Καμιά φορά γίνομαι "εμμονικός" με την ανάγνωση της ιστορίας...

 
Αλλά διαβάζοντάς την πάντοτε εκπλήσσομαι. Και συνήθως εκπλήσσομαι αρνητικά. Αυτή τη φορά διαπίστωσα με λύπη πως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους (τα καλά παιδιά που ήθελαν να σώσουν τον χριστιανισμό από τους Μουσουλμάνους- 1204), στη νέα αυτοκρατορία με πρωτεύουσα τη Νίκαια δεν άλλαξε απολύτως τίποτα όσον αφορά την νοοτροπία. Δηλαδή δεν υπήρξε μετάνοια.
Η περίφημη δυναστεία των Παλαιολόγων ξέρετε πως ξεκίνησε; Όταν ο στρατηγός Μιχαήλ Παλαιολόγος, τύφλωσε και εκθρόνισε τον ανήλικο κληρονόμο του θρόνου Ιωάννη Λάσκαρι.
Θέλω να επισημάνω πως τρεις διαδοχικοί αυτοκράτορες, ο Ιωάννης Βατάτζης, ο Θεόδωρος Λάσκαρις και ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, έδιναν γη ύδωρ στον πάπα μπροστά στον κίνδυνο της απειλής των Σταυροφόρων από την μία και των Τούρκων από την άλλη.
Μάλιστα επί Μιχαήλ Παλαιολόγου και στην περίφημη σύνοδο της Λυών του 1274 η ένωση των δύο εκκλησιών υπογράφηκε. Το παπικό πρωτείο αναγνωρίστηκε, το filioque σχεδόν κι αυτό αναγνωρίστηκε.
Ευτυχώς, ευτυχήσαμε εκείνο τον καιρό να έχουμε πατριάρχη τον αλύγιστο Ιωσήφ, ο οποίος δεν έκαμψε ούτε στιγμή. Κι έτσι ο Θεός ήταν τότε σαν να μας έδωσε άλλη μία ευκαιρία πριν το οριστικό φινάλε της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Πριν το κύκνειο άσμα που κι αυτό δεν είναι καθόλου υπέροχο όπως είναι αυτό του κύκνου.
Αγαπητοί μου, το πρόβλημα το επαναλαμβάνω συχνά πυκνά, είμαστε πάντοτε εμείς. Κανένας άλλος. Όποτε στηρίξαμε τις ελπίδες μας στους Δυτικούς, σύντομα πικραθήκαμε, όποτε στηρίξαμε τις ελπίδες μας στους δυνατούς, ταπεινωθήκαμε. Η ιστορία μας το έχει διδάξει πολύ καλά αυτό. Γι’ αυτό γίνομαι "εμμονικός" (συγχωρέστε με) με την ανάγνωση της ιστορίας.

 

© 2012 Όλα τα δικαιώματα κατοχυρωμένα

Φτιάξε δωρεάν ιστοσελίδαWebnode