ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ (Δ΄)

2018-11-19 15:17

Δ´\ΩΣ οὖν ἔγνω ὁ Κύριος ὅτι ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὅτι ᾿Ιησοῦς πλείονας μαθητὰς ποιεῖ καὶ βαπτίζει ἢ ᾿Ιωάννης–
2 καίτοιγε ᾿Ιησοῦς αὐτὸς οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλ' οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ– 3 ἀφῆκε τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. 4 ῎Εδει δὲ αὐτὸν διέρχεσθαι διὰ τῆς Σαμαρείας.

Για ποιο λόγο πήγε στην περιοχή της Σαμαρείας; Το έκανε ως πάρεργο και όταν καταδιώκονταν από τους Ιουδαίους. Διότι οι Σαμαρείτες ήταν εθνικοί και απερίτμητοι. Γι αυτό και ο ΄’ιδιος έλεγε: «Δεν είμαι απεσταλμένος παρά στα πρόβατα τα απολλολώτα του οίκου Ισραήλ». Επειδή όμως οι ισραηλίτες τον εξεδίωξαν γι’ αυτό και άνοιξε την πόρτα προς τους εθνικούς.

5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν ᾿Ιακὼβ ᾿Ιωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. ὁ οὖν ᾿Ιησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη.

Γιατί ο Ευαγγελιστής μας δίνει τόσες λεπτομέρειες για το σημείο στο οποίο ο Ιησούς στάθηκε να ξεκουραστεί; - Για να μη παραξενευτείς όταν όταν ακούσεις τη γυναίκα να λέγει «ο πατήρ μας ο Ιακώβ μας έδωσε αυτή την πηγή». Διότι ο τόπος εκείνος ήταν αυτός στον οποίο εκδικούμενοι για την Δείνα, οι αδελφοί της Λευί και Συμεών έκαναν εκείνη τη φοβερή σφαγή.

Ας θυμηθούμε λοιπόν από πού έχουν καταγωγή οι Σαμαρείτες: Σομόρ λεγόταν το όρος που πήρε το όνομά του από τον ιδιοκτήτη του. Ο Ησαίας μας εξηγεί ότι «και η κεφαλή των Σομόρων είναι Εφραῒμ». Άρα οι κατγωγή των Σμαρειτών ήταν από την φυλή Εφραίμ. Αλλά οι κάτοικοι δεν ονομάζονταν ούτε Σομορίτες ούτε εξ’ Εφραίμ, αλλά ισραηλίτες. Με την πάροδο του χρόνου αυτοί έπεσαν στην αμαρτία της ειδωλολατρίας. Όταν κάποτε επέστρεψαν στην πίστη του μόνου  αληθινού Θεού, δεν αποδέχτηκαν πλήρως όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής, αλλά μόνο τα βιβλία του Μωυσέως. Πάραυτα όμως προσπαθούσαν να αποδείξουν την Ιουδαϊκή του καταγωγή και ότι γενάρχη τους είχαν τον Αβραάμ. Τον δε Ιακώβ θεωρούσαν πατέρα. Αυτά όλα δημιουργούσαν μία χρόνια αντιπαλότητα μεταξύ Ισραηλιτών και Σαμαρειτών. Και ο Χριστός άλωστε όταν απέστειλε τους μαθητές Του για να κηρύξουν τους είπε μεταξύ άλλων «εις πόλιν Σαμαρειτών μη εισέλθετε».

7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι.

Από εδώ βλέπουμε και την αντοχή του Ιησού στην οδοιπορία, αλλά και την αδιαφορία Του για την τροφή. Οι μαθητές πήγαν λέει να γοράσουν τρόφιμα διότι προφανώς δεν κουβαλούσαν μαζί τους.

Ο Ιησούς είπε λοιπόν στην Σαμαρείτιδα: «Δος μου να πιω» και η Σαμαρείτιδα εκβαμβούμενη του απάντησε: 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ ᾿Ιουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται ᾿Ιουδαῖοι Σαμαρείταις.

Και πως κατάλαβε η Σμαρείτιδα ότι ήταν ο Χριστός Ιουδαίος; -Ίσως από την ενδυμασία Του ή από την προφορά Του. Εσύ όμως παρατήρησε την οξυδέρκεια της γυναικός., διότι αν έπρεπε να προφυλαχτεί κάποιος ήταν ο Χριστός και όχι εκείνη. Και έτσι με αφορμή τα λόγια της γυναίκας, κάποιος ίσως ρωτούσε: Και πως αφού το απαγόρευε ο νόμος ο Χριστός ζήτησε να Του δώσει εκείνη νερό; - Διότι όλοι αυτοί οι νόμοι είχε έρθει η ώρα πλέον να καταργηθούν διότι σε τίποτα πλέον δεν ωφελούσαν.  Γι’ αυτό ακριβώς, επειδή αποσκοπόύσε στην φιλανθρωπία και στην σωτηρία ενός εκάστου και όχι στην στείρα τήρηση του νόμου της απάντησε:

10 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.

Με τον λόγο αυτό ο Χριστός δεικνύει πρώτο ότι η γυναίκα αυτή ήταν άξια να ακούσει και να μην απορρίψει τα λόγια Του και έπειτα αποκαλύπτει τον εαυτό Του. Κοίτα δε με πόση ταπεινοφροσύνη στη συνέχεια απαντά:

11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν;

Ήδη έχει αφαιρεθεί απ’ αυτήν η ταπεινή γνώμη που στην αρχή είχε για τον Ιησού, διότι δεν τον αποκαλεί απλά Κύριο, αλλά του αποδίδει μεγάλη τιμή. Βέβαια το ότι δεν κατάλαβε το αλληγορικό νόημα των λόγων του Χριστού είναι δεδομένο. Αλλά ενώ εδώ κατάλαβε, δεν καταγέλασε τα λόγια όπως έκαναν οι Ιουδαίοι, αλλά με μετριοπάθεια ρώτησε:

12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν ᾿Ιακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ;

Τα λόγια αυτά της Σαμαρείτιδας να τι σημαίνουν: Εφόσον ο Ιακώβ ήπιε απ’ αυτό το νερό και έδωσε στα παιδιά του, άρα δεν είχε κρατήσει μυστική πηγή με καλύτερο νερό, αλλά αυτό ήταν το καλύτερο.

13 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·
14 ὃς δι' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.

Την χάρη του Αγίου Πνεύματος η Γραφή άλλοτε την ονομάζει πυρ και άλλοτε ύδωρ, επειδή θέλει να δείξει ότι τα ονόματα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν την ουσία, αλλά την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Στην  προκεμένη περίπτωση ο Ιησούν ονομάζει το Άγιο Πνεύμα ύδωρ για να δείξει τον εξ’ αυτού καθαρμό και  την μεγάλη ανα ψυχή των ψυχών που θα το λαμβάνουν.

Δηλαδή τι κάνει στις ψυχές το Άγιο Πνεύμα; - Τις στολίζει με ετοιμότητα ώστε να μην αισθάνονται ούτε λύπη, ούτε σατανική επιβουλή, επειδή κατασβήνει όλα τα πυρακτωμένα βέλη του πονηρού.

Αν λοιπόν Σαμαρείτιδα θαυμάζεις τον Ιακώβ γιατί σου έδωσε να πιεις απ’ αυτό το πηγάδι που και πάλι όμως σε λίγο αφού πιεις θα διψάσεις, τότε πρέπει να θαυμάσεις πολύ περισσότερο εμένα ο οποίος θα σου δώσω να πιεις κατά πολύ ανώτερο ύδωρ από κείνο, και αφού πιες από το αθάνατο και ανεξάντλητο αυτό ύδωρ της ζωής, τότε οποσδήποτε θα με αναγνωρίσεις και εμένα που σου το έδωσα ως ανώτερο του Ιακώβ και όλων των πατριαρχών.

Δες όμως εσύ και την συμπεριφορά της γυναικός. Ενώ οι Ιουδαίοι έβλεπαν τον Χριστό να εκβάλλει δαιμόνια όχι μόνο ανώτερο των πατριαρχών δεν τον ονόμασαν, αλλά αντιθέτως τον αποκάλεσαν δαιμονισμένο. Η Σαμαρείτιδα όμως δεν κάνει το ίδιο. Αλλά να τι Του είπε: 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν.

Δες τώρα και την ομαλή εξέλιξη της συζήτησης που οδήγησε την γυναίκα στο ύψος των δογμάτων: Στην αρχή νόμισε πως ο Ιησούς είναι ένας περαστικός Ιουδαίος, έπειτα όμως  απέκρουσε αυτή την κατηγορία και την μίλησε για το ζων ύδωρ το οποίο η γυναίκα νόμισε πως είναι ένα κοινό νερό. Όταν τέλος αντιλήφθηκε ότι όλα αυτά που λέγονταν είναι πνευματικά έφτασε μεν στα πρόθυρα της κατανόησης αλλά συνέχισε να πιστέυει πως ο Χριστός της μίλησε για υλικό ύδωρ. Έπειτα όμως επειδή έβλεπε καλύτερα, αλλα πάλι δεν κατανοούσε τα πάντα προτίμησε τον Χριστό από τον Ιακώβ. Γιατί; Για να μην έχει πλέον ανάγκη το πγα΄δι του Ιακώβ. Όλα αυτά που είπαμε είναι δείγμα ευσεβούς ψυχής. Και μην πεις ότι η Σαμαρείτιδα είναι ευκολόπιστη γυναίκα, διότι απ’ τα λεγόμενά της παοδεικνύεται ότι όχι μόνο ευκολόπιστη δεν ήταν αλλά αντιθέτως άπιστη και φιλόνεικη. Δες τώρα και την ανάλογη σύγκριση της γυναικός με τους Ιουδαίους: Διότι και σε κείνους ο Χριστός είχε πει ότι «όποιος  φάει την Σάρκα μου δεν θα πεινάσει  και όποιος  πιστεύει σε μένα δεν θα διψάσει» και όχι μόνο δεν πίστεψαν στα λόγια Του αλλά επιπλέον σκανδαλίστηκαν.

Στη συνέχεια ο Χριστός αποκαλύπτει την δύναμή Του διά μέσου της προφητείας λέγοντας: 16 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ.

Βλέπεις την σύνεση της γυναίκας; Πόσο ήσυχα δέχτηκε τον έλεγχο! Κι ενώ ο Κύριος της αποκάλυψε τα κρύφια της ζωής της, όχι μόνο δεν θύμωσε, όχι μόνο δεν ύβρισε, αλλά αντιθέτως θάυμασε και τον αποκάλεσε “προφήτη”.  Κι επειδή νόμισεότι μπροστά της έχεί έναν γήινο προφήτη γι’ αυτό και ρωτά για τα δόγματα:

20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν ῾Ιεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν.

Βλέπεις τώρα πως έγινε υψηλοτέρα στον νου; Διότι ενώ αρχικά φρόντιζε να σβήσει την δίψα της, τώρα ρωτά περί των δογμάτων. Και τι έκανε ο Χριστός; Δεν έλυσε την απορία της, αλλά την οδήγσε σε μεγαλύτερο πνευματικό ύψος απ’ότι εκείνη προσδοκούσε.

Ας ντραπούμε, ας κοκκινίσουμε από ντροπή, διότι γυναίκα που είχε πέντε άνδρες και έναν επιπλέον κρυφό και ήταν και Σαμαρείτιδα, έδειξε τόσο ζήλο και προθυμία περί των δογμάτων, ενώ εμείς όχι μόνο δεν ασχολούμαστε μετ αδόγματα, αλλά είμαστε παντελώς αδιάφοροι και αμελείς.

21 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι

Παντού χρειάζεται πίστη η οποία είναι η μητέρα των αγαθών και φάρμακο σωτηρίας. Χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε τα μεγάλα δόγματα. Αυτοί λοιπόν που προσπαθούν να κατανοήσουν τα δόγματα μόνο με την λογική τους, ομοιάζουν με αυτούς που προσπαθούν να διαπλεύσουν το πέλαγος χωρίς πλοίο και τελικά ναυάγησαν πριν μάθουν κάτι. Είναι αυτοί για τους οποίους ο Απόσολος Παύλος λέει «Αυτοί ναυάγησαν περί την πίστην».

 ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν ῾Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐστίν.

Μέγιστο δόγμα αποκάλυψε ο Κύριος στην Σαμαρείτιδα, κάτι που δεν έκανε ούστον Νικόδημο, ούτε στον Ναθαναήλ. Κι ενώ λοιπόν η Σαμαρείτις επέβλεπε στο να αποδείξει ότι αυτά που εκείνη γνώριζε  ήταν ανώτερα από τα Ιουδαϊκά, ο Χριστός ανύψωσε την ψυχή της και της αποκάλυψε ότι όυτε οι Ιουδαίοι, ούτε οι πατέρες της μπορούσαν να δωρήσουν κάτι το σπουδαίο στο μέλλον, αν και η πίστη των Ιουδαίων ήταν ανώτερη των Σαμαρειτών. Διότι λέγει ότι ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν.

Το ότι βέβαια ομιλέι κι εδώ ως άνθρωπος λέγοντας «εμείς λατρεύουμε» μη σε ξενίζει, διότι μιλά κατά το πνευματικό μέτρο της γυναικός.

Τι σημάινει όμως αυτό που είπε «ότι η σωτηρία έρχεται από τους Ιουδαίους»; Αυτό σημαίνει πως  από την Θεία αποκάλυψη που δόθηκε στους Ιουδαίους προέρχεται η σωτηρία όλης της οικουμένης. Και ότι από τους Ιουδαίους προήλθε και ο Χριστός κατά σάρκα, ο Οποίος είναι ο αίτιος της σωτηρίας και η πλήρωση της Θείας οικονομίας.

Υπερέχουμε λοιπόν γυναίκα από σας , λέγει, ως προς τον τρόπο της λατρείας, αλλά και αυτής θα έλεθει το τέλος. Διότι δεν θα αλλάξουν μόνο οι τόποι, αλλά και οι τρόποι της λατρείας και όλα αυτά θα γίνουν πολύ σύντομα «ὅτι ἔρχεται ὥρα».

 23 ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ·

Και που θα βρίσκονται όλοι αυτοί οι αληθινοί προσκυνητές; Εδώ ασφαλώς υπαινίσσεται την Εκκλησία.  Το εξηγεί άλλωστε και ο Παύλος λέγοντας: «Τον Οποίο λατρεύω με τον πνεύμα μου εις το Ευαγγέλιον του Υιού Του». (Ρωμ. 1,9).καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν.

 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.

Και λέγοντας «πνεύμα ο Θεός» δεν υπενίσσεται τίποτα άλλο παρά το ασώματο. Πρέπει λοιπόν η λατρεία του Ασώματου να προσφέρεται δια της καθαρότητας της ψυχής και του νου που είναι ασώματα.  Μη θυσιάζεις λοιπόν πρόβατα και μοσχάρια, αλλά πρόσφερε τον ευατό σου ως ολοκάυτωμα στο θυσιαστήριο του Θεού.

Αυτά όλα προκάλεσαν ίλιγγο στην γυναίκα η οποία ακούγοντας αυτά ζαλίστηκε κι επειδή κουράστηκε  να τι απάντησε:  25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.

Από πού παρακαλώ και από πότε οι Σαμαρείτες περίμεναν την έλευση του Χριστού, αφού παραδέχονταν μόνο τον Μωυσή; Από τα ίδια τα γραπτά του Μωυσέως. Διότι από την αρχή αποκάλυψε ο Μωυσής τον Υιό. Ο ίδιος άλλωστε ο Μωυσής είχε πει: «Ο Κύριος και Θεός θα αναδείξει Προφήτη από το μέσον των αδελφών σας, όμοιον με εμέ και πρέπει να ακούσετε αυτόν». (Δευτ, 18,15). Αλλά και άλλα πολλά μπορεί κανείς να αντλήσει για την έλευση του μεσσία από τα κείμενα της Πεντατεύχου. (της οποίας συγγραφέας είναι ο Μωυσής).

Και ενώ λοιπόν ο Ιησούς στους Ιουδαίους που ρωτούσαν «έως πότε θα μας κρατείς σε αμφιβολία,; Αν εσύ είσαι ο Χριστός να μας το πεις» (Ιω 10,24) δεν απαντούσε τίποτα διότι οι Ιουδάιοι δεν ρωτούσαν για να μάθουν ,αλλά για να διασύρουν, στην Σαμαρείτιδα αποκάλυψε ξεκάθαρα πως Αυτός έιναι ο Χριστός. Διότι αυτή και άκουσε και πίστεψε και άλλους στη συνέχεια προσέλκυσε στην πίστη.

27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ' αὐτῆς;

Γιατί απόρρησαν οι μαθητές; Για την ταπεινότητα του Ιησού που καταδέχτηκε να συζητήσει με μία Σαμαρείτιδα γυναίκα. Αλλά ήταν τόσο πειθαρχημένοι που δεν τόλπμησαν να πουν τίποτα.

 28 ᾿Αφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις·

Έχουμε μεγάλη ανάγκη ενθουσιασμού και διακούς ζήλου, διότι αλλιώς δεν είναι δυνατόν να επιτύχουμε αυτά που ο κύριος έχει υποσχεθεί σε μας. Με δύο λόυς του ο Χριστός «εάν δεν πάρει κανείς τον σταυρό του και δεν με ακολουθήσει δεν είναι άξιος» και «πυρ ήλθα να βάλω στη γη και πως θα ήθελα αν έχει ήδη ανάψει», θέλει να μας παρουσιάσει το πόσο θερμός και γεμάτος από ζήλο και έτοιμος για κάθε κίνδυνο πρέπει να είναι ο μαθητής.

Τέτοια ήταν και αυτή η γυναίκα. Πήεγε να πάρει υλικό ύδωρ από την πηγή, αλλά αφού βρήκε το αληθινό το όντως αθάντο ύδωρ, περιφρόνησε αμέσως το υλικό και έτρεξε περιχαρής προς την αιώνια πηγή αφήνοντας πίσω της την πήλινη υδρία. Έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς όταν γίνεται λόγος για πνευματικά, να περιφρονούμε όλα τα βιωτικά και καθόλου να μη τα λογαριάζουμε. Και η γυναίκα αυτή ξεπέρασε στον ενθουσιαμό και στον ζήλο και τους αποστόλους. Διότι οι μεν απόστολοι άφησαν τα δίχτυα και ακολούθησαν τον Χριστό αφού όμως διατάχθηκαν να το κάνουν, ενώ εκείνη έτρεξε εκουσίως και δίχως εντολή αφήνοντας τα πάντα πίσω της. Και δεν προσκάλεσε στο αποστολικό της έργο έναν ή δύο όπως έκαναν ο Ανδρέας και ο Φίλιππος, αλλά ολόκληρη την πόλη! Και δεν είπε στους άνδρες της πόλεως ελάτε να δείτε τον Χριστό, αλλά κάποιον που μου αποκάλυψε όλα όσα έχω κάνει δεικνύοντας έτσι τεράστια συγκαταβατικότητα όμοια με αυτήν που χρησιμοποίησει ο Χριστός σε κείνη.  29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;

Και με την ερώτηση «μήπως αυτός είναι ο Χριστός»; αναδυκνείεται η μεγάλη σοφία αυτής της γυναίκας. Διότι δεν ήθελε να παρασύρει κανέναν στην δική της γνώμη, αλλά αφού οι ίδιοι οι άνδρες δουν και ακούσουν τον Χρισό να γίνουν κοινωνοί αυτής την αντίληψης από μόνοι τους. Και έτσι με αυτήν της την συγκαταβατικότητα έκανε τον λόγο της περισσότερο ευπρόσδεκτο.

 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.
31 ᾿Εν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον.

Την σωτηρία των ανθρώπων την ονόμασε εδώ “φαγητό” αποδεικνύοντας έτσι το πόση μεγάλη προθυμία έχει για μας. Διότι όπως ακριβώς φροντίζει για την τροφή μας, έτσι φροντίζει και για την σωτηρία μας.

 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη.

Και με αυτά τα λόγια ανυψώνει και πάλι τους μαθη΄τες στα υψηλότερα και πνευματικά. Το χωράφι και ο θερισμός εικονίζουν το πλήθος των ψυχών που είναι έτοιμες να δεχτούν το κήρυγμα. Με τη λέξη “οφθαλμούς” εννοεί επίσης τους οφθαλμούς του πνεύματος και του σώματος, διότι έβλεπε ήδη το πλήθος των Σαμρειτών που έρχονταν. Και την ετοιμασίς της θελήσεως εκείνων για να σωθούν την εικονίζει με “λευκά χωράφια”. Διότι όπως τα στάχυα όταν ασπρίσουν είναι έτοιμα προς θερισμό, έτσι και οι Σαμαρείτες τώρα ήταν έτοιμοι  και πρόθυμοι για την σωτηρία. 

Και γιατί και εδώ όπως και αλλού χρησιμοποιεί ο Κύριος παραβολή και δεν μιλά ευθέως; Διότι έτσι κάνει τον λόγο Του εντονότερο και περισσότερο παραστατικό. Και έτσι όταν η σκέχη συλλάβει την εικόνα των πραγμάτων αιχμαλωτίζεται ευκολότερα σαν να βλέπει πράγματα ζωγραφισμένα.  Παράλληλα η διήγηση με αυτόν τον τρόπο γίνεται πιο ευχάριστη, η δε ανάμνηση των λόγων διαρκεί περισσότερο.
 

36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων.

Δηλαδή ο καρπός αυτός του θερισμού, είναι ωφέλιμος για την παρούσα ζωά και όχι για την αιώνιο. Ο πνευματικός όμως θερισμός είναι αγήραστος και αθάνατος και αιώνιος.  Και ποιος είναι ο σπορέας και ποιος ο θεριστής; Σπορείς ήταν οι προφήτες, αλλά δεν θέρισαν εκείνοι, αλλά οι απόστολοι. Παράλληλα όμως και οι μεν και οι δε χαίρονται αμφότεροι για το αποτέλεσμα του θερισμού.   37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. Να λοιπόν και η μεγάλη συγγένεια μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήξης.

Και εδώ συμβαίνει κάτι απροσδόκητο και παράλογο. Διότι ποιος θα χαιρόταν αν το χωράφι που έσπειρε άλλο τελικά το θερίσει; Στα πνευματικά όμως δεν συμβάινει ότι στα υλικά. Διότι εδώ και οι σπορείς και οι θεριστές χαίρονται αμφότεροι διότι απολαμβάνουν και οι δύο τον ίδιο μισθό.

 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε.

Και επειδή φαίνονταν πολύ δύσκολο και ακατόρθωτο να περιέλθουν και να κηρύξουν σε ολόκληρη την οικουμένη, με τον λόγο αυτό αποδυκνείει ότι συνάμα είναι και πολύ εύκολο. Και γιατί το λέει αυτό; Διότι πράγματι το έργο των προφητών ήταν πολύ δυσκολότερο. Διότι ήταν μεγάλος  ο κόπος να ρίψουν τον σπόρο σε αμύητες ψυχές. Το έργο όμως των αποστόλων δεν ήταν όμοιο με αυτό. Διότι τώρα ήταν τα πάντα έτοιμα και το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να συλλέξουν τους καρπούς των κόπων εκείνων. Κι ενώ έλεγε όλα αυτά ιδού τα πλήθη των Σαμρειτών κατέφθαναν προς εκείνουν για να επισφραγίσουν τούτον τον λόγο: 39 ᾿Εκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα.

40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ' αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός. 43 Μετὰ δὲ τὰς δύο ἡμέρας ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Δείτε παρακαλώ και κάντε την σύγκριση: Οι μεν Ιουδαίοι αν και είδαν πολλά θαύματα και άκουσαν πολλά από τον Ιησού, εν τούτοις έδιωχναν τον Ιησού και έκαναν τα πάντα για να τον απομακρύνουν  από την χώρα τους. Οι δε Σαμαρείτες αν και τίποτα δεν είχαν δει και τίποτα δεν είχαν ακούσει από τον Χριστό πείστηκαν από την προτροπή μιας γυναίκας και παρακαλούσαν τον Ιησού να μείνει περισσότερο στην χώρα τους και όχι απλά περισσότερο, αλλά για πάντα μαζί τους! Ο Κύριος παρέμεινε τελικά στην Σαμάρεια δύο μέρες, διάστημα αρκετό για να πιστέψουν πολλοί περισσότεροι. Πράγμα που δεν ήταν φυσιολογικό, διότι οι Σαμαρείτες δεν είδαν θαύματα και παράλληλα μισούσαν τους Ιουδαίους.

Και θαυμάστε αγαπητοί αναγνώστες την πίστη και την ομολογία των Σαμαρειτών: «οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός». Αυτό που δεν κατανόησαν οι Ιουδαίοι, ομολογούν τώρα οι αλλοεθνείς. Κι ενώ οι μεν Ιουδαίοι ζητούσαν την δική τους δικαίωση, δεν υποτάχθηκαν τελικά σ’ Αυτόν που είναι η όντως δικαίωση.

Και τι είδαν και πίστεψαν οι Σμαρείτες; Τίποτα. Δεν είδαν κανένα θαύμα. Αλλά μόνο άκουσαν τα σωτήρια λόγια του Χριστού. Και γιατί οι Ευαγγελιστές δεν μας μεταφέρουν αυτά τα λόγια που είπε ο Χριστός στους Σαμαρείτες; -Για να μάθεις πως οι Ευαγγελιστές αφήνουν κατά μέρος πολλά από τα αξιόλογα για να αποδείξουν τα πάντα από την έκβαση. Διότι έπεισε με τα λόγια Του τον λαό και ολόκληρη την πόλη. Όπου όμως οι ακροατές δεν πείθονται, τότε οι Ευαγγελιστές αναγκάζονται να επαναλάβουν τα λόγια του Χριστού για να μην αποδώσει κανείς κατηγορία στον ομιλητή ένεκα της αδιαφορίας των ακροατών.

 44 αὐτὸς γὰρ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐμαρτύρησεν ὅτι προφήτης ἐν τῇ ἰδίᾳ πατρίδι τιμὴν οὐκ ἔχει.

Ως πατρίδα Του πιθανότατα εννοεί εδώ την Καπερναούμ στην οποία σαρκώθηκε και στην οποία συνάντησε μόνο την απείθια και την ατιμία. Γι’ αυτό και αλλού λέει: «Κι εσύ Καπερναούμ που υψώθηκες ως τον ουρανό θα κατεβείς ως τον Άδη». (Λουκ. 10,15). Και γιατί κανά κανόνα οι προφήτες δεν τιμούνται στις πατρίδες τους; Διότι η συνήθεια δημιουργεί κατά κανόνα την περιφρόνηση.

45 ὅτε οὖν ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐδέξαντο αὐτὸν οἱ Γαλιλαῖοι, πάντα ἑωρακότες ἃ ἐποίησεν ἐν ῾Ιεροσολύμοις ἐν τῇ ἑορτῇ· καὶ αὐτοὶ γὰρ ἦλθον εἰς τὴν ἑορτήν.

Πήγε λοιπόν ο Ιησούς στην Γαλιλαία προς καταισχύνη και πάλι των Ιουδαίων. Διότι αν και οι Γαλιλαίοι δεν αποδείχθηκαν ανώτεροι ή έστω ισάξιοι των Σαμαρειτών, εν τούτοις και αυτοί πίστεψαν και έτσι έγιναν ανώτεροι και αυτοί ακόμη των Ιουδαίων.


46 ῏Ηλθεν οὖν πάλιν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἐποίησε τὸ ὕδωρ οἶνον.

Την Κανά γιατί την επισκέφθηκε και πάλι; Την πρώτη φορά ήταν προσκεκλημένος σε γάμο κι εκεί ποίησε το θαύμα της μετροπής του  νερού σε οίμο. Αλλά αυτή την φορά για ποιο λόγο την επισκέφθηκε; - Για να κάνει με την παρουσία Του ισχυρότερη την πίστη αυτών που τότε είδαν το θαύμα και πίστεψαν.

 καὶ ἦν τις βασιλικός, οὗ ὁ υἱὸς ἠσθένει ἐν Καπερναούμ· 47 οὗτος ἀκούσας ὅτι ᾿Ιησοῦς ἥκει ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα καταβῇ καὶ ἰάσηται αὐτοῦ τὸν υἱόν· ἤμελλε γὰρ ἀποθνήσκειν. 48 εἶπεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς πρὸς αὐτόν· ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε.

Γιατί είπε αυτό ο Ιησούς; ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε; -Αυτό το είπε μάλλον προς έπαινο των Σμαρειτών οι οποίοι δεν είδαν θαύμαστα και πίστεψαν ή επείδή ήθελε να διασύρει την Καπερναούμ. Από την άλλη και ο ίδιος ο βασιλικός ναι μεν προσήλθε στον Ιησού, αλλά όχι με την απαράιτητη πίστη. Απόδειξη αυτού είναι τα γεγονότα που ευθύς παρακάτω εξιστορεί ο Ευαγγελιστής:

49 λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. 50 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ᾧ εἶπεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. 51 ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. 52 ἐπύθετο οὖν παρ' αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε. καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. 53 ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη.
 

Δηλαδή ο πατέρας δεν πίστεψε αρχικά στα λόγια του Ιησού. Έτσι όταν επέστρεψε στο σπίτι και πληροφορήθηκε την θεραπεία του παιδιού του, ρώτησε για να μάθει ακριβώς την ώρα που συντελέστηκε η θεραπεία, ώστε να βεβαιωθεί αν αυτή έγινε από μόνη της ή κατόπιν θαύματος του Χριστού. Και όταν διαπίστωσε το θαύμα, τότε πίστεψε αυτός και όλη του η οικογένεια. Έτσι από τη μία θεραπεύτηκε ο υιός και από την άλλη ο ασθενής κατά το  νου πατέρας.

Απ’ όσα είπαμε συνάγουμε το εξής συμπέρασμα: Ότι τα θαύματα δεν γίνονται για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους και αμαθέστερους.

54 Τοῦτο πάλιν δεύτερον σημεῖον ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλθὼν ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε καμία φράση του Ευαγγελίου, ούτε καν ένα γιώτα ή μία τελεία. Διότι  όλα έχουν γραφεί από το Άγιο Πνεύμα και προσδίδουν στον αναγνώστη τεράστια ωφέλεια. ‘Ετσι κι εδώ δεν λέγεται τυχαία από τον Ευαγγελιστή ότι αυτό ήταν το δεύτερο θαύμα που ποίησε ο Ιησούς στην Γαλιλαία. Κι ενώ οι κάτοικοι της Γαλιλίας  είδαν δύο θαύματα δεν έφτασαν όμως ποτέ στο πνευματικό ύψος των Σαμαρειτών οι οποίοι δεν είδαν να συμβαίνει στην περιοχή τους ούτε ένα.

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode