριος:  40 ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.

 

Αλλά γιατί ο Ματθαίος λέει ότι ο νομικός ρώτησε με σκοπό να τον πειράξει, ενώ ο Μάρκος το αντίθετο; Διότι διαπίστωσε ως ορθή την απάντηση του Κυρίου και  ο Χριστός τον επαίνεσε λέγοντας ότι δεν είναι μακριά από την Βασιλεία των Ουρανών. Δεν αντιφάσκουν συνεπώς μεταξύ τους, αλλά συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό. Διότι στην αρχή τον ρώτησε με σκοπό να τον πειράξει, στη συνέχεια όμως ο νομικός ωφελήθηκε από την απάντηση του Κυρίου. Και τον επαίνεσε διότι ήταν στερεωμένος στην πίστη της Παλαιάς Διαθήκης που δίδασκε ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά ένας και Μοναδικός. Δεν εξαίρεσε βέβαια τον εαυτό Του από την Θεότητα, αλλά με βάση την πίστη στην Παλαιά Διαθήκη μπορούσε πλέον να εισαγάγει την Καινή. Και γι΄αυτό στη συνέχεια πρόσθεσε:

 

41 Συνηγμένων δὲ τῶν Φαρισαίων ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς 42 λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; λέγουσιν αὐτῷ· τοῦ Δαυῒδ. 43 λέγει αὐτοῖς· πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων, 44 εἶπεν Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; 45 εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι;

46 καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο αὐτῷ ἀποκριθῆναι λόγον, οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτὸν οὐκέτι.

 

          Πρόσεχε μετά από πόσα θαύματα ρωτά, μετά από πόσα σημεία, μετά από πόσες ερωτήσεις, μετά από πόσες αποδείξεις συμφωνίας Του με τον Πατέρα τόσο διά λόγων όσο και δι’ έργων. Και γι’ αυτό τώρα ρωτά οδηγώντας αυτούς κατά λανθάνοντα τρόπο να ομολογήσουν και Αυτόν Θεό. Και λέγουμε με λανθάνοντα τρόπο, διότι δεν ρώτησε «ποια είναι η γνώμη σας  για μένα» αλλά «περί του Χριστού».  Και όταν αυτοί του απάντησαν ότι είναι «Υιός του Δαυίδ» τους αποστομώνει ρωτώντας: Τότε πως ο Δαυίδ ονομάζει Αυτόν Κύριο;  Και αν είναι Κύριός του πως γίνεται να είναι και υιός του; Βέβαια με τους λόγους αυτούς δεν αναιρεί ότι είναι και υιός του κατά ρίζα, αλλά ότι είναι και συνάμα Κύριος και Θεός Του.

          Αλλά όμως κι ας άκουσαν όλα αυτά, δεν ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν τίποτα περαιτέρω αλλά σιώπησαν, όχι με την θέλησή τους, αλλά γιατί δεν είχαν τίποτα άλλο να πουν. Αυτό είχε σαν αιτία το να μην Τον ξαναρωτήσουν ποτέ με σκοπό να Τον παγιδέψουν διά μέσου ερωτήσεων.

 


 

 

 

 


 

                                                                               


 
 

 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode